Deltapad: Cadzand - Nieuwvliet Bad

Woensdag 16 maart 2016

Het is zonnig weer. We willen het stuk van Cadzand naar Breskens in tweeen hakken, door nu het stukje tussen onze bungalow en Cadzand alvast te doen. Dat betekent wel dat we dit stuk twee keer lopen: heen en terug.

We beginnen bij Nieuwvliet-Bad. Vlak bij ons vakantiehuisje lopen we de dijk op. Deze volgen we met de bocht mee en hebben vanaf de dijk een mooi uitzicht over het slufter gebied van de verdronken zwarte polder.
We dalen af het gebied in en lopen over een drassig stuk grasland. Al snel gaan we echter de droge zandgrond op en lopen we tussen de bramen. In de kruidlaag groeit eikvaren, vermoedelijk de gewone eikvaren. Verderop staat de kerspruim in bloei. De opgerolde blaadjes spruiten uit terwijl de witte bloemen volop met hun pracht pronken.

Op een vlonderpad zijn we niet de enigen: een man laat zijn hond hier los lopen, ongeacht het bordje aan het begin van het gebied. Misschien denkt hij: er broedt nu toch geen vogel. Naast het vlonderpad groeien typische slikken en schorren planten, die nu niet herkenbaar zijn. De doorgewinterde florist zal waarschijnlijk onmiddellijk weten met welke plant hij hier te maken heeft, maar zo doorgewinterd ben ik niet.
Een aantal watervogels zijn door de loslopende hond opgejaagd. Jammer, we hadden ze graag bewonderd.

Na een kort stukje zandige duingrond bereiken we de dijk. Vanaf hier hebben we een mooi uitzicht over de zwarte polder links en de verdronken zwarte polder rechts. Deze dijk buigt aan de kust naar links en vormt de ruggengraat van de smalle duinenrij.Hierboven merken we hoe koud de matige sterke wind is. Op zee is het druk: vrachtschepen voor de Westerschelde varen af en aan. In de verte zien we de flats van Vlissingen en de Walcherse kust.

De duinflora is nog niet echt op dreef. Die komt wat later in het seizoen. Alleen een wilgenstruik toont zijn katjes.

We volgende dijk 2,5 km tot in Cadzand Bad. Daar dalen we af, want het wandelen langs bouwputten trekt ons niet. In Cadzand nemen we het eerste restaurantje en rusten uit bij een kopje thee. De ober blijkt een vogelkenner en vertelt dat er een slechtvalken paar en een aantal torenvalken in de omgeving zijn.

We wandelen dezelfde route terug. Onderweg komen we nog twee vriendelijke dames tegen die ook het Nederlands kustpad lopen. Zij zijn in Nieuweschans begonnen en hopen morgen het pad af te ronden Chapeaux!

Gewandeld: 60,4 + 5,7 = 66,1km

Te gaan: 195,1 - 66,1 = 129,0 km

.

Deltapad: Sluis - Cadzand Bad

Dinsdag 15 maart 2016

Zeeuws Vlaanderen: het meest Vlaamse stukje Nederland. We hebben een OV-kaart, maar die werkt hier niet. De Belgische OV-kaarten overigens ook niet. Wel is er een haltetaxi. Die rijdt alleen op verzoek. Er is een aparte kaart voor nodig, die binnen 1 a 2 weken na registratie bezorgd wordt. Gisteravond hebben we een haltetaxi besteld. De halte is aan de binnenduinrand, en onder het wachten bewonderen we de bloeiende gele kornoelje en grote maagdenpalm. De haltetaxi komt keurig op tijd langs. We betalen contant, en een vriendelijke chauffeur brengt ons naar Sluis.

