Maas-Niederrheinpad : Well - Nieuw Bergen.

 Zaterdag 29 augustus 2020.

Deze week afscheid genomen van mijn werk. Nooit heb ik zulke fijne collega's gehad als deze. Het afscheid viel me dan ook moeilijk. Donderdag zijn we naar camping The Turnery gereden. Hopelijk kunnen we hier een aantal mooie dagen doorbrengen.

We parkeren in Nieuw Bergen bij het winkelcentrum. We hoeven alleen de weg over te steken om bij de bushalte te komen. Makkelijker kan niet. 

We moeten 20 mnuten wachten. Naast de halte groeit geel walstro. We geven een paar haltes te vroeg een stopteken. Sorry, chauffeur. 

In Papenbeek / Well stappen we uit. Hier vlakbij hebben we op een camping gestaan, maar zijn toen net niet aan dit stuk toegekomen. Vandaag wel. We worden al snel het bos in gestuurd. Amerikaanse eik, zomereik, ruwe berk, grove den en lijsterbes. De struiklaag kent vooral braam. Bij het Reindersmeer komt daar struikheide bij. De kruidlaag is mager. Alleen een paar exemplaren van de grote teunisbloem vallen op. Het Reindersmeer is ontstaan door zand- en grintafgraving. De doorsnede van verschillende aardlagen is goed te zien. 

Bij het Reindersmeer is een voetpontje, maar van ons vorige bezoek weten we dat die niet zonder problemen is. We kiezen daarom voor de route rond het meer. Die is wel wat saaier. 

We volgen de oever van het meer. Pas tegen het eind buigt het pad landinwaarts. We wandelen nu door een landschap met veel heide en grasvelden. Hier en daar staat toelichting. Bij een van de heidevelden staat bijvoorbeeld dat het 'tankmos', dat met een militaire operatie hier is terecht gekomen, gedeeltelijk wordt opgeruimd om weer open zandstuif gebieden te krijgen. Af en toe horen we een vogel, maar niet heel opvallend. Wel zien we verschillende vlinders rondfladderen. 

De kruidlaag blijft beperkt. Natuurlijk is er volop heide. In de berm groeit regelmatig wilde peen, stalkaars, een verdwaald wilgenroosje, en sint-janskruid.

Bij een wildrooster kiezen we voor een wandeling zonder wild. De bewegwijzering is het hele stuk prima in orde. 

Voor we het weten komen we vermoeid maar tevreden in Nieuw Bergen aan.

Gewandeld: 115,6 + 12,3 = 127,9 km

GR5: Goedereede - Melissant

<b>Zaterdag 1 augustus 2020</b>

We parkeren op parkeerplaats "Slikken van Flakkee" aan de Halsdijk in Melissant. Oriëntatie blijkt hier even lastig, zelfs met google maps. De route kan ik wel van wandelnet downloaden, maar weigert te verschijnen in mijn GFX viewer. Met een vriendelijke inboorling komen we er gelukkig wel uit. Vanaf de parkeerplaats is het een redelijk stukje lopen naar de bushalte in Melissant. De bus rijdt twee maal per uur, dat is wel lekker.

In Goedereede zijn we eerder geweest. De route is gemakkelijk op te pakken. Over rustige en vrijwel verlaten asfaltwegen lopen de kilometertjes gemakkelijk weg. We houden even halt wanneer we een vogel vanuit de weilanden horen. Jos start haar bird app. Helaas lijkt de vogel zich van onze aandacht bewust en houdt wijselijk haar snavel. Verderop is een Duitse auto ons net voor als we bij een picknicktafel willen lunchen. We gunnen het ze. Ook omdat het winderig is en ik optimistisch geen jas meegenomen heb. We hadden hier een grasdijk op gemoeten, maar deze zit met een hek solide op slot. De stickers wijzen duidelijk op de grasdijk. We raadplegen de GFX viewer. Die wil nu wel de gedownloade route installeren. De route loopt wel degelijk over de - afgesloten - grasdijk. Dan maar het asfalt weggetje onderlangs. De flora biedt niets bijzonders: smeerwortel, riet, ereprijs. Van die laatste kent de Heukels flora een flink aantal soorten. Ik neem de moeite niet om uit te zoeken welke soort het precies is.

