LAW Grote rivierenpad: Gouderak-Loetbos

Zaterdag 22 maart 2014

Wanneer we van huis wegrijden, regent het, maar de verwachting is later op de dag droog. Dat zelfde weerbeeld hebben we in februari ook twee maal gehad. Bij het Loetbos is het gemakkelijk parkeren. Helaas rijdt de bus van 9:23 net voor onze neus weg. Dan maar de bus de andere kant op, 17 minuten wachten. Andersom had drie kwartier wachten betekent, dus het kan erger. De Arriva bus arriveert stipt op tijd en brengt ons in 10 minuten  naar Krimpen aan de IJssel. Hier moeten we alsnog veertig minuten wachten op de bus naar Gouderak. De bus rijdt vooral over de dijk langs de Hollandsche IJssel.In Gouderak stappen we uit bij de dorpsstraat. De vorige keer waren we in Moordrecht geëindigd, en het pontje tussen Moordrecht en Gouderak kennen we, dus dat slaan we nu over.

Het miezert wanneer we in Gouderak aan onze wandeling beginnen. Een paar minuten later wordt het droog, maar het waait stevig en ik besluit een pullover extra aan te trekken onder mijn voorjaarsjack. De route voert ons door een nieuwbouwwijk van Gouderak, en daarna het open veld in. Een licht buitje trekt over ons heen. Bij de Stolwijkse boezem gebruiken we de lunch. Een witte bloeier staat volop te pronken maar ik slaag er niet in hem te determineren. De Tiendweg voert ons door weidse weilanden, heerlijk rustig, met prachtige vergezichten.  In de berm bloeit volop speenkruid en raapzaad. Het speenkruid heeft de bloemetjes gesloten bij gebrek aan zon. Het is een goed vogelgebied: we zien zwaan, fuut, wilde eend, meerkoetjes, smient, een mezensoort en verschillende ganzensoorten.


Aan het eind van de Tiendweg slaan we linksaf. Hier staan er netjes overstapjes over de hekken. Ook hier heerst de rust en stilte. Langs de oever staan dotterbloem en pinksterbloem al in bloei. Voor we er erg in hebben zijn we terug bij het Loetbos en de auto.


Mijn complimenten aan degenen die dit stuk hebben uitgekozen: prachtig wandelstuk.


Vandaag afgelegd: 12,1 km

Gedaan: 74,3+9,7=84 km

Nog te gaan: 199,7-9,7=190 km.

LAW DE grote rivieren Zevenhuizen-Moordrecht

Zaterdag 8 maart 2014-03-08
Aan het eind van de Dorpstraat in Zevenhuizen blijkt een kleine gratis parkeerplaats voor de auto te zijn. Dit keer heeft de gratis versie van de navigator ons prima op de bestemming gebracht. De problemen van de vorige keer werden veroorzaakt door een "waypoint", die lastig te verwijderen bleek.
Het is zonnig weer, en het belooft een prima lentedag te zijn. Aan het eind van de dorpsstraat pakken we de route op. Door een parkje en langs de kerk gaan we naar het dorpsplein. Hier komen we weer in de dorpsstraat. Linksaf tot de stoplichten? De stoplichten zijn verdwenen en we ontdekken ook geen stickers. Toch laat de kaart geen andere mogelijkheid toe. Wanneer we een de Zuidplasweg lopen, zien we achteromkijkend wel stickers. We lopen op de route, maar blijkbaar is deze hier maar in één richting gestickerd. Dat probleem komen we nog enkele malen tegen op deze kaart.



Langs de sloot staan de 3 gele voorjaarsbloeiers klein hoefblad, speenkruid en koolzaad (of raapzaad, ik blijf even buiten de eeuwigdurende discussie onder floristen over deze twee soorten) uitbundig het gras te sieren. Hoewel we op de parallelweg lopen, is de hoofdweg nogal druk. Niet het mooiste stuk wandeling.

Verderop lopen we door een tunneltje. Hier lijkt het kaartje verouderd, de zijweg staat niet op het kaartje. Grappig. Vanaf de volgende afslag volgt de weg een rustiger tracé over de Westeringdijk. Ook hier is ons gele voorjaarstrio voortdurend aanwezig. De route voert ons onder de A20 door en we geraken in Nieuwerkerk aan den IJssel. Op een oud gebouw staat ‘Nieuwerkerk aan denijssel’, dus zonder spatie. We vervolgen onze weg langs het water. Het is druk met fietsers: we zijn duidelijk niet de enigen die van het mooie voorjaarsweer willen genieten.Hier staat ook het groot hoefblad in bloei.

