Marskramerpad: Hollandsche Rading - Eyckenstein

Vrijdag 29 mei 2020

Het stuk Breukelen - Hollandsche Rading slaan we even over, hopelijk kunnen we volgende keer met de trein terug.

We parkeren bij het station in Hollandsche Rading. Vandaar steken we de spoorbaan over en wandelen onder de A27 door. Al snel gaan we linksaf het bos in. Dat bos ligt op zandgrond, terwijl we de vorige keer op veen liepen. Het gevolg is een totaal andere flora.

Jammer genoeg zijn we niet de enigen die het vandaag met een heerlijk zonnetje en een graad of twintig heerlijk wandelweer vinden. Gelukkig wordt het in het bos snel rustiger. Het is een heerlijk gemengd bos met zomereik, Amerikaanse eik, lijsterbes, Amerikaanse vogelkers, spar, Europese larix, beuk, sporkehout en nog een aantal soorten die ik al vergeten ben. Een totaal ander landschap dan de weilanden en plassen van onze vorige wandeling. In de kruidlaag valt het vingerhoedskruid op. Het lelietje van dalen is uitgebloeid, maar algemene soorten als klein springzaad, fluitenkruid en zevenblad staan volop in bloei.

Het is met 20 graden warm genoeg voor verschillende vlindersoorten. Een koolwitje en het citroengeeltje fladderen vrolijk rond.

Voor we het weten zijn we bij de bushalte aan het eind van deze wandelkaart. Er is hier geen ruimte om te parkeren, dus daar moeten we de volgende keer iets anders op verzinnen. We wandelen dezelfde route terug.

Gedaan: 107,6 + 4,6 = 112,2 km
Te gaan: 360 - 112,2 = 247,8 km

Marskramerpad: Dooijersluis - Breukelen

Vrijdag 22 mei 2020
De gezondheid gaat langzaam vooruit. Jos hoest eigenlijk alleen 's ochtends nog na het opstaan. Gisteren toonde de buienradar buienfronten die over het land trokken. Is het wel wandelweer? Het KNMI verwacht in de middag in het noorden een buitje. De buienradar verwacht een wolken/licht buienfront dat van west naar oost over het land trekt.

Om half elf parkeren we bij de Dooijersluis, waar we vorige week stopten met wandelen. Over een graskade lopen we naar het zuiden langs de Bijleveld, een brede sloot of vaart. Ik vermoed dat de graskade vroeger een jaagpad is geweest. Bij het begin zitten enkele vissers naar hun dobbers te staren. De graskade vertoont scheuren door de droogte. Langs het water groeien riet, gele lis, fluitenkruid en smeerwortel.

We passeren de Spengense molen. Aan het eind slaan we linksaf. Volgens het boekje moeten we nu een tijdelijke route aan de noordkant van het water volgen. Maar is die tijdelijke route intussen niet vervallen? Stickers of verf ontbreken. We nemen een zelf te bedienen pontje naar de overkant. Daar staat wel een sticker, van een NS route. We gokken op de zuidoever. De NS-sticker ziet er redelijk nieuw uit, die kant zal dus wel begaanbaar zijn.

We lopen nu richting oosten. Naast de eerder genoemde soorten ook Lisdodde, rode en witte klaver, zuring en pijlkruidkers. De zuring heeft rode vlekken, zuring-rietroest (puccinia phragmitis). Het is heerlijk rustig. Een valk hangt in de lucht te 'bidden'. Pas na Portengen begint het verkeerslawaai van de A2 hoorbaar te worden. We wandelen er onder door. Zullen we onszelf op een milkshake bij de Mac trakteren? Alleen de drive-through is open, en daar staat een lange stroom auto's. Bij een hotel staat een molen. Maar we wandelen terug naar een dorpje en eten daar onze boterham. Net iets rustiger.

Op de terugweg ontmoeten we een stel die ook het marskramerpad lopen. Gisteren zijn ze uit Leiden vertrokken. Wij doen er aanmerkelijk langer over. Al een paar jaar, zo af en toe een vrijdag of zaterdag, 5-10 km. Sssst.

We stappen in de auto en de eerste druppels vallen. Geen zware bui, en het is niet genoeg voor de uitgedroogde dijken, maar het is regen.