Bij een haakse bocht in de weg vraag ik me af of we niet over de slikken kunnen lopen. We bekijken het info-bord over de slikken. He, er loopt een LAW door of over de slikken! Een afwisseling van het asfalt zou leuk zijn. Zouden de slikken niet te nat zijn voor onze sandalen?

We klimmen - legaal - over het hek. We lopen richting het water van de Grevelingen. Er is een mooi uitzichtpunt, maar we kunnen niet aan de 'kust' komen. Wel een mooie plek om de lunch naar binnen te werken.

Daarna over de slikken verder. Het pad is iets vochtig maar goed beloopbaar. Wel recht toe recht aan. De terreinbeheerder houdt volgens het infobord het LAW-pad open. Links en rechts is volkomen dicht gegroeid. De flora is veel interessanter dan langs het asfaltweggetje onder langs de dijk. Heemst, heelblaadjes en Koninginnekruid zijn de eersten die opvallen, maar ook ratelaar, watermunt, uitgebloeide orchideeën, en zelfs parnassia sieren de randen van het pad. Groot koolwitje, citroengeeltje en zandoogjes dwarrelen vrolijk rond.

Verderop stuiten we opnieuw op een hek. Hier is een mooi draaihek voor wandelaars gemaakt. En tot onze verrassing: een LAW-sticker! Er staat een waarschuwingsbordje voor grote grazers. Altijd lastig, want op ene 2 meter breed pas kunnen die gemakkelijk het hele pad versperren. We hebben al een keer mee gemaakt dat de hele kudde precies voor het draaihekje stond. Gelukkig komen we zonder problemen bij de auto terug.

Gelopen: 35,1 + 9,8 = 44,9 km

Te gaan: 65,6 - 44,9 = 20,7 km

E11 / Marskramerpad: Den Dolder - Amersfoort

Zaterdag 11 juli 2020

Op het moment dat we 's ochtends de deur uit naar de auto lopen, begint het te regenen. Wanneer we stoppen om onze dochter Margreet op te halen, houdt de regen op. Met droog weer en dreigende luchten rijden we naar Den Dolder. Daar is het even zoeken naar een parkeerplaats. We zoeken tevergeefs en parkeren langs de openbare weg achter een woonflat.

We volgen het fietspad dat we de vorige keer op de terugweg volgden. Ik heb de route op mijn mobiel gedownload, en dat blijkt soms makkelijk. In principe is de route goed bewegwijzerd, maar toch. Je weet wel. Het fietspad is druk, we wijken uit naar de weg die er parallel aan loopt. Via het ecoduct steken we de spoorbaan over. Teunisbloem, prikneus en vele andere soorten staan prachtig in bloei.

We pakken het pad gemakkelijk weer op. De bossen zijn nu heerlijk rustig. We steken een heideveldje over, wandelen door meer bos, en steken de spoorlijn opnieuw over. Het begint te regenen, en we trekken onze ponchos aan.  Honderd meter verderop stopt de regen. Stelde niets voor. We komen bij de Lange Duinen. Volgens de kaart loopt de route langs de rand, maar we hebben het gevoel dat we het recht oversteken. Daarna gaan we weer het bos in. We komen een ander echtpaar tegen dat het Marskramerpad volgt. Zij lopen vandaag het laatste gat tussen Wassenaar en Deventer dicht. Ze vertellen ons ook dat er een nieuw boekje is, en bij Amersfoort is er nogal wat veranderd. Het begint opnieuw te regenen. Dit keer laat ik mijn poncho in de rugtas. Onder een boom staan vier mensen met paraplu's en regenkleding te schuilen. We voelen ons bikkels.