De ophaalbruggetjes zijn hier allemaal van hetzelfde type en dezelfde kleur. In het wandelgidsboekje staat er een afgebeeld, en vlak daarbij gebruiken we onze meegebrachte lunch. Het groen met wit van deze bruggetjes staat wel fris. We vervolgen de weg tot aan het station.

De route voert verder langs een rustig water en woningen met aanlegsteigers. In een van de tuinen fladdert een Kleine Vos. Dat zal een overwinterd exemplaar zijn. Verderop langs de wandeling zullen we er nog een zien, en ook een koolwitje. Het zijn de eerste vlinders die we dit jaar zien, ongetwijfeld overwinteraars.

Langs een speeltuin en een rotonde komen we bij de N219. Al spoedig passeren we een scoutingclub. De tieners verlaten net hun honk. Hier vervolgt de route over een veendijk langs de ringvaart. Er zouden opstapjes moeten zijn, maar deze ontbreken. Het eerste hek is nog goed langs te komen, maar bij de volgende hekken wordt dit in toenemende mate lastiger. Toch is de bewegwijzering duidelijk. Werk aan de winkel voor de padcoördinator. Achteraf gezien hadden we een omleiding moeten volgen. Excuus.

Voordat we er erg in hebben zijn we in Moordrecht. We wandelen tot aan het pontje, en zoeken de bus naar Gouda op. Helaas, die rijdt maar eens per uur, en we moeten 50 minuten wachten. In Gouda wachten we nog eens een kwartier op de aansluiting naar Zevenhuizen. Over de wandeling deze we drie uur, en uiteindelijk doen we ruim 2 uur over de terugreis met het OV.

Een aantal planten hebben we niet genoemd, maar langs straten en stoepranden zagen we ook een groot deel van de algemene stadsflora / ruigtekruiden: paarse dovenetel, herderstasje, vroegeling (ok, niet alleen stad), paardenbloem, akkerviooltje, en klein kruiskruid in bloei. Verschillende soorten muur stonden in knop. De Els toonde op verschillende plaatsen zijn lange en zijn eivormige katjes, maar dat is normaal voor de tijd van het jaar. De voorjaarsbloeiers vind ik voor de meeste soorten aan de vroege kant.

Veel van deze soorten vinden floristen ‘niet interessant’. Maar als een soort algemeen is, is hij daarmee voor mij nog niet onbelangrijk of oninteressant. Neem de brandnetel, in Nederland in overvloed aanwezig, en zeker onder kinderen de meeste verwenste soort van onze inheemse flora. Maar het is wel de waardplant voor bovengenoemde kleine Vos. Die prachtige vlinder zouden we missen als we geen brandnetels hadden.

Vandaag afgelegd: 12,1 km
Gedaan: 63,2+12,1=74,3 km
Nog te gaan: 274-74,3=199,7 km.

Nederlands kustpad: Santpoort Noord - Velsen - Wijk aan Zee

Zaterdag 22 februari 2014

Net als twee weken geleden regent het wanneer we van huis wegrijden, maar de verwachting is dat het weer zal opklaren.
Op mijn mobiel probeer ik een nieuwe navigatie app uit, gebaseerd op open streetmap. In den haag werkt het ding prima, maar eenmaal op de A4 wil het geval ons voortdurend terug loodsen naar den Haag. Dan maar gewoon op de borden rijden.
In Wijk aan Zee parkeren we zonder probleem bij de dorpsweide. Gratis parkeren, in welke kustplaats vind je dat nog?  Bus 78 brengt ons snel naar Station Beverwijk. Daar hoeven we nog geen 10 minuten te wachten op de trein naar Santpoort noord. We rijden met een dubbeldeks sprinter, die ik nog niet eerder gezien heb. Ook in de trein trekt er nog een buitje over.
We verlaten het station aan westelijke zijde, en de route staat hier al gelijk goed aangegeven. Er vallen nog enkele druppels, maar de ergste regen is hopelijk achter de rug. Het is nog voor half elf, een nieuw record.

We wandelen door een landschap van buitenplaatsen, weiden en woonwijken. Met het zachte weer is het dan ook niet verwonderlijk dat de stinzenflora al volop in bloei staat: sneeuwklokjes, crocussen maar ook de winterakoniet staat nog in bloei.