We wandelen door het oude centrum en bewonderen de belfort. Die is in de 2e wereldoorlog vernietigd, en waar we naar kijken is een reconstructie. Bij de St. Annastraat begint onze wandeling. Er staat een mooie paal om aan te geven dat hier het Grenslandpad, het Nederlands kustpad en het GR5 bij elkaar komen. Ook het Tijl Uilenspiegelpad, een streekpad, loopt hier. We zullen het voor een deel volgen,

Na het standbeeld van Johan Hendrik van Dalen bewonderd te hebben, volgen we het bolwerk rondom Sluis. Eerst komen we langs de vroegere Westpoort, waarvan de grondvesten nog te zien zijn. De muren zijn oud, en ik vraag me af welke planten hierop groeien. Ze bloeien niet, dus determineren wordt lastig.

Over de oude bolwerken wandelend hebben we een prachtig uitzicht over Sluis. De route is prima gekozen. Het is opvallend hoe uitgebreid het gebied is dat door de bolwerken omsloten wordt: behalve de huizen is er ruimte voor sportvelden, stukjes weiland, een begraafplaats, enz.  Tijdens de wandeling over de vestingwallen genieten we behalve van het uitzicht over Sluis van de madeliefjes en het speenkruid, die allebei volop in bloei staan.

Na het bolwerk steken we een asfaltweg over. Al snel gaan we de polder in. Hoewel de temperatuur vanochtend niet hoog was, hebben we het in onze jassen al snel warm. Aan beide zijden van deze grasdijk hebben we weids polderlandschap. We verorberen onze meegebrachte lunch. Het klein hoefblad straalt met heldergele kleuren.

Bij Retranchement staan we even stil bij fort Berchem. Behalve een vierkante aarden wal is er niet veel meer van te zien. Retranchement lijkt me een heerlijk rustig plaatsje om te wonen, maar de plaatselijke makelaar heeft geen prijzen bij de huizen staan. In de sloot voor het dorpje, oorspronkelijk onderdeel van de verdedigingswerken, groeit een leuke waterplant, die me bekend voorkomt, al kan ik me niet herinneren welke dit is.
Een bordje verkondigt vol trots: dit bos haalt nu CO2 uit de lucht. Het is een mooi uitgevoerd bordje. Maar.. er staat maar 1 boom achter het bordje. Vormt 1 boom tegenwoordig een bos? Of waren de kosten van het bordje zo hoog dat voor meer bomen geen geld meer was? Nog een kleinigheid: Deze boom zou NU iets aan het CO2 probleem doen? Ik vraag me af hoe die boom dat zonder bladeren wil doen. Misschien vanuit het oogpunt milieueducatie niet helemaal doordacht?

Na Retranchement lopen we langs een gebied van het Zeeuwse Landschap. Rechts zijn natte weilanden, maar helaas zijn er niet veel vogels. We bewonderen door een verrekijkertje de bergeenden.Wanneer we weer de weg oversteken, en langs het Zwin lopen, geldt daar hetzelfde verhaal: weinig vogels, terwijl dit toch vogelgebieden bij uitstek zijn. Achter me bloeit ene vroege prunussoort, maar er komen dreigende luchten aanwaaien, dus wil ik geen determinatie doen. We zijn moe en hebben geen zin in een plensbui. De wind wordt opeens fris. We staan wel even stil om de zang van een scholekster te bewonderen. Konijntjes kruisen ons pad. Een hommel zoemt voorbij.

Bij Cadzand gekomen moeten we van het pad afwijken. Er wordt een haven aangelegd, en in het duin worden nieuwe hotels gebouwd. De invloed van de burgemeester van Knokke was volgens onze taxichauffeur duidelijk merkbaar. Met dank aan onze minister Melanie Schultz.

Gewandeld: 46,6 + 13,8 = 60,4km

Te gaan: 195,1 - 60,4 = 134,7 km

Deltapad: Goedereede - Rockanje

Zaterdag 23 januari 2016
Met heldere zonneschijn stappen we in Rockanje uit de auto en trekken onze wandelschoenen aan. We staan toevallig vlak bij de bushalte. Het wordt een tocht met 3 verschillende bussen en 2 keer overstappen en 20 minuten wachten. Pas na 12 uur stappen we bij Goedereede uit de bus.