Gedaan: 100,9 + 6,7 = 107,6 km
Te gaan: 360 - 107,6 = 252,4 km

Marskramerpad: Woerdense Verlaat - Dooijersluis

Vrijdag 15 mei 2020

Vlak over de brug parkeren we op een klein parkeerterreintje. Vandaag belooft een saaie wandeling te worden: Veel N463. Onze verwachting is dan ook dat de wandeling van vandaag meer het karakter zal hebben van langzaam weer klein beetje conditie opbouwen, dan van genieten van het natuurschoon.

Gelukkig ligt er een smalle groenstrook tussen het fietspad en de provinciale weg. De berm staat vol scherpe boterbloem en knolboterbloem. Wit fluitekruid en paarse smeerwortel maken de berm tot een vrolijk kleurenpalet. Af en toe schemert er een rode klaver tussen het groen. Het is prima wandelweer: niet te heet, niet te koud, en een lekker zonnetje.

Na een kilometer steken we een bruggetje over. Nog iets meer afstand tussen ons fietspad en de N463. Het is rustig, er zijn weinig fietsers, en de fietsers die er zijn doen hun best anderhalve meter afstand te houden. Een net iets andere gele kleur trekt onze aandacht. Het blijkt de kruipende boterbloem te zijn. In de berm van de sloot bloeit de gele lis met haar prachtige, grote en tere bloemen.

Het is coronacrisis, en een van de activiteiten voor kinderen is de berejacht: Mensen zetten beren in het raam en kinderen kunnen de buurt rondzwerven om beren te spotten. Maar als je op een afgelegen boerderij woont, is er niemand die jouw beren zal zien. Een boer heeft er iets opgevonden: Beren aan een lantaarnpaal bij de oprit.

De weilanden hebben hier allemaal namen: 'weideveld', 'Kleine Kaaikamp', enzovoorts. Een naam trekt onze aandacht: 'Naast Jos'.

Als het geen coronatijd was geweest, en als we niet hadden moeten hoesten, hadden we door kunnen wandelen naar Breukelen. Nu is het niet verstandig om met de bus van Breukelen terug te rijden naar Woerdense Verlaat.
We wandelen door tot de Dooijersluis. Daar eten we onze meegebrachte lunch, en volgen dezelfde route terug. Zuid-Holland zit er op. Volgende keer willen we aan het Utrechtse traject beginnen te knabbelen.

Gedaan: 95,5 + 5,4 = 100,9 km
Te gaan: 360 - 100,9 = 259,1 km

Marskramerpad: Noorden - Woerdense Verlaat

Vrijdag 24 april 2019
Met wat aarzeling beginnen we aan deze wandeling. Ik heb eergisteren nog geniest, ben ik wel helemaal beter? Maar van binnen zitten knap ik ook niet op. En ben ik wel verkouden? De huisarts vroeg zich af of, wat ik voor winterverkoudheid aan zag, niet eerder een allergie is.

We parkeren in Woerden tegenover de kerk. Vandaar lopen we door de hoofdstraat, die eigenlijk Simon van Capelweg heet, naar het oosten. Over de Prolkade gaat het naar de route toe. Die pikken we op bij de Kousweg. De weg richting bungalowpark is rustig. De berm staat vol fluitekruid en raapzaad. Ook pinksterbloem, knolboterbloem en hondsdraf ontbreken niet. Tot mijn aangename verrrassing worden we door het rietland geleid. We spotten verschillende vogelspotters. Twee vrouwen, duidelijk amateurs, staan met een handverrekijker over het water te turen. Een man staat met een meer profesionele kijker op een standaard iets hoger langs de dijk.
Wij zien met onze blote ogen, geholpen door onze brillen, ganzen, zwanen en wilde eenden. Het bord bij de uitgang meldt rietzangers en gorzen. Die hebben zich tijdens ons bezoek verstopt gehouden.

Het pad door het riet voert ons aan het eind van het vogelaarsparadijs terug naar de weg. We wandelen tussen twee bungalowparken door. Links hokt het proletariaat bijeen in zijn stacaravans. Rechts zetelt het Kapitaal in vrijstaande vakantiebungalows met een uitstraling en omvang die ik me nog niet voor onze hoofdwoning kan permiteren.

Aan het eind van het pad slaan we rechtsaf en volgen vanaf hier kilometers lang het water van de Kromme Mijdrecht.

Verschillende malen passeren we hekjes, die niet in het boekje vermeld staan, maar wel goed onderhouden zijn. Bij de hekjes ontbreekt de bestickering, maar de bedoeling is duidelijk. Eenmaal passeren we koeien, een andere keer wandelen we vlak langs de schapen. Dank aan de boeren die hier hun land open stellen!