Landgoed Beeckestijn blijkt een goed onderhouden landgoed. Ook hier is de voorjaarsflora nadrukkelijk aanwezig. Vlakbij het landhuis staan enkele klassieke standbeelden. Stickers en verf, in het eerste deel overvloedig aanwezig, ontbreken hier vrijwel, maar met het boekje en de kaart is het pad goed te volgen.

De route leidt ons door Oud Velsen, wat een pittoresk dorpje blijkt te zijn. Aardig wat oude gebouwtjes. Uit een informatiepaneel begrijp ik dat het een beschermd dorpsgezicht is. Het leidt ons naar het Noordzeekanaal. Hier staat een bankje, waar we de meegebrachte bammetjes willen nuttigen. Maar wat is dat? Er dansen muggen voor ons in de lucht. Muggen, eind februari??? Dat kan toch helemaal niet? Maar ze dansen toch echt als muggen en ik neem geen risico. We zetten ons 10 meter verder neer, waar wat wind is. Thuis gekomen blijken dit waarschijnlijk  winterpluimantennemuggen (Trichocera hiemalis) te zijn geweest. Deze steken niet.

Na de lunch lopen we verder tot Langs het Noordzeekanaal naar het pontje. Grote zeeschepen zien we niet. Wel bloeit er verrassend genoeg een bundeltje gele crocussen. Het pontje blijkt gratis voor voetgangers en fietsers. Prettig.

Aan de overzijde volgen we de weg totdat we de spoorlijn kunnen oversteken. Helaas blijkt dat een afslag te vroeg, maar daar komen we pas 400 meter verder achter. De kaart brengt uitkomst, en met een omweg pakken we de route weer op.

We volgen het pad langs de Scheybeeck. Hier staat het speenkruid in bloei. We hadden al gelezen dat dit in bloei staat, maar het is de eerste eigen waarneming dit jaar. Langs een infobord lopen we een park binnen. Het boekje schrijft: "op splitsing links aanhouden". Dat doen we, maar we hadden rechtsaf gemoeten. De tweede maal deze tocht dat we fout lopen.

Het pad richting Wijk aan Zee loopt door een aardig park. Toch heeft dit pad iets van een "moetje". Bij Wijk aan Zee duiken we linksaf het duin in. We hebben er al zo'n 12 kilometer opzitten, en het stijgen en dalen vormt een fikse aanslag op onze conditie. De lucht van de hoogovens, pardon Tata steel, ongetwijfeld goed gezuiverd, is hier toch wel nadrukkelijk aanwezig. Vanaf het Paasduin hebben we wel een mooi uitzicht: naar het zuiden richting hoogovens, naar het noorden over Wijk aan Zee.

Van het centrum van Wijk aan Zee zien we niet zoveel. De dorpsweide van dit dorp is nog in zijn geheel aanwezig. Ik waardeer dat. In veel gemeentes komt er vroeg of laat wel een bestuur dat meent dat dit een ideaal terrein is voor woningbouw. Hier heeft men die goedkope verleiding weten te weerstaan. Mooi is dat.


Gedaan: 107,7+14,4=122,1km
Te gaan:  124,7-14,4=110,3 km
Totaal: 232,4 km

Was:
Gedaan: 95,1+12,6=107,7 km
Te gaan:  137,3-12,6=124,7 km
Totaal: 232,4 km

Nederlands kustpad: de Zilk - Bentveld (kaart 16+17)

Zaterdag 8 februari 2014

Om half tien 's ochtends rijden we in de regen weg. Het heeft de hele nacht en ochtend geregend en gewaaid, maar de verwachting is dat er 's middags opklaringen volgen. Onderweg zien we bloeiende sneeuwklokjes en narcissen.

Even over half elf parkeren we bij de waterleidingduinen van Bentveld. Hier kopen we ook vast het toegangskaartje voor de waterleidingduinen. Vandaar nemen we de bus naar Aerdenhout, de trein naar Hillegom, en de bus naar de Zilk. We zijn de enige passagiers in de bus. De bus kent twee haltes, een heet de Paardenkerkhof dus die zullen we wel moeten hebben. Nee dus, we rijden de halte die we moeten hebben voorbij! Maar de buschauffeur is vriendelijk en zet ons bij de oude bushalte af.  Het is inmiddels wel kwart voor twaalf.

Het pad lijkt goed gemarkeerd. Maar de plek waar we rechtsaf moeten kent geen sticker. Jammer. Maar het kaartje laat geen twijfel bestaan: dit pad moeten we hebben. We gaan een hek door en linksaf. Een stukje verder komen we bij een bevestiging dat we op de goede weg zitten.