Hier pakken we zonder probleem het Nederlands Kustpad weer op. We wandelen langs een brede sloot. Dat dit vroeger de vaargeul voor de vissersschepen van Goedereede was, is haast niet meer voor te stellen.

In het water is het levendig: waterhoentjes, reigers, wilde eenden, en vermoedelijk smient en toppers. Ze vliegen verschrikt op als ik stil sta om een foto van ze te nemen.

Bij het vroegere haventje houden we even halt en lezen het geschiedenisbord: toen de haven van Goedereede onbereikbaar werd, werd hier een nieuwe haven begonnen. Later werd de buitenhaven bij Stellendam in gebruik genomen.

Over een grasdijk vervolgen we ons pad in heerlijk zonnig weer. De temperatuur is ook prima; mijn zomerjasje was voldoende geweest. Het landschap blijft rijk aan watervogels, vermoedelijk door het Zuiderdiep aan onze rechterhand. We wandelen door langs de buitenhaven en de eerste kaart is compleet.

Onder het viaduct door slaan we op de rotonde linksaf. We komen langs de binnenhaven waar de schepen in het zonlicht liggen te baden.

Hier gaan we rechtdoor de Haringvlietdam op. Hier wandelen we vlak langs de provinciale weg, waar het drukke verkeer lawaairijk voorbij dendert. De sluizen, die al bijna een halve eeuw meer dan de helft van het water van Maas, Waal en Rijn afvoeren, zijn nog steeds indrukwekkend.

Bij paviljoen Boelies drinken we een kopje thee. Leuk servies en vriendelijke bediening.

Daarna wandelen we onder de provinciale weg door en door enkele duinen komen we op het strand. Hier laten enkele mensen hun honden uit, die het heerlijk vinden om los te rennen. De strandpaal waar we de duinen weer in moeten is goed herkenbaar. Terwijl we door de duinen naar Rockanje wandelen betrekt de lucht. Het wordt nevelig en bewolkt. Met een tevreden gevoel bereiken we de auto en stappen in.

Gewandeld: 33,0 + 13,6=46,6 km

Te gaan: 195,1-46,6=148,5 km

Grote Rivierenpad: Leerdam - Beesd

Dinsdag, 29 december 2015

Het regent wanneer we in de auto stappen, maar de verwachting is dat het 's-middags in Midden-Nederland droog zal zijn. Tot voorbij Gouda puffen we door de regen. Maar wanneer we bij het station in Leerdam het laatste plekje op de parkeerplaats inpikken, is het droog.

We trekken de wandelschoenen aan, letterlijk, en vinden de route gemakkelijk bij het station. We wandelen door gezellige winkelstraatjes.

Voor de grote kerk staat een beeld van twee glasblazers. Leerdam=glas, dat herinner ik me.

Leerdam blijkt ook een leuk haventje te hebben met pleziervaartuigen. We wandelen langs de kade en steken met een brug de Linge over. Direct daarna gaan we linksaf, een fietspad langs de weg. De nummering loopt wat vreemd: 8, 7, 6, 5, 4, 68. De logica ontgaat me. In ieder geval slaan we hier linksaf en wandelen over de Oude Zuider Lingedijk.
Het is december, dus ik heb de Flora van Heukels thuisgelaten. Want wat kan er nou tussen Kerst en oud&nieuw nou helemaal in bloei staan? En als er door de warme winter toch anderhalve soort bloeit, zijn dat toch de bekendere soorten die ik uit mijn hoofd ken.
Voor het fluitenkuid, witte dovenetel, de grote berenklauw, scherpe boterbloem, de schijfkamille en de kropaar gaat dat inderdaad op. De melkdistelsoort met zijn rode stengels zal wel de gewone melkdistel zijn. Zei ik anderhalve soort? Misschien toch iets meer.
Wacht even. Is dat braam die daar in bloei staat? Ja, dat is braam. Maar braamsoorten ken ik niet uit mijn hoofd.

Thuis gekomen wat snuffelen in een oude Heukels leidt me naar de gewone braam.