Soestduinen kent alleen villa's. Na de N413 lopen we langs een bungalowpark het bos weer in. We laten de Korte Duinen links liggen. Ze zijn niet echt klein, en we hebben er een mooi uitzicht op. De kruidlaag wordt hier opeens een stuk gevarieerder. Niet alleen vingerhoedskruid, maar ook andere gewone planten als streepzaad, teunisbloem, jakobskruiskruid, hertshooi, reuzenbalsemien en gewone brunel komen ruimschoots voor. En laten we de bosandoorn niet vergeten.

Tussen dierentuin en spoorbaan in lopen we naar station. Hier blijkt de route inderdaad veranderd te zijn. We kiezen voor de route uit het boekje. Met de trein terug.

Gedaan: 140,9 + 14 = 154,9 km
Te gaan: 360 - 154,9 = 205,9 km

Marskramerpad: Stroe - Kootwijk

Woensdag 24 juni 2020.

Bijschrift toevoegen

We parkeren in Stroe langs de spoorbaan. In het bos zou een parkeerplaats moeten zijn, maar die lijkt alleen bereikbaar over een wildrooster. Is dat wel de bedoeling? Toch maar de spoorbaanparkeerplaats. We willen vroeg wandelen, want het belooft een hete dag te worden. Onder het viaduct door duiken we het bos in. Na het bos staan we aan de rand van de heide. Hier slaan we rechtsaf. We steken de heide dwars over. Weids, ruim. Ja, het vergrast, maar de heide is duidelijk herkenbaar.

Aan het eind komen we een schaapskudde met herder tegen.

We wandelen door een echt eikenbos. Later komen we in een naaldbos met zowel spar als den. In de buurt van Kootwijk komen we door een bos met beuken en kastanje.

In Kootwijk drinken we een kopje thee. Ze zijn hier streng: we moeten eerst tekenen dat we geen koorts hebben en niet ziek zijn. 

We wandelen terug over de Houtbeekweg. Lang, maar we komen opnieuw langs het Kootwijksche veld. Hier staat ook een informatiepaneel over de prehistorische bewoners, hun grafheuvels en de beek die hier ontsprong/ontspringt.

Gedaan: 133,6 + 7,3 = 140,9 km

Te gaan: 360 - 140,9 = 219,9 km

Veluws zwerfpad: Garderen - Harskamperdennen

Maandag 22 juni 2020

Altijd een lastige afweging: in principe willen we eerst het OV doen, en dan het wandelen. Maar dat betekent dat we de route in omgekeerde richting wandelen. Die is meestal net iets minder goed bewegwijzerd.

We staan ruim vijf minuten voor tijd klaar bij de bushalte 'Hoog Buurlose weg'. De bus is een paar minuten later. Achterin instappen. Dat vermijdt in ieder geval de chauffeur als besmettingshaard. 

Onderweg discussie over waar we het beste kunnen uitstappen. Welke halte is in het centrum? Tikje gestrest stappen we uit. Jammer genoeg ontbreekt het wandelboekje uit mijn  rugtas. Waarschijnlijk in de bus er uit gegleden, want ook het flesje water zit er niet meer in.

De bewegwijzering in de buurt van de camping zag er niet heel duidelijk uit, dus om het hele stuk door de bossen alleen op de stickers en de verf te lopen is me een te groot risico. De plaatselijke VVV blijkt gesloten. Een nieuw boekje kopen zit er niet in. Ik download de gpx van wandelnet.nl. Maar laden in Navigator of in Waze of Google maps op mijn android mobiel lukt niet. In de playstore download ik een nieuwe app die het moet kunnen, zoeken op maps gps gpx. 400Mb later werkt het niet. Een app met de naam GPX viewer doet het gelukkig wel. We kunnen op pad.

Eerst langs akkers, maar na een tijdje het bos in. We wandelen over asfalt, grintwegen, zandpaden en betonnen fietspaden. Op die laatste is het druk met fietsers. En het is nog niet eens hoogseizoen.

Het bos is moor gevarieerd met den, spar, Amerikaanse eik, zomereik, krentenboompje, hulst, lijsterbes en andere bomen en struiken. 