Gedeeltelijk lopen we langs fietspaden. Dat is in deze coronatijden wel problematisch. Waar de meeste wandelaars proberen 1,5 meter afstand te houden, hebben fietsers, op enkele positieve uitzonderingen na, hier regelmatig lak aan. Alsof ze er vanuit gaan dat virussen niet hun werk doen als je op de fiets zit.

We passeren verschillende andere wandelaars. Sommigen wandelen de Noordsche-buurtroute, waar dit stukje mee samenvalt. Een zijweg voert naar het Pietersenpad, genoemd naar de familie Pietersen die hier gewoond heeft. De Westveensemolen mag niet onvermeld blijven.

De bus rijdt hier alleen op spitstijden. We hebben geen zin om te wachten tot 16 uur, en volgen vanuit Woerdense Verlaat de N463 richting Noorden. Volgens het bord is dat maar 1km. Ik denk dat het fout is, Jos denkt dat het tot de gemeentegrens is in plaats van tot het centrum. Ik dacht dat de afstanden altijd tot de stadscentra werden aangegeven, maar Jos krijgt gelijk. Na p.m. een kilometer bereiken we de grens van Noorden. Wandelend richting Noorden kletsen we over het boek "Het paard en zijn jongen", van C.S. Lewis, waar regelmatig de kreet "Naar Narnia en het Noorden!" voorkomt. Hoewel we volgens de kaart tussen twee waterrijke gebieden doorlopen, zien we daar op dit stuk opvallend weinig van. Rechts van ons wordt driftig gebouwd.

Gedaan: 89,8 + 5,7 = 95,5 km
Te gaan: 360 - 95,5 = 265,5 km

Nederlands kustpad: Waalsorpervlakte - Meijendel

Zaterdag 8 februari 2020

We hebben dit stuk eerder gelopen, maar toen mankeerde er veel aan de bewegwijzering. Vandaag een herkansing.

We parkeren de auto achter het Navo gebouw. Niet dat het een bordje met die naam draagt, maar Google maps meldt het als "Nato communications and Information Agency". Vanaf de parkeerplaats lopen we terug naar de rotonde, en nemen dan de Oude Waalsdorperweg aan de 'voorkant' van het Navo-gebouw. We passeren het TNO gebouw, en via een fietspad komen we bij het ecoduct. Hier zouden we via een ruiterpad naar beneden moeten gaan. Dat ruiterpad is er nog steeds, maar ruiterpaden zijn geen wandelpaden. Vlak daarnaast wordt een klinkerweg aangelegd. Die volgen we. Even verderop komen we op het verlengde van de weg achter het Navo-gebouw. Hier slaan we rechtsaf richting Waalsdorpervlakte. Al snel zien we in de berm sneeuwklokjes. Het voorjaarshelmkruid loopt al uit.

Het monument op de Waalsdorpervlakte is voor mij altijd indrukwekkend, niet alleen op 4 mei. De bomen zijn nog kaal, al houden de dennen natuurlijk gewoon hun blad. Over de duinpaden, soms grint, soms gewoon bosgrond, loopt het lekker gemakkelijk. Naast het pad zien we hertshoornmos. Altijd opvallend met zijn lichtgroene / grijsgroene kleur. Het hele gebied is waterwin gebied voor Dunea.

We hoeven totaal niet naar de route te zoeken - het hele stuk is nu met paaltjes met wit-rode koppen aangegeven. Compliment aan de padbeheerder! Een stel dat onderling Frans spreekt, maar ons in het Nederlands gedag zegt, lijkt ook de route te lopen.

Bij Meijendel drinken we een kop thee en aanvaarden dan de terugtocht over dezelfde route. Van een aantal bomen is onderdaan de bast verwijderd. Die bomen gaan natuurlijk vanzelf dood. Waarom ze zo gedood worden, is me niet duidelijk.

De lucht was de hele wandeling al grijs en grauw, en nu begint het ook te regenen. We breken daarom onze lunch af en wandelen snel terug naar de auto.