Het wandelt heerlijk rustig over de dijk. Weliswaar is in de verte verkeerslawaai, vermoedelijk van de A15, maar heel storend is het niet. Het geluid zal onze hele tocht vandaag te horen zijn. We lopen rond het Galgenwiel en missen een verrekijker voor de talloze watervogels.

In Asperen slaan we linksaf  richting de Linge. Tijd voor een meegebrachte boterham, die we aan de waterkant nuttigen. Zodra we weer op pad gaan, begint het toch even te miezeren. Via twee sluizen steken we de Linge over. De route is hier goed aangegeven, en dat geldt voor het gehele traject van vandaag. Het buitje is weer voorbij; we hoefde niet eens onze regencapes te voorschijn te halen.

Fort Asperen is in de 19e eeuw gebouwd. Een tijd van grote veranderingen, want als Nederland in de eerst wereld niet neutraal was gebleven, dan schat ik in dat het fort het onder de Duitse Dikke Bertha's het niet lang volgehouden. Even verderop langs de dijk staan betonnen bunkers, volgens het bordje bij het fort zijn dit scherfvrije observatieposten uit 1914.

Aan de andere kant van de dijk hebben we een prachtig uitzicht over de Linge. In de berm groeien knolboterbloemen en madeliefjes. De zon begint al te zakken, want de dagen zijn kort.

Al wandelend bereiken we Acquoy, een landelijk plaatsje met een B&B adres. De toren van de grote kerk begon al in de 15e eeuw te verzakken.

De N327 is een drukke weg; gelukkig wandelen we over het fietspad. Voorbij Rhenoy slaan we linksaf.  De Linge loopt nu aan onze linkerkant. In de uiterwaarden staat een grote boomgaard met fruitbomen. We vragen ons af hoe dat met de oogst gaat als de uiterwaarden ooit onderlopen. Datzelfde geldt voor een maisakker even verderop.

We komen op de Molendijk. De molenonderbouw ziet er met zijn gele bakstenen modern uit. De zon zakt langzaam verder.

Het plaatsje Rumpt is een heerlijk rivierdorpje. Een inwoner maakt vogelhuisjes; ze zien er leuk uit.

Wanneer we omhoog klimmen naar de weg, herkennen we deze van onze vorige wandeling. Bij de bushalte waar we de vorige keer zijn uitgestapt, nemen we nu de bus naar het station. Met de trein keren we terug naar Leerdam.


Vandaag afgelegd: 14,9 km
Gedaan: 200,3 + 14,9 = 215,2 km
Nog te gaan: 273,3 - 215,2 = 58,1 km

Grote rivierenpad: Beesd - Buren

Zaterdag 5 december 2015

Gisteren was mooier wandelweer met regelmatig zonnige perioden, maar vandaag kunnen we de wandeling combineren met sinterklaasfeest bij onze kinderen in het oosten van het land. Onderweg zien we enkele grote zwermen vogels richting zuiden vliegen. Smalle vleugels, punten met een bocht naar achteren, donkere bovenkant, licht onderzijde. We parkeren op een groot parkeerterrein in Geldermalsen. Vandaar nemen we de bus naar Beesd. Het is een buurtbus, en de chauffeur zet ons af bij de brug over de Linge ten zuiden van Beesd. Hier pakken we het pad gemakkelijk op.

Beesd blijkt een leuk plaatsje. Het maakt een gezellige indruk. Ondanks dat het tegen de A2 aangeplakt ligt, horen we het verkeerslawaai nauwelijks. Dat zal wel komen door een combinatie van sterke westenwind en een geluidsscherm.
In het dorpje zelf staan lijbomen, waarvan de takken evenwijdig aan de straat lopen. Ik veronderstel dat het lindes zijn.

We wandelen langs twee kerken, een met een stompe toren en een 19e eeuwse rooms katholieke kerk met een spitse toren. De kerk met de stompe toren heeft een leuke uitnodiging voor kerstfeest.