In de berm groeien enkele zwammen. Ze lijken op de gesteelde stuifbal die we tijdens een vorige wandeling tegen kwamen, maar deze zijn een cm of 4  breed en even hoog of iets hoger. Ik neem en paar fotootjes en we lopen verder. Vanavond even op waarneming.nl zetten.
(Het zijn waarschijnlijk oude Parelstuifzwammen, met dank aan JW en wimperzwam aldaar).

Een bordje vertelt ons dat er gewerkt wordt aan het afplaggen van de humusrijke bovenlaag, in de verwachting  dat de echte duinsoorten dan weer zullen terugkeren. Inderdaad komen we grote kale stukken zand tegen.

Een stukje verderop, bij een bankje in de bocht van een weg, gebruiken we de lunch. Een roedel herten of reeen rent vanuit de bosjes over het open veld. Het zijn er een stuk of twintig. Een enkel exemplaar is wat bang van ons en verwijdert zich eerst een eind door het bos om verderop pas over te steken.

"Daarna bij een kruising van graspaden rechtsaf." De bewegwijzering wijst eerst naar links. Bewegwijzering gaat boven boekje, en inderdaad komen we goed uit.

We komen veel herten tegen. Ik zou verwachten dat die beesten samen aardig wat gras eten, en volgens de wandelgids zijn er zoveel dat er over jachtvergunningen wordt nagedacht. Maar toch zijn grote stukken behoorlijk aan het vergrassen, zoals ook op de foto hiernaast is te zien. En daarom wordt er ook nagedacht over andere grote grazers.

Kaart 16 lijkt op de een of andere manier langer als de 5,4 km die er in het boekje staat. We lopen automatisch verder op kaart 17.

Ook hier komen we eenmaal voor een lastig punt te staan: "Pad volgen en na 800 meter een brug over". Maar onderweg komen we langs een Y-splitsing. We kiezen de rechter vork en dat komt goed uit. De tweede helft van deze route is overigens bijzonder goed bewegwijzerd, mijn complimenten!

Gedaan: 95,1+12,6=107,7 km
Te gaan:  137,3-12,6=124,7 km
Totaal: 232,4 km

LAW Hollands kustpad / Nederlands kustpad Bentveld - Haarlem, kaart 18+19

Zaterdag 4 januari 2014

Via de N206 bereiken we Bentveld, en parkeren bij de waterleidingduinen. Betaald parkeren, maar het is wel het startpunt van de wandeling. Omdat het winter is, en de natuur grotendeels in rust is, laten we het stuk van de Zilk naar Bentveld even wachten tot de zomer, en "doen" nu eerst Haarlem. Het is bewolkt maar droog, prima wandelweer.

Omdat het net 2014 is, neem ik automatisch aan dat het nieuwe pad nog niet is ingericht. Er staat een keurige sticker om linksaf de Zandvoortselaan te gaan. Bij de Kennemerweg missen we een sticker, maar de kaart en beschrijving sluiten een vergissing uit. We passeren een caravanpark aan onze rechterhand.

De route is goed aangegeven. Vlak voor een eco viaduct slaan we linksaf  de duinen van het Kennemerland in.

Links en rechts van ons groeit het mos met felle groene kleuren. Ertussen groeien enkele stuifballen, gemakkelijk te herkennen aan de geringe afmeting, en het ronde kopje. Gerrit Keizer's paddenstoelen encyclopedie onderscheidt 3 soorten stuifbal, waarvan er 1 niet beschreven is en de twee anderen beiden in de duinen voorkomen. Ik houd het op de gesteelde stuifbal.

Verderop komt nog een ander klein paddenstoeltje voor, mogelijk een kaalkopje. Het is rustig in de duinen, af en toe komt er een jogger of een fietser langs. Een licht zonnetje fleurt geregeld het landschap en ons humeur op.

De bessen van de duindoorn waren vorige week in Zeeland nog volop aanwezig. Ook  nu komen we struikengroepen tegen waar ze rijkelijk de takken sieren, maar er zijn ook veel struiken waar ze vrijwel overal zijn opgegeten. Misschien dat de trekvogels ze hier lekkerder vinden. Slechts op één plaats staan ze nog volop te pronken.

Een duinroos heeft nog een aantal donkere rozenbottels. Is het de duinroos? Zonder bladeren is het lastig controleren, maar waarschijnlijk klopt het wel.