Moselsteig: Zummeterhof - Neumagen

Woensdag 30 oktober 2019

Na in Trittenheim getankt te hebben, parkeren we de auto op een parkeerplaats beneden hotel Zummeterhof. Gisteren wandelden we daar langs, vandaag is het het startpunt van onze wandeling.
We steken de weg over en lopen 100 meter langs een dal voor we een trappetje omhoog gaan. Net als gisteren is de bewegwijzering uitgegaan van 'liever dubbele markering op elke kruising'. Duits degelijk, dus. Het pad stijgt in het begin stevig. De route is afwisselend tussen gemengd loofbos en open stukken. Uitzichtpunt Vogelsang laten we links liggen, we hebben hierboven al een prima uitzicht, dus
waarom zouden we naar beneden gaan?

Nadat we de top bereikt hebben, loopt het pad vrijwel horizontaal. Links genieten we van mooie uitzichten over de Moezel. Langs de weg groeit in de kruidlaag veel zomerfijnstraat, erigeron annuus. Op dit stuk genieten we nog van een vaag zonnetje, dat gedurende de dag steeds meer schuil gaat. In de lucht hangt een roofvogel. In de bossen valt me de stilte op. Soms zien we een meesje, maar slechts zelden horen we vogels. Misschien komt het door het jaargetijde.

Bij een zijdal dalen we. Hierna lopen we tussen de wijngaarden. Bij sommige wijngaarden wordt reclame gemaakt voor leasen. De moderne financiele wereld gaat de traditionele wijnbouw niet voorbij. De bewegwijzering blijft prima tot we in de buurt van Neumagen komen. Hier missen we de afslag naar een kapelletje. Gelukkig komen we even verderop weer op het pad terug. Opnieuw lopen we een bordje voorbij wanneer het pad aan de linkerkant van de weg voor de eerste huizen afbuigt naar een graspad langs de Moezel. Met onze Moselsteig Freizeitkarte vinden we het pad weer terug.

Het romeinse galeischip ziet er keurig verzorgd uit. Te huur, wel zelf roeien. Het dorpscafe lijkt in niets op een dorpscafe. Meer een konditorei. We drinken een kop thee en eten er bienstich en apfelstrudel. Gezellig zaakje en goede spullen. Buiten is het best fris, binnen komen we lekker op temperatuur. Na deze traktatie hebben we de keus: langs de Moezel teruglopen, met de bus naar Trittenheim, of via de Hundsruck-Mosel route terug. Het is even zoeken waar de route begint, want bordjes ontbreken. We ontdekken dat de route soms is aangegeven met witte circels. Goed kaart lezen is een must.

We komen op een rustige asfaltweg met weinig verkeer. We passeren een schutzhaus, dat gesloten is en alleen als opslag lijkt te dienen. In de berm groeit bosrank tussen de braam. De zaden vormen prachtige pluizen. Zonder problemen komen we bij de auto terug.


Moselsteig: 20 + 14 = 34 km.
Te gaan: 360 - 34 = 336 km.

Moselsteig: Landalpark Sonnenberg - Zummeterhof - Leiwen - Landalpark Sonnenberg

Dinsdag 29-10-2019

Onder een grijze hemel wandelen we het Landalpark uit. Na 200 meter komen we op de Moselsteig. We slaan rechtsaf richting Neumagen. We wandelen gestaag onmlaag, eerst langs de weg, maar al snel door een mooi gemengd loofbos. Het is eind oktober, maar in de berm bloeit de valse salie, de zomerfijnstraal en een klokje. De bewegwijzering is hier prima.

Bij Gasthof Zummeter is een mooi uitkijkpunt over de Moezel. Helaas is het onder het grauwe wolkendek niet heel kleurrijk. Hier wijken we af van de Moselsteig en we slaan we linksaf richting Leiwen. Op de kaart staat de L48 genoemd. Die zien we niet op de bordjes genoemd, wel de Le 1, de Le 4 en de R18. Gezamenlijk lijken die het stuk van de L48 te dekken. We wandelen vooral tussen de wijngaarden door. De bladeren van de wijnranken verkleuren, en de druiven zijn vrijwel overal geoogst. Rechts hebben we een mooi uitzicht op de Moezel. Bij een paar struiken langs de weg zitten de druiven er nog aan. In de berm bloeit de echte guldenroede. Natuurlijk, het is eind november, barst het in het bos ook van de paddenstoelen. Kleine witte, kleine geelbruine en grote grijze: oeterzwammen.