Zelfs vlak bij de A2 horen we nauwelijks lawaai. Datzelfde geldt wanneer we aan de andere kant van de A2 tevoorschijn komen. De wind waait straf, en af en toe komt er een bleek zonnetje door. 

We wandelen over de dijk langs de Linge. Aan onze rechterhand stroomt de Linge, aan het zicht onttrokken door moerasbossen. Het is december, dus veel bloeit er in de bermen niet meer: scherpe boterbloem, rode klaver, grote berenklauw, witte dovenetel, melkdistel.

Links van ons ligt de heerlijkheid Marienwaerdt. In een klein stukje bos groeien grote paddenstoelen. Op een plaats lijkt een 19e eeuws dorpje te zijn opgezet in de stijl van filmopnamen. Dit stukje herinner ik me als het mooiste deel van de wandeling.


De Appeldijk is nieuw geasfalteerd, iets wat de automobilisten ook ontdekt hebben. Ondanks de betrekkelijk smalle dijk rijden de inboorlingen hier stevig door. Gelukkig houden de meesten wel even wat vaart in wanneer ze ons passeren. In de berm grazen schapen met lange horens, misschien een lokaal schapenras.

Aan weerskanten groeien oude vruchtbomen. De bomen zijn kaal, en duidelijk vaak gesnoeid. Op enkele plaatsen hangen er nog verdroogde vruchten aan. Misschien zijn het abrikozen of pruimen geweest. De oude bomen doen ons denken aan de Bijbelse belofte: in de grijze ouderdom zullen zij nog vrucht dragen.
Op enkele plaatsen hangen nog peren in de bomen: mogelijk over het hoofd gezien bij het plukken.

Bij Tricht staan we voor de keuze: we kunnen hier snel terug zijn bij de auto, of we kunnen doorwandelen naar Buren. Het is nog een kilometer of 10 naar Buren, en nu 2 uur. We besluiten door te gaan.

We volgen de Meersteeg. Deze straatweg kent opnieuw veel boomgaarden. Aan het eind staat een kort stukje graskade gepland, waar ik gezien de regen in de afgelopen weken met wat zorg naar kijk.
Het begin blijkt goed begaanbaar. Geleidelijk wordt het drassiger, en het degradeert van begaanbaar via overspringbaar tot doorwaadbaar. Toch komen we goed bij de N833. Hier ontmoeten we een (Vlaamse?) wandelaar met een vlaggetje op de rug. Hij verzekert ons dat het traject dat voor ons ligt redelijk is.

Dit pad heet het grote rivierenpad, maar het water waar we nu langs lopen heet de Assche wetering. Hoe zegt u? Ja, ik had er ook nooit van gehoord. En hoewel ik de Linge nooit als een van de grote rivieren heb beschouwd, kan ik met de beste wil van de wereld de Assche Wetering niet als een van de grote rivieren zien.

De graskade is hier een aaneenschakeling  van redelijk begaanbare stukken tot doorploeterbare stukken. De modder doet ons tempo geen goed. Gelukkig hebben we de stevige wind in de rug. Het landschap is wel heerlijk rustig. Het water langs de graskade is dit najaar waarschijnlijk uitgediept, want overal liggen handgrote mosselschelpen. Nederland kent bijna 30 soorten zoetwater  mosselen. Deze zijn waarschijnlijk bij het uitbaggeren van de Assche wetering op het land gekomen en door vogels of ratten opgegeten. Wist u dat het een mossel tijdens zijn leven meer dan 100.000 liter water zuivert?
Het ploeteren door de modder is even vermoeiend als het wandelen over rul zand. We zijn blij en moe wanneer we na 2 km de Hennisdijk bereiken. Hier hebben we weer auto's langs ons heen, maar op de fietsstrook kunnen we goed wandelen. De weg is hier breed genoeg om de auto's de gelegenheid te geven uit te wijken. Een van de bewoners heeft een zeil met walnoten bij de ingang liggen. Er ligt een bordje bij: 'Gratis noten'. We nemen twee handen vol mee. Bewoner, hierbij onze dank!