Bij de spoorbaan slaan we rechtsaf. Veel stickers zijn er niet, maar dat is hier ook niet nodig. Voor we het weten zijn we bij "Kraantje Lek". Kaart 18 zit er op.

Het pad voert ons langs een drukke weg richting Haarlem. Waar men in de duinen  op stickers bezuinigd heeft, wordt nu ingehaald. Gelukkig slaan we al snel rechtsaf en volgen een doodlopende weg naar Haarlem. Mooi gevonden, deze weg, lekker rustig.

In Haarlem voert de weg ons door het centrum, o.a. langs de Bavo, die we bezoeken. We mazzelen, en mogen voor half geld naar binnen. Mooi gebouw. Langs een der muren hangt een lange lijst van namen. Het blijken niet, wat ik verwacht had, de namen van de predikanten te zijn, maar de namen van de diakenen. Een goed gebaar, wat navolging verdient. In het winkeltje tikken we nog een legpuzzel op de kop.  Het is markt, en we halen nog wat nootjes.

Via de trein en bus keren we terug naar Bentveld. We kijken terug op een mooi traject, prima wandelweer, en een lekkere dag.


Wanneer we in de auto op de terugweg zijn, begint het te regenen. Een prettig idee dat we "vroeg" vertrokken zijn en hierdoor op tijd terug konden keren.

Gedaan: 95,1 km
Te gaan:  137,3
Totaal: 232,4

LAW Hollands kustpad / Nederlands kustpad kaart 1: Hoek van Holland

Zaterdag 28 december 2013

Bij het station van Hoek van Holland blijkt een gratis parkeerplaats te zijn - waar vind je dat nog? Wanneer we uitstappen, is het prachtig zonnig weer. Net onderweg wil ik een foto maken van het gebouw van de reddingsmaatschappij, maar de batterijen van het fototoestel blijken leeg.Hetzelfde geldt voor de accu van mijn mobiel. Vandaag geen foto's.

Dit traject hebben we met het oude boekje in de hand al een keer gelopen, maar bij het vergelijken van de kaarten bleek de route verander te zijn, dus we doen hem over.

Het begin van het traject is bekend terrein: langs het haventje, de boulevard en de radarpost richting noorderhoofd.  Hier gaan we rechtsaf het strand op. "Bij een grote paal" moeten we de duinen in. De paal blijkt een opvallende gele paal te zijn.

De anwb paddenstoelen kloppen keurig met de beschrijving in het boekje. Helaas lopen we niet op laarzen, en na alle regen van de afgelopen dagen staat het pad volkomen blank. Het pad rechts met de houten vlonders is niet te vinden, vermoedelijk begint dat waar het pad al onder gelopen is. We proberen enkele smalle paadjes, maar lopen steeds vast in struiken, modder en plassen.
Het moet wel een mooi gebied zijn. In het verleden hebben we er watermunt gevonden, en Jos dacht dat we ook parnassia hadden gezien. Volgens een informatiebord groeit hier ook de groenknolorchis.

Uiteindelijk besluiten we richting noorden uit te wijken, en volgen een smal pad evenwijdig aan het fietspad. Daar slaan we rechtsaf. Even verderop pakken we de route moeiteloos weer op. Sneller dan verwacht zijn we op de grens met kaart 2.

Via het Noordlandse pad lopen we terug naar het station.
Gedaan: 84,8 km
Te gaan:  147,6
Totaal: 232,4

LAW Deltapad kaart 25 Banjaard-Vrouwenpolder

Dinsdag 24 december 2013

Het is de dag voor Kerstfeest,  en ik ben onderweg om Opa Dekker uit Middelburg voor de kerstdagen op te halen. Vandaag ben ik alleen: Jos moet werken. De weersvooruitzichten zijn bar, 10-14 mm regen vandaag, en harde wind. De verleiding is groot om bij Bergen op Zoom een stuk van het Deltapad te wandelen: Er is een stuk van Goedereede naar Bergen op Zoom. Maar die tak staat niet in onze planning. Belangrijker nog: ik verlang naar een stevige zeewind in mijn gezicht.

Het is pas onderweg bij Rotterdam dat ik besluit om toch het 'echte deltapad' te doen.

Het parkeren bij de Banjaard is in deze tijd van het jaar geen probleem, ruimte genoeg. Vanaf een kleine parkeerplaats met een bordje "betaald parkeren" maar zonder parkeerautomaat loop ik de dijk op. Direct wordt ik begroet met de bekende wit-rode stickers van de Lange Afstand Wandelpaden. Prettig, dat scheelt zoeken :)

Ik wandel een stukje rechtsaf, en voel de wind in de rug. Al snel kom ik bij iets wat het begin van dit traject lijkt te zijn, dus terug en over de dam naar het zuiden. In het noorden zie ik de Oosterscheldekering.