Geleidelijk lopen we omlaag naar Leiwen. In de berm groeit o.a. braam, gemengd met de prachtige zadenkluwen van de bosrank. Het zijn allemaal rustige landwegen; alleen bij Leiwen zelf wordt de weg iets drukker. In Leiwen eten we onze boterhammetjes op. Over de Mühlenstrasse lopen we naar boven.

Over rustige weggetjes lopen we tusssen de wijngaarden omhoog. De friedenkapelle is eenvoudig. Binnen staan de namen van de gesneuvelden uit de tweede wereldoorlog: links de slachtoffers aan het Westfront en rechts die aan het Oostfront. Best wel indrukwekkend, zoveel gesneuvelden uit een dorp.

Vanafa hier stijgt het even wat sterker, maar het blijft een brede bosweg die goed begaanbaar is. Langs de weg bloeit een gele composiet, mogelijk de gele kamille. Ook zien we het grasklokje en het vingerhoedskruid. Voor we er erg in hebben lopen we langs een hertenkamp. Het is de laatste klim voor we aan de rand van het Landal park staan.

Pelgrimspad: 't Eind - Esch en v.v.

Zaterdag 5 oktober 2019

Na een bezoekje aan een winkel in Boxtel parkeren we in "'t Eind", niet ver van de bushalte.
Bij de bushalte blijkt dat we, met de wachttijden meegerekend, anderhalf a twee uur nodig hebben voor de busreis naar Esch. In die tijd lopen we bijna heen en weer. Bovendien heb ik gisteravond mijn ov-kaart uitgeleend. Alles bij elkaar genoeg reden om dan maar heen en terug te lopen.

We lopen naar de rotonde aan de rand van het dorp, waar de rood-witte stickers van onze route duidelijk naar het fietspad langs de weg wijzen. Het fietspad is rustig en loopt lekker door. Al snel steken we de weg over en slaan een zandweg in. Door de buien van orkaan Lorenzo, die gisteren gepasseerd is, staat de zandweg vol regenplassen. En waar geen plassen staan, staat modder.

Langs de weg staan stoere essen, gemakkelijk herkenbaar aan hun hoge stam en geveerd blad. Het is licht bewolkt en af en toe breekt een vaag zonnetje door. Ik schat dat de zandweg zo'n 4 van de 4,3 kilometer beslaat. Ze blijft afwisselend goed begaanbaar en "met modderschoenen only". Sommige maisvelden zijn geoogst, anderen staan nog op het veld. Op een veld staat een plant die door de ObsIdentifier app wordt herkend als witte mosterd. De plant klopt met de beschrijving in mijn Tirion nieuwe plantengids. Een kapelletje doet de naam van het pad eer aan.

Het laatste deel van de weg bestaat uit asfalt. Blijkbaar is er ergens een bijeenkomst van klassiekers, want verschillende auto's met blauwe kentekens passeren ons. In een van de tuinen heeft een stel geiten hun toevlucht op een tuintafel gezocht. "Wij houden van droge poten".
Jammer genoeg is het theehuis, dat op het kaartje staat aangegeven, gesloten. Vlakbij Esch keren we om.

Op de terugweg bewonderen we de plantenrijkdom in de berm. Wilde bertram, perzikkruid, braam, haagwinde en andere bermplanten doen het hier goed. Het zonnetje breekt sterker door, wat voor een goed humeur zorgt.

Vandaag gewandeld: 4,3 km.
Gedaan: 45,6 + 4,3 = 49,9km.
Te gaan: 276,5 - 49,9 = 226,6 km.

Deltapad: Zoutelande - Westkappelle.

woensdag 18 september 2019

We parkeren de auto in Westkapelle, of Westschappel, zoals het op Walcheren wel genoemd wordt.
De bushalte in het centrum is verplaatst naar de rand van het dorp, 10 minuten lopen. Daar wachten we een klein half uur voor de bus komt. Die brengt ons snel naar Zoutelande.

In Zoutelande lopen we door de winkelstraat waar we de vorige keer geeindigd zijn. We bekijken de waterput van Willibrord en de kerk. Daarna gaan we het duin op. Langs de trap groeit bloeiende boksdoorn, een immigrant uit China die ik niet vaak tegenkom.

Boven gekomen lopen we over de kam van het duin. Even lopen we beneden langs, maar gaan dan weer omhoog om over de kam verder te wandelen. Net als tussen Vlissingen en Zoutelande is het duin hier smal. Links een smal strand, rechts direct campings en akkers.