Volgens het boekje gaan we even naar rechts. Het weiland waar we doorheen zouden moeten, is zo nat dat we besluiten de Hennisdijk verder te volgen. We hebben geen behoefte aan meer modder.

We kwamen eerder al langs de 'Haagse Uitweg'. Voorbij 'Achter den Haag' pakken we het pad weer moeiteloos op. Hier volgen we het pad door een mooi parkje. Tot ons plezier komen we in Buren bij een bushalte uit. We weten niet meer of we de vorige keer Buren bekeken hebben, maar het is hoog tijd voor de terugreis.

Vandaag afgelegd: 17,6 km
Gedaan: 182,7 + 17,6 = 200,3km
Nog te gaan: 273,3 - 200,3 = 73,0 km

Deltapad: Neeltje Jans - Westerschouwen

Zaterdag 31 oktober 2015

Het is rond 3 uur 's middags wanneer we de auto, op de terugweg van familiebezoek in Zeeland, op Neeltje Jans aan de zeekant parkeren. Het is een prachtige zonnige dag, droog en weinig wind. Kortom, ideaal wandelweer.

We wandelen naar het verkeersviaduct onder de N59. Onderweg zien we dat de bermen geel staan van het bezemkruiskruid. Hier en daar bloeit duizendguldenkruid. Zonder probleem pakken we het pad bij het viaduct onder de N59 op. Het zand/grint pad slingert zich door de struiken; duindoorn, duinroos en sering lijken de hoofdmoot te vormen.

We beginnen aan ons eerste stuk Oosterscheldedam. Het water stroomt met geweld onder de platen door. Meeuwen zitten op de buizen. De Roggenplaat vormt een korte onderbreking van de dam. Windmolens bepalen vanaf een afstand het gezicht. De dijk om deze plaat lijkt vanaf een afstand van zand. Speerdistel en jakobskruiskruid bepalen de begroeiing.

Het tweede stuk Oosterscheldekering brengt ons naar Schouwen. Hier gaan we de duinen in. De bewegwijzering is prima in orde. Af en toe hebben we een mooi doorkijkje naar de Oosterscheldekering.

In Westerschouwen wandelen we door tot de boswachterij, het einde van de kaart. Hier checken we de OV status. Helaas, als we stevig doorlopen halen we de bus net wel of net niet. We besluiten dezelfde route terug te wandelen.

Onderweg vallen ons de vele grote zwermen spreeuwen op, die richting noorden vliegen. Richting noorden? Jawel. Ik had in dit jaargetijde richting zuiden verwacht. Daarbij maakt het niet uit of het vogels zijn die bij ons gebroed hebben en nu naar het zuiden trekken, of dat het vogels zijn die uit het noorden komen om hier de winter door te brengen. Zijn ze van slag door het warme weer, of zoeken ze een slaapplaats? Waarschijnlijk dat laatste. In ieder geval zorgt de ondergaande zon voor enkele mooie plaatjes.


Gewandeld: 27,4+5,6=33,0 km

Te gaan: 195,1-33,0=162,1 km

Scholtenpad: Winterswijk: 't Haken

Zaterdag 24 oktober 2015

Het is een grijze dag, met grijze wolken maar geen regen. Ook geen zon, dus verwacht geen inspirerende foto's bij dit verslag.

Het is de laatste dag van dit bezoekje aan Winterswijk: vanmiddag willen we terugrijden naar Den Haag. Vanochtend willen we het als slotstuk kaart 2 wandelen: het enige deel van de rondwandeling van het Scholtenpad dat we nog niet gewandeld hebben. Op de camping leveren we de sleutel van het huisje in en huren twee fietsen. Daarmee rijden we naar het centrum. Het is markt, druk met (Duitse) bezoekers en daardoor even zoeken naar waar nu precies de Wooldse straat begint. Als er een straatnaambordje is, dan is dat goed verstopt. Een inboorlinge brengt uitkomst. Vanaf hier is het eigenlijk gemakkelijk.