Het enige wat in bloei staat is het bezemkruiskruid. Eind december bloeien lijkt me toch een hele prestatie voor een plant die oorspronkelijk uit Zuid-Afrika komt.

Niet in bloei staat de duindoorn, maar die staat wel vol met de oranje bessen, die vooral bij trekvogels in trek schijnen te zijn. "Schijnen"  zeg ik bewust, want de najaarstrek is nu toch wel voorbij en de struiken hangen nog vol.

De Veerse dam was de eerste dam van de deltawerken. In de loop van tientallen jaren is er aardig wat zand tegen aan  en bovenop gewaaid. Op dit zand tiert de duindoorn welig. Tevergeefs speur naar de duindoornvuurzwam, een vuurzwam die vooral in Nederland zou voorkomen. Slechts één keer heb ik de onopvallende knoest kunnen waarnemen.

Wat ik wel zie zijn witte en bruine kluwens die er uitzien als het resultaat van spinselmotten. Ik kan me niet herinneren die eerder gezien te hebben. Er zijn er tientallen van, vooral op bes-loze struiken. Betekent dit dat de struiken hierdoor zo verzwakken dat ze geen bessen meer dragen? De duindoorn is tweehuizig, oftewel aparte mannelijke en vrouwelijke exemplaren. Heeft de mot een voorkeur voor de mannelijke exemplaren? Thuis uitzoeken.

Er zou volgens de buienradar een regenfront vanuit het westen binnenschuiven. Terwijl ik wandel lijken de wolken en de wind vanuit het zuiden te komen.  Er begint een lichte miezer te vallen die geleidelijk intenser wordt. Ik trek de eendags regencape aan die ik voor de zekerheid had meegenomen.

Al spoedig bereik ik de zuidpunt van de dam. Een informatiebord vermeldt dat hier vroeger fort den Haak stond. Het is goed dat het bord er staat, want ik zie niets van overblijfselen. Het pad staat goed aangegeven, en voert me langs Breezand. Nu woonde ik als kind in de Breezandstraat, dus ik bekijk het plaatsje met meer dan gewone belangstelling. Veel huisjes zien er uit als vakantiehuisjes, maar er zijn er ook die als vaste woning lijken te dienen.

Bij de grens van Vrouwenpolder keer ik terug. Terug op de dam lijkt de wind nog wat aan kracht te hebben gewonnen, en mijn eendagsregencape waait aan flarden.
De enige andere wandelaar die ik op de dam tegenkom is een vrouw met een aantal bessentakken in haar arm. Ik kan me voorstellen dat ze kleur geven aan een kerststukje.

Thuis gekomen ga ik op zoek naar de geheimzinnige motten op de duindoorn.
Hier beschouwen we de duindoorn als een niet zo nuttige plant, die we in de duinen zijn plaatsje gunnen, maar daar is onze goodwill voor dit prik en steekgeval dan wel mee uitgeput. In China, lees ik, beschouwt men het als een economisch  waardevolle plant die men inzet tegen de oprukkende woestijnen, en voor grondverbetering, vooral in Noord China. En ze wordt aangetast door de larven van de Holcocerus hippophaecolus, de timmermansmot. Maar die lijken zich een weg te vreten van onderaf. Daar heb ik niet zo veel van gezien.

Wat verder surfend kom ik bij de bastaardsatijnvlinder. Die hoort volgens de beschrijving bij de stippelmotten. Dat lijkt goed te kloppen.

Gewandeld: 4,5 km
Nog te gaan: 175,5 km

Hollands kustpad kaart 6,7: Centraal station - Scheveningse boulevard.

Vrijdag 13 december 2013.

Lang gewacht, stil gezwegen, 
een week na Sinterklaas gekregen 

Donderdag 12 december plofte de nieuwe versie van "Hollands kustpad" in de brievenbus. Alleen heet het geen Hollands kustpad meer, maar Nederlands kustpad deel 2. Dat suggereert dat het Deltapad ooit hernoemd zal worden naar "Nederlands kustpad deel 1". En inderdaad, achterin, bij de lijst van LAW's in Nederland, is dat al gebeurd. Eerlijk gezegd vond ik de oude namen mooier. Meer couleur locale.
De indeling is aangepast aan de andere boekjes: De wandelroutes zijn gegroepeerd in delen: Westland, Haaglanden, Duin- en bollenstreek, enzovoorts. Dat is wel en verbetering. De routes lijken gemiddeld ook iets langer geworden. Het nieuwe pad is 232 km, het oude was 240 km - als ik tot de Afsluitdijk reken.

