Dinsdag 8 februari 2022.
We parkeren bij station Boven-Hardinxveld. We halen nog net de trein, die ons keurig naar Sliedrecht brengt. Een bus brengt ons naar busstation Papendrecht, en een tweede bus naar Bleskensgraaf. Dat laatste is een overstap met 0 minuten overstaptijd, maar de chauffeuse van de bus is zo vriendelijk even te bellen.
Bleskensgraaf komt nog bekend voor, en langs de kerk lopen we naar de rand van het dorp. De lucht is grijs, en in de loop van de middag is er kans op lichte buien. We zetten er daarom stevig de pas in. Rechts van ons loopt de Graafstroom. De naam suggereert dat die wel eens gegraven kan zijn. Misschien wel in opdracht van de Graaf van Holland. Over een leuk boogbrugje steken we de stroom over. Aan de andere kant klimmen we over een paar hekjes en lopen door een weiland en passeren een mooie molen, de Middelmolen. Het wandelt hier heerlijk rustig. Wel staat er een stevige, koude zuidwestenwind. Voordeel van dit jaargetij is wel dat er geen koeien in het weiland lopen.
Aan het eind van het weiland steken we de weg over en stuiten op een nadeel van dit jaargetij: het volgende weiland is niet alleen modderig, de boer heeft het gewoon compleet op slot gegooid. Dat is natuurlijk zijn goed recht. Er is geen overstapje. Nee, over dit hek gaan we niet klimmen. En we gaan geen boer boos maken. We raadplegen Google maps, we raadplegen de gfx kaart op onze mobiel, we raadplegen het boekje en besluiten rechtsaf om te lopen. Via de Kweldamweg bereiken we de Wervenkampweg. Hier is een fietspad dat we volgen tot de N214. Helaas is hier geen fietspad langs. Ons idee om hier terug te lopen naar het eind van het afgesloten weiland valt in het water.
We zijn gedwongen om de Wervenkampse weg verder te volgen tot het Oosteinde. Over het Oosteinde kunnen we eindelijk terug naar de route. In de tuinen van de bewoners bloeien sneeuwklokjes en krokusjes. Intussen hebben we naar schatting een kilometer of 2 a 3 omgelopen. Een van de huizen draagt de naam
Jahweh Jireh, wat betekent:
De Heere zal voorzien, een uitspraak die wijst op een diep vertrouwen op God. De Zwijnskade is een asfaltweg. Pas wanneer we bijna bij de Betuwelijn zijn, slaan we links een halfverhard en later onverhard pad in. We krijgen weer rust om ons heen. In deze tijd van het jaar bloeit er niet veel, maar een enkel fluitenkruid plantje doet zijn uiterste best een paar bloemetjes te produceren. In de weilanden staan schapen met horens. Welk ras dat is, is niet duidelijk.
Door de regen van het afgelopen weekend is het pad hier en daar welk glibberig van de modder. Dat geldt nog sterker op het tweede stuk van het pad: dat is een aaneenschakeling van modderpoelen. Gelukkig hebben we stevige wandelschoenen met voldoende profiel onder de voeten. Desondanks zijn het vanavond wel twee broeken die de was in kunnen. Het zwakke zonnetje dat af en toe door de wolken breekt, kan niet alle modder op slag laten opdrogen. De hele wandeling zien we zwanen en futen in het water. Soms vliegt er een formatie ganzen door de lucht.
Bij de bouw van de Betuwelijn was er nogal wat kritiek: zou die zijn geld wel opbrengen? Dat kan ik niet beoordelen, maar we zien wel dat hij intensief gebruikt wordt. In het uur dat we er langs wandelen, passeren ons minstens 5 treinen.
In Hardinxveld kopen we bij een buitenkraampje een zak hazelnoten.
Het is nog 3 kilometer naar Boven-Hardinxveld. Maar door de omweg en de modder zijn we moe. We nemen de trein naar Boven-Hardinxveld.
Gedaan: Amsterdam - Hardinxveld en Boven-Hardinxveld - Gorichem.