We lopen met de fiets aan de hand. Het pad buigt linksaf en we wandelen over een fietspad door een park of landgoed. Ik verwacht snedige opmerkingen in de trant van: 'tegenwoordig mag u op het fietspad fietsen' maar die blijven uit.Misschien komt dat door gebrek aan fietsers en wandelaars. Het is rustig. Rustig qua wandelaars, rustig qua fietsers. Jos merkt terecht op dat we hier wel toerfietsers ontmoeten, maar geen racefietsers of mountainbikers.
Opnieuwe valt het grote aantal eikels op de grond op. Het is duidelijk een goed mastjaar.

Het pad gaat geleidelijk over van park via landgoed in bos. Een exacte grens ontgaat me. Het bos is zoals bos moet zijn: gemengd en afwisselend. In de kruidlaag zie ik dagkoekoeksbloem, klein springzaad en verschillende andere kruiden. Maar vooral heel veel paddenstoelen. Ik zal proberen onderaan een kleine collage neer te zetten.

Op verschillende plaatsen zijn zware beuken omgewaaid die een natuurlijke brug over de beekjes vormen. Eenmaal moeten we een smal bruggetje over, dat uit een plank met een leuning bestaat. Gelukkig lukt het om met de fietsen de overzijde te bereiken. Het bos is vochtig, nat emn modderig door de vele regenval van de afgelopen week.

We komen nog twee dames op leeftijd tegen, die ook aan de laatste etappen van het Scholtenpad bezig zijn. Rond 12 uur zijn we bij de kruising waar we ooit de rondwandeling begonnen zijn. We hebben de rondwandeling van het Scholtenpad voltooid.

Vandaag afgelegd:  6,7 km
Gedaan: 74,6 + 6,7 = 81,3 km
Nog te gaan: 81,3-81,3=0 km.

Scholtenpad: Lievelde - Beurzerbeek

Vrijdag 23 oktober 2015

We parkeren de auto op de kruising van de Beurzerbeek en de weg Winterswijk-Meddo. Van hier lopen we langs de beek tot het einde van kaart 9. Op het aansluitende deel van de Beurzerbeek zagen we in het voorjaar de slanke sleutelbloem bloeien. Nu zijn de oevers recent glad gemaaid.


We slaan bij het bruggetje linksaf en nemen een binnendoor route naar de weg waarlangs de auto geparkeerd staat. Volgens het boekje is er in Meddo een bushalte, en op 9292.nl zag ik twee keer per uur een bus van Meddo naar Groenlo. Langs de weg staat een blauwpaarse bloeier. Ik kom uit bij de blauwe knoop. We lopen door naar Meddo. Waar is de bushalte nu precies? Even op de mobiel 9292 app starten. Wat? 45 minuten lopen???
Dat zal er thuis ook wel gestaan hebben, maar met kleine lettertjes. Bij dat soort wandeltijden zou er mijns inziens moeten staan: niet met OV bereikbaar.
Tot overmaat van ramp merken we dat we het Scholtenpad boekje niet bij ons hebben. Heb ik daat bij het determineren van de blauwe knoop laten liggen? Of ligt het in de auto?
We wandelen terug. Het boekje blijkt in de auto te liggen. Vanaf de auto is het 30 minuten wandelen naar de bushalte op de N319.

Een half uur betekent dat de accu van mijn mobieltje leeg is als ik de hele tijd de navigatie aan houdt. Gelukkig loopt een deel van Kaart B van het Scholtenpad dezelfde route als wat er op 9292.nl aangegeven wordt.
Zonder problemen komen we op de N319. Dat kost ons een ruim half uur. Opnieuw 9292 raadplegen. He? Nu adviseert het ding 20 minuten naar het station te lopen. Mijn vertrouwen in 9292.nl is nu foetsie.
Wat nu? Opgeven? We hebben er al een kleine 10 kilometer opzitten en nog vrijwel niets van de voorgenomen route gewandeld. We wandelen langs de N319 richting Winterswijk en zijgen neer bij een bushalte. Hier moeten we drie kwartier wachten tot de bus naar Groenlo langs komt. Pff, kunnen we in ieder geval uitrusten van de 10 kilometer die we intussen gewandeld hebben.