Bij Hoek van Holland is het beginpunt nu het station in plaats van de strekdam. Waar het Hollands Kustpad eindigde bij Den Helder en een alternatief naar de Afsluitdijk had, is dat nu andersom: Standaard loopt u naar de Afsluitdijk. Het lijkt me een logische consequentie van het aaneenschakelen van de Nederlandse kustpaden.

We stallen onze fietsen weer op het centraal station. De route voert langs het Malieveld, en de Indische gans zwemt met ons mee. Op een bankje eten we de meegebrachte boterham, want het is half een. Door een afspraak in het centrum om half twaalf konden we niet eerder vertrekken. Rond het station en de torens er achter hangt mist, en het is egaal grijs bewolkt.
We gaan linksaf het Korte Voorhout in. Een stel bouwvakkers zijn druk bezig. Voor de Hofvijver zouden we linksaf moeten richting Mauritshuis, maar de straat is afgesloten, dus we wandelen over de Lange Vijverberg langs de Hofvijver. Het standbeeld van Johan van Oldenbarneveld kijkt over de vijver uit naar Het Torentje.

Over het Lange Voorhout lopen we richting Denneweg met zijn gezellige winkeltjes en eettentjes. De route voert ons over Plein 1813 en langs het Vredespaleis. Er breek af en toe een bleek zonnetje door. Na het Vredespaleis leidt de route ons door de Scheveningse Bosjes. Behalve een witte dovenetel een een Stinkende gouwe staat er niet veel in bloei. Afgelopen week kwam ik in Utrecht nog een Bleekgele droogbloem tegen, een leukere vondst. Kaart 7 eindigt bij de Professor Teldersweg.

We lopen langs het Indisch monument. Bij het Westbroekpark willen we een kopje thee drinken, maar dit fameuze etablissement is nu een wok restaurant. Alleen een kopje thee blijkt niet tot de mogelijkheden te behoren. Hoewel het bord bij het rosarium vermeldt dat de rozen tot september bloeien, staan er half december nog aardig wat in bloei. Dan maar verder richting boulevard. Daar arriveren we sneller dan verwacht.

In een pannenkoek en poffertjes restaurant vlak bij het Kurhaus. genieten we van thee en capuchino.  We nemen er een schoteltje poffertjes bij. Prima bediening: ondanks dat we een klein portie nemen met zijn tweeën, krijgen we dubbel bestek.We hebben prima uitzicht over de boulevard en de pier. Het is de vraag hoe lang deze laatste er zal staan, dus we nemen nog gauw een kiekje.

Na afloop lopen we over de zeekant naar het zuiden langs de boulevard. Bij de Keizerstraat wandelen we richting Scheveningse weg. Tram 1 voert ons snel terug naar het centrum.

LAW Hollands kustpad Denhaag Centraal station - Waalsdorpervlakte. Kaart 13-14.

We hebben al ongeveer 1/3 van het Hollands kustpad gelopen, maar het stukje Den Haag hebben we altijd overgeslagen. Vandaag hadden we maar een korte middag, ideaal om een stukje den haag te doen. Ik heb geen nieuwe camera, maar mijn nieuwe mobiel maakte in Utrecht met zonneschijn leuke kiekjes. Vandaag is het grijs en somber, we zullen eens kijken hoe het cameraatje het onder die omstandigheden doet.

We nemen de fiets naar den Haag Centraal station, en stallen onze ijzeren rossen daar.

Tegenover het Centraal Station, bij het malieveld, blijkt een paal te staan met het daarop vermeld het Hollands kustpad en het Marskramerpad. Het Marskramerpad? Loopt dat hier ook? Inderdaad, het was ons nooit opgevallen. We maken een praatje met twee wandelaarsters die bijna aan het eind van het Marskramerpad zijn.

Langs het Malieveld lopen we naar het Haagse bos. Dat blijkt door Stadhouder Willem van Oranje middels de "akte van redemptie" te zijn beschermd. De Staten van Holland of de gemeente den haag had het bos willen kappen om met de houtopbrengst een schuld uit de 80-jarige oorlog te betalen, maar deze prins stak daar een stokje voor.