Meidoorn en roos zijn uitgebloeid maar tonen hun oranje vruchten. Ook de zeewinde is jammer genoeg uitgebloeid; ik vind dat echt prachtige bloemen. Het stekend loogkruid is niet mooi, maar wel een echte overlever.

Wanneer we naar beneden gaan, zegt het boekje rechtsaf en de bewegwijzering links af. We volgen de stickers en lopen over een druk fietspad. Rechts van ons staan bomen en struiken die ons het uitzicht op de Westkappelse kreek benemen. Zodra we de kans hebben, steken we door en lopen over het grintpad langs het water.

Bij Westkapelle gaan we omhoog naar het KNRM station en volgen het voetpad over de dijk. Hier komen we bij herdenkingsmonumenten van de dijkdoorbraak en de landing van de geallieerde troepen aan het eind van de tweede wereldoorlog. Een tank, een plateau met namen van gesneuvelde Britse militairen, en een landingsvaartuig.

Einde van dit traject, tijd voor familiebezoek.

Gewandeld: 150,4 + 3,5 = 153,9km
Te gaan: 195,1 - 153,9 = 41,2 km

GR5 Nederland: Philipsdam - Nieuw Vossemeer

Woensdag 21 augustus 2019

Een gezellig ogende chauffeur van bus 102 rijdt ons van de Molendijk bij Nieuw Vossemeer naar de Philipsdam. Daar bedanken we hem en stappen uit. Onder een helder, maar niet te felle zon beginnen we aan onze wandeling. Dit traject bevalt veel asfalt, en dat is hier al direct het geval. Over de parallel weg annex fietspad wandelen we richting zuiden. Links van ons ligt een smalle strook groene vegetatie. Er groeit onder andere veel koninginnekruid, duindoorn, dauwbraam en een gele composiet die volgens mijn Obsidentiefier-app waarschijnlijk waterkruiskruid is. Ik ben vergeten een flora in mijn rugtas te stoppen, dus controleren kan ik het niet. In het water bivakkeert een grote zwerm zwanen.
We zien bus 102 langs rijden en zwaaien. De chauffeur zwaait terug.

Een kilometer verder wandelen we langs de slikken van de Heen, maar die worden door een rij bomen aan ons oog onttrokken. Boven aan een betontrap gebruiken we onze lunch. We mogen hier dwars door de slikken lopen. Heerlijk, natuur! De slikken liggen droog, en zelfs veel geulen staan droog. Het koninginnekruid, de wilde peen, watermunt en jakobskruiskruid bloeien hier volop. Een kudde wilde koningspaarden dwingt ons het pad te verlaten. We lopen door de heelblaadjes. We komen uit bij het Schelde - Rijnkanaal, dat we een groot deel van de dag zullen volgen.

Langs een vrijwel overwoekerd paadje lopen we naar de eerste brug. Hieronderdoor is het niet helemaal duidelijk: moeten we links langs het water, over de asfaltweg of rechts van de dijk lopen? We kiezen de asfaltweg, die redelijk rustig blijkt. Halverwege krijgen we te maken met een drukteschopper: een schaap, dat de kudde voor gezien houdt, en over de dijk heen en weer rent. Gaat deze ram ons rammen? Nee, hij blijft bovenop de dijk, komt even voorbij ons naar beneden, kijkt ons boos aan, maakt boze geluiden en verdwijnt dan in het struikgewas links van de weg. Daar horen we hem takken breken als hij zich door de bushbush een weg baant. Een honderd meter verder komt hij weer te voorschijn en mekkert opnieuw boos. Weer rent hij druk heen en weer over de dijk. Een ADHD patient kan een puntje zuigen aan zijn energie.

Bij een picknick bankje houden we even rust. Het schaap verlegt zijn aandacht naar een stel bakvissen die bij het veerooster lijken te overleggen of ze wel of niet langs het schaap durven te gaan.

Uiteindelijk passeren we zonder problemen het hek. Hier volgen we opnieuw het asfalt, om het laatste stukje over de grasdijk te lopen. In het water links van ons zwemmen canadese ganzen, fuut en aalscholver. Bij de tweede brug steken we het Schelde-Rijnkanaal over. Vanaf hier is het niet ver meer naar de bushalte en de auto.

Het volgende deel van dit pad leest u hier.

Gelopen: 22,7 + 11,8 = 34,5 km
Te gaan: 61,9 - 34,5 = 27,4 km