We wandelen door een tunneltje onder de A1 door, waarna we een tijdje tussen A1 en spoorbaan lopen. We steken de spoorbaan over en bereiken het Kootwijkerzand. Mooi gebied, met het Marskramerpad waren we hier ook. Nu steken we het dwars over. Daarna gaan we weer het bos in. Opnieuw een variatie aan brede en smalle paden. Het pad loopt langs de camping, we zijn terug.

Het aantal kilometers kan ik niet noemen: zonder boekje heb ik geen idee.

Aanvulling dinsdag 23 juni 2020: Harskamperdennen - Harskamp.

Onder een stralend zonnetje wandelen we vanaf de camping naar de N314. We stekende de provinciale weg over en volgen de asfaltweg. Even verderop slaan we linksaf. Ook dit is vooral asfaltweg. Het wandelt gemakkelijk weg. In Harskamp doen we een paar boodschapjes en nemen de bus terug.

Marskramerpad: Hollandsche Rading - Den Dolder.

Woensdag 17 juni 2020

Vanaf camping de Fazantenhof, heerlijk rustig gelegen langs het Marskramerpad, slaan we linksaf. Dit stuk hebben we een paar weken geleden al gelopen, maar het is beslist geen straf om dit gedeelte nog een keer te doen. Het vingerhoedskruid staat nog prachtig in bloei. 

Al snel komen we bij de Maartensdijkseweg. Druk, maar gelukkig hoeven we maar een kort stukje door de berm te lopen. We lopen langs een golfbaan, het Binnenhof. Het Binnenhof ken ik in een andere betekenis. Maar misschien slaan verschillende kamerleden hier regelmatig een balletje? Het bos waar we door lopen is redelijk gevarieerd met zowel naaldbomen als loofbomen. Ik houd mijn ogen open voor Dennenorchis maar zie er geen. 

Bij het oversteken van de N234 is het even goed opletten. Daarna duiken we weer de bossen in. DE moeheid van gisteren zit ons nog in de benen. Daarom wandelen we rechtdoor richting spoorlijn en steken deze over via het viaduct. We zien op dit stukje bermooievaarsbek en prikneus. Langs de spoorlijn lopen we naar Den Dolder. De NS brengt terug naar Hollandsche Rading. Vandaar lopen we terug naar de camping.

In totaal lopen we een kilometer of 10, maar van het pad knabbelen we maar 5 kilometer af.

Gedaan: 128,0 + 5,6 = 133,6 km

Te gaan: 360 - 133,6 = 226,4 km

Foto's hopelijk later

Marskramerpad: Breukelen - Hollandsche rading

Dinsdag 16 juni 2020 Spannende dagen. Gisteren hebben we voor het eerst ons caravannetje opgehaald en neergezet op een camping. Onze keus is gevallen op camping Fazantenhof in Hollandsche Rading. We parkeren de auto bij station Hollandsche Rading, en nemen de trein naar Breukelen. Station Utrecht Centraal is vreemd leeg door de coronacrisis. In de trein draagt vrijwel iedereen een mondkapje. In Breukelen pakken we gemakkelijk het pad weer op. Het pad naar de brug loopt iets anders dan in ons boekje staat, we lopen rechtdoor naar het Amsterdam-Rijnkanaal. De brug over is hetzelfde gebleven. We kunnen niet direct naar beneden, dat is pas 50 meter verder. Daarna klopt het pad weer, al is het in het centrum van Breukelen niet heel goed aangegeven. Het oogt wel gezellig. Druk is het niet, maar dat valt goed te verklaren door de lichte miezerregen.

Vanuit het centrum lopen we door naar de brug waar we de Vecht over steken. Hier wordt duidelijk dat Breukelen echt een Vechtdorp is. Gelukkig zien we geen knokpartijen. Rijke landhuizen sieren de oevers van de traag stromende Vecht.
Het bordje waar we het bos in gestuurd worden is duidelijk. Gelukkig maar. Daarna houdt alle duidelijkheid op. We volgen het pad zoals op de kaart in het boekje is aangegeven.Zijpaden zien we niet of nauwelijks. Er ligt veel hakhout en dode bomen langs het pad opgestapeld. Goed natuurlijk voor muizen en amfibien die daar een schuilplaats vinden. Aan het eind van het pad komen we op de Scheendijk. Hier zien we wel stickers van een ander pad, maar niet van het Marskramerpad. Maar het boekje is duidelijk. Bij voormalig Fort Tienhoven zien we een pad van rechts komen. Blijkbaar hebben we ergens iets gemist.