Het Haagse bos is een van de bekende bossen of parken in den Haag. Er staan nogal wat informatieborden opgesteld. We zien enkele ganzen met een gestreepte nek, misschien de Indische gans, een exoot die hier inburgert. Het bos zelf is mooi in herfsttooi gehuld.

Na een blik op paleis Huis ten Bosch wandelen we richting sportvelden. Het is zaterdag en ze zijn allemaal druk in gebruik. Een paar keer vragen automobilisten ons de weg naar tennisclub X of hockeyclub Y. We kunnen ze niet helpen.
In een sloot ziet Jos behalve de gewone wilde eend ook een eend met een rode kop, misschien een tafeleend.

Was de bewegwijzering tot nu toe prima, in park Clingendael loopt het pad iets anders doordat het park anders is ingericht. Met de kaart komen we er wel uit. Aan het eind van Duinbosch gaat het weer even mis, de beschrijving in het boekje lijkt niet te kloppen met de kaart. Maar de kaart is prima, en via het fietsecoduct komen we bij de Waalsdorpervlakte.

In deze tijd van het jaar bloeit er niet veel meer. Een bloeiende witte honingklaver bij het ecoduct is een leuke verrassing en aardige afsluiting van deze wandeling.

We kunnen weer 2 kaarten afstrepen. 83 km gedaan, 130 km te gaan. Met bus 22 keren we terug naar het Centraal Station.

LAW grote rivierenpad Kaart 48-49-50 Rijk van Nijmegen

Donderdag 31 oktober 2013

We parkeren op een kleine parkeerplaats onderdaan de trap naar de Waalbrug in Lent. De bedoeling was om voor achten in de auto te zitten, maar natuurlijk is dat niet gelukt, en het is bij twaalven als we de Waalbrug over steken. Met een waterig zonnetje hebben we vanaf de brug een mooi uitzicht.

De route voert ons dwars door Nijmegen, en deze oude stad verrast ons aangenaam met een leuk winkelcentrum: veel eettentjes, veel winkeltjes die niet bij de grote landelijke winkelketens horen.
Een van de bekendste gebouwen in natuurlijk de Sint Stevenskerk, waar we onze lunch gebruiken. Op de muren bloeit het muurleeuwenbekje.
Al snel komen we diverse historische wandelpaden tegen: een met informatiepanelen uit de Romeinse tijd, informatiepanelen over het kasteel op de valkenhofheuvel in de middeleeuwen, over operatie Marketgarden, en natuurlijk kan Marieke van Nimwegen niet ontbreken.





Na het kasteeltje op de Valkenhofheuvel steken we een druk kruispunt over verlaten we langzaam Nijmegen. De tocht voert ons nu door een stuk buitenwijk op de Hunnerberg. Af en toe hebben we een mooi uitzicht over de vlakte ten noorden van Nijmegen. Over de smalle Beekmandalseweg wandelen we naar beneden. Kaart 48 zit er op.

Via de rijksstraatweg lopen we een klein stukje richting Ubbergen, maar al heel snel gaat het pad omhoog richting Boterberg. Ik heb me in mijn kinderjaren altijd afgevraagd waar de EEG zijn boterberg liet en eindelijk heb ik de plaats gevonden ;)
De flora is hier duidelijk anders dan in de uiterwaarden. We wandelen door beukenbossen, af en toe afgewisseld met andere bomen als ruwe berk. In de kruidlaag is vrijwel alles uitgebloeid, maar we zien nog klein springzaad, reuzenbalsemenien, paarse dovenetel. Het is herfst, en regelmatig komen we paddenstoelen tegen, waaronder een mooie bekerzwam.

Het pad leidt omlaag en weer omhoog naar de Stollenberg. Hierna voert het pad omlaag naar Beek, maar we hervinden het pad weer omhoog naar de Vossenberg.

Op kaart 50 wandelen we naar de Vossenberg en via het Filosofendal naar de Wylerberg en de Duivelsberg. In het filosofendal zie ik op een berk nog een aantal verdorde zwammen. Hier kruist 'ons' Grote rivierenpad het Pieterpad. Bij het pannekoekenhuis drinken we een kopje lekkere thee.

Hoewel we het idee hadden tot Kranenburg in Duitsland te lopen, besluiten we dat het mooi is voor vandaag. Het is 4 uur in de middag - we hebben niets in Kranenburg geboekt, en mochten we er geen 'Zimmer frei' vinden, dan weten we niet hoe het 's avonds met het OV zit.