De bus komt keurig op tijd en brengt ons naar Groenlo. In Groenlo moet dit weekend een re-enactment zijn van de slag bij Grollo, maar daar zien we helaas niets van. We hoeven niet lang te wachten op de bus naar Lievelde. Blijkbaar zijn we hier in de bewoonde wereld. We herkennen het station en de route van de vorige wandeling.
Op mijn mobiel staat een stappenteller. Ik noteer de beginstand. Het is al twee uur.

De route voert ons langs een onderduikadres. Een bordje wijst ons een zijweg naar het hoofdkwartier van 'stedendwinger' Frederik Hendrik tijdens de slag bij Grollo. Van het veengebied dat op de kaart is getekend, merken we niet veel. Wel lopen we langs een vochtig stuk dat rijk is aan paddenstoelen.

We stekende N18 over en volgen de Zwolse Weg. Het stapt gemakkelijk door naar de N319. Kaart 7 zit er op.
We volgen ze Zwolse Weg nog even en slaan rechtsaf naar de Oude Winterswijkse weg. Op het kaartje in het boekje staat de naam Stikkeweg. We wandelen door een landschap met afwisselend akkers en weilanden. We passeren enkele megastallen. De bomen lans de weg zijn meest zomereik, maar ook es en andere bomen komen voor. Vooral de eiken geven mooie herfstkleren. De wegen zijn gevarieerd: soms wandelen we over asfalt, soms over een halfverharde weg of een niet verhard fietspad.

We hebben al ruim 15 km gewandeld, en houden twee keer kort rust. De laatste kaart brengt ons aan de rand van Meddo. Daar volgen we een smal pad dat ons naar de Beurzerbeeek brengt. De overzijde van de beek loopt heel geleidelijk op.  Vermoedelijk is dat met opzet zo aangelegd om amfibien een kans te geven.
Het pad is drassig. De maisvelden langs de beek zijn pas geoogst, maar begaanbaar en we zijn blij om even voor vijf weer bij de auto terug te zijn.

Vandaag afgelegd:  3,3+4,8+4,4=12,5 km
Gedaan: 62,1+12,5=74,6 km
Nog te gaan: 81,3-74,6=6,7 km.

Scholtenpad: Dottinkrade - Emmaschool

Donderdag 22 oktober 2015

We hebben ons kamp opgeslagen op camping het Wieskamp aan de Kobstederweg in Winterswijk. Daar hebben we vaker gestaan. Het is miezerig wanneer we aankomen. We pakken onze spullen uit en besluiten om ondanks de regen een klein openstaand stukje van kaart 11 te wandelen.

Langs de Kobstederweg wordt de mais binnengehaald. In de verte staan enkele bomen in herfsttooi. Even verderop staan tegenover twee huizen asters in bloei. We slaan linksaf en gaan we het bos in. Op verschillende plaatsen zien we paddenstoelen. Het is echt herfst. De klimop bloeit bijna verscholen. De
reuzenbalsemien valt met haar grote roze bloemen wel op. In de struik en boomlaag springen hulst, lijsterbes, zomereik en amerikaanse eik het meest in het oog. Sneller dan verwacht zijn we bij Emmaschool. We herkennen de plek waar we bij een vorige wandeling de auto parkeerden.

Op de terugweg wordt het even bijna droog, maar ten slotte wint de miezer het. De regen is tevens de reden voor de wat minder fraaie foto's. Maar misschien geven die wel een extra herfstidee. We wandelen dezelfde route terug: het dottinkrade is een mooi bos, ook in de herfst.

Vandaag afgelegd:  4,1km
Gedaan: 58,0+4,1=62,1km
Nog te gaan: 81,3-62,1=19,2 km.