Jammer dat er van het fort niet heel veel te zien is. We volgen de Tienhovenseweg. Van al het water dat op de kaart staat, zien we maar weinig. De flora is echte veenflora: grote valeriaan, grote kattenstaart, ruwe smeerwortel, en riet. Alleen bij de 'Vijfde plas' en voorbij Tienhoven zien we water. Op en rond het water zien we ooievaar, reiger, wilde eend en fuut. Om ons heen en over ons heen valt voldoende water, de lichte driezel gaat over in een gestage regenbui. We pakken onze regencapes. Het is een heerlijk rustig pad, maar een paar die-hards trotseren de regen. In de buurt van Hollandsche Rading komen we meer fietsers tegen. We krijgen hier ook bos, compleet met waarschuwing: let op de eikenprocessierups.

Gedaan: 112,2 + 15,8 = 128,0 km
Te gaan: 360 - 128 = 232 km

Unfortunately, Google's nw interface doesnt seem to support more than one left-aligned image.

Marskramerpad: Hollandsche Rading - Eyckenstein

Vrijdag 29 mei 2020

Het stuk Breukelen - Hollandsche Rading slaan we even over, hopelijk kunnen we volgende keer met de trein terug.

We parkeren bij het station in Hollandsche Rading. Vandaar steken we de spoorbaan over en wandelen onder de A27 door. Al snel gaan we linksaf het bos in. Dat bos ligt op zandgrond, terwijl we de vorige keer op veen liepen. Het gevolg is een totaal andere flora.

Jammer genoeg zijn we niet de enigen die het vandaag met een heerlijk zonnetje en een graad of twintig heerlijk wandelweer vinden. Gelukkig wordt het in het bos snel rustiger. Het is een heerlijk gemengd bos met zomereik, Amerikaanse eik, lijsterbes, Amerikaanse vogelkers, spar, Europese larix, beuk, sporkehout en nog een aantal soorten die ik al vergeten ben. Een totaal ander landschap dan de weilanden en plassen van onze vorige wandeling. In de kruidlaag valt het vingerhoedskruid op. Het lelietje van dalen is uitgebloeid, maar algemene soorten als klein springzaad, fluitenkruid en zevenblad staan volop in bloei.

Het is met 20 graden warm genoeg voor verschillende vlindersoorten. Een koolwitje en het citroengeeltje fladderen vrolijk rond.

Voor we het weten zijn we bij de bushalte aan het eind van deze wandelkaart. Er is hier geen ruimte om te parkeren, dus daar moeten we de volgende keer iets anders op verzinnen. We wandelen dezelfde route terug.

Gedaan: 107,6 + 4,6 = 112,2 km
Te gaan: 360 - 112,2 = 247,8 km

Marskramerpad: Dooijersluis - Breukelen

Vrijdag 22 mei 2020
De gezondheid gaat langzaam vooruit. Jos hoest eigenlijk alleen 's ochtends nog na het opstaan. Gisteren toonde de buienradar buienfronten die over het land trokken. Is het wel wandelweer? Het KNMI verwacht in de middag in het noorden een buitje. De buienradar verwacht een wolken/licht buienfront dat van west naar oost over het land trekt.

Om half elf parkeren we bij de Dooijersluis, waar we vorige week stopten met wandelen. Over een graskade lopen we naar het zuiden langs de Bijleveld, een brede sloot of vaart. Ik vermoed dat de graskade vroeger een jaagpad is geweest. Bij het begin zitten enkele vissers naar hun dobbers te staren. De graskade vertoont scheuren door de droogte. Langs het water groeien riet, gele lis, fluitenkruid en smeerwortel.

We passeren de Spengense molen. Aan het eind slaan we linksaf. Volgens het boekje moeten we nu een tijdelijke route aan de noordkant van het water volgen. Maar is die tijdelijke route intussen niet vervallen? Stickers of verf ontbreken. We nemen een zelf te bedienen pontje naar de overkant. Daar staat wel een sticker, van een NS route. We gokken op de zuidoever. De NS-sticker ziet er redelijk nieuw uit, die kant zal dus wel begaanbaar zijn.

We lopen nu richting oosten. Naast de eerder genoemde soorten ook Lisdodde, rode en witte klaver, zuring en pijlkruidkers. De zuring heeft rode vlekken, zuring-rietroest (puccinia phragmitis). Het is heerlijk rustig. Een valk hangt in de lucht te 'bidden'. Pas na Portengen begint het verkeerslawaai van de A2 hoorbaar te worden. We wandelen er onder door. Zullen we onszelf op een milkshake bij de Mac trakteren? Alleen de drive-through is open, en daar staat een lange stroom auto's. Bij een hotel staat een molen. Maar we wandelen terug naar een dorpje en eten daar onze boterham. Net iets rustiger.

Op de terugweg ontmoeten we een stel die ook het marskramerpad lopen. Gisteren zijn ze uit Leiden vertrokken. Wij doen er aanmerkelijk langer over. Al een paar jaar, zo af en toe een vrijdag of zaterdag, 5-10 km. Sssst.

We stappen in de auto en de eerste druppels vallen. Geen zware bui, en het is niet genoeg voor de uitgedroogde dijken, maar het is regen.


Gedaan: 100,9 + 6,7 = 107,6 km
Te gaan: 360 - 107,6 = 252,4 km

Marskramerpad: Woerdense Verlaat - Dooijersluis

Vrijdag 15 mei 2020

Vlak over de brug parkeren we op een klein parkeerterreintje. Vandaag belooft een saaie wandeling te worden: Veel N463. Onze verwachting is dan ook dat de wandeling van vandaag meer het karakter zal hebben van langzaam weer klein beetje conditie opbouwen, dan van genieten van het natuurschoon.

Gelukkig ligt er een smalle groenstrook tussen het fietspad en de provinciale weg. De berm staat vol scherpe boterbloem en knolboterbloem. Wit fluitekruid en paarse smeerwortel maken de berm tot een vrolijk kleurenpalet. Af en toe schemert er een rode klaver tussen het groen. Het is prima wandelweer: niet te heet, niet te koud, en een lekker zonnetje.

Na een kilometer steken we een bruggetje over. Nog iets meer afstand tussen ons fietspad en de N463. Het is rustig, er zijn weinig fietsers, en de fietsers die er zijn doen hun best anderhalve meter afstand te houden. Een net iets andere gele kleur trekt onze aandacht. Het blijkt de kruipende boterbloem te zijn. In de berm van de sloot bloeit de gele lis met haar prachtige, grote en tere bloemen.

Het is coronacrisis, en een van de activiteiten voor kinderen is de berejacht: Mensen zetten beren in het raam en kinderen kunnen de buurt rondzwerven om beren te spotten. Maar als je op een afgelegen boerderij woont, is er niemand die jouw beren zal zien. Een boer heeft er iets opgevonden: Beren aan een lantaarnpaal bij de oprit.

De weilanden hebben hier allemaal namen: 'weideveld', 'Kleine Kaaikamp', enzovoorts. Een naam trekt onze aandacht: 'Naast Jos'.

Als het geen coronatijd was geweest, en als we niet hadden moeten hoesten, hadden we door kunnen wandelen naar Breukelen. Nu is het niet verstandig om met de bus van Breukelen terug te rijden naar Woerdense Verlaat.
We wandelen door tot de Dooijersluis. Daar eten we onze meegebrachte lunch, en volgen dezelfde route terug. Zuid-Holland zit er op. Volgende keer willen we aan het Utrechtse traject beginnen te knabbelen.

Gedaan: 95,5 + 5,4 = 100,9 km
Te gaan: 360 - 100,9 = 259,1 km