Marskramerpad - Terschuur - Veenhuizerveld.

Donderdag 26 augustus 2021

We willen in Veenhuizerveld parkeren, maar de weg tussen Huinen en Veenhuizerveld is afgesloten wegens werkzaamheden. Dan maar parkeren in Huinen, waar we de bus moeten hebben, omdat Veenhuizerveld geen OV heeft. In Huinen zijn wel parkeerplaatsen, maar degenen die we zien zijn allemaal 'Prive'.  We maken gebruik van de gastvrijheid van de parkeerplaats van de kerk van de hervormde gemeente.

We hoeven niet lang te wachten op de bus. In Voorthuizen stappen we over, en in Terschuur is de halte vlak bij de route. Na honderd meter slaan we rustige landweg in. 

De route voert ons door het laatste stuk van de Gelderse Vallei, met afwisselend koeienweiden, maisakkers en andere landbouwgronden, afgewisseld met bos en heide. De Appelsche heide is aan het vergrassen; de schapen die hier de boel kort moeten houden, zitten verderop in een weide.

We lopen een stuk langs een klompenpad, waar de bewegwijzering ontbreekt. Daarna hebben we even een kort stukje stickers en bordjes voordat een bordje aankondigt dat het volgende stuk geen wegwijzers kent. We lopen prompt verkeerd, maar zien daardoor wel de klokjesgentiaan in bloei. Met de GPX viewer op mijn mobiel zitten we snel weer op de route. Vorige week was op het journaal dat de heide nu op zijn mooist was, en ondanks een grijze lucht ziet de heide er mooi ut.

Het is de laatste weken nat geweest, en het resultaat is op de grond te zien. Niet alleen veel plassen en modderplekken op de grond, maar ook doordat het bos vol paddestoelen staat. Parelameniet, gele aardappelbovist, prachtvlamhoed en bleke franjehoed strijden om onze aandacht.

Het is 14 uur wanneer we in Veenhuizerveld arriveren. Jammer genoeg ontbreekt een leuk terrasje. Ach, niet mopperen, de dag was grijs maar droog. Ideaal wandelweer. We hebben er 13,5 km opzitten. Wanneer we bij de tent komen, breekt het zonnetje door.

Morgen nog 1 traject en dan weer naar huis voor het weekend. Als de voortent morgen droog is, pakken we hem gelijk in. Zo niet, dan moeten we nog even kijken wat we doen.

Marskramerpad: Achterveld - Terschuur.

Woensdag 25 augustus 2021.

We parkeren bij de Hersteld Hervormde kerk in Terschuur. Een groot en leeg parkeerterrein. We genieten van een probleeloze busreis, want de bus komt net aanrijden. 

In Achterveld pakken we de route snel weer op. Bij de R.K. kerk staat een monument voor de dienstplichtigen van het eerste regiment Huzaren die hier in mei 1940 sneuvelden, en voor de Canadese soldaten van het Princess Patricia Light Infantry die in april/mei 45 Achterveld en omgeving van de Duitsers bevrijden. Ook de burgers uit Achterveld uit de 2e WO worden herdacht.

De twee wandelaarsters van gisteren hebben in Achterveld bij een B&B overnacht. Ze genieten bij een picknicktafel van het zonnnetje. We wandelen langs de Modderbeek. Ja, zo heet deze beek, en hij doet zijn naam eer aan. De beek is recent in een meer natuurlijke staat gebracht. Jammer dat er een strook met ingezaaide bloemen naast loopt: het bekende inzaai mengsel met korenbloemen, zonnebloem en heelblaadjes. Het doet heel kunstmatig aan.

We wandelen naar de provinciale weg en volgen het fietspad meer dan een kilomter voordat we een rustiger weg inslaan. Op een bankje gebruiken we onze lunch. Wanneer we opstaan, zien we de twee wandelaarsters in de verte aankomen. Wij slaan het bos in. In de schaduw van de bomen groeit iets wat op perzikkruid lijkt. Een vorige keer bleek het waterpeper. Dit keer komt de app er niet uit. Ik pak de flora erbij en kom op zachte duizendknoop uit. De twee wandelaarsters halen ons in terwijl ik aan het determineren ben.

De rest van het pad wandelen we afwisselend tussen bos, weilanden en akkers. In de kruidlaag zien we hengel, zwart tandzaad, grote wederik en wolfspoot. In een klein vennetje groeit watermunt en veenwortel. Die laatste kende ik nog niet. 

Over een vergrassende heide gaat het noordwaarts naar de A1, waar we over een viaduct Terschuur binnenlopen. We kunnen een kaart van 10km afvinken.

Marskramerpad: Amersfoort - Achterveld

Dinsdag 24 augustus 2021

We zijn pas laat uit de veren en parkeren pas om 10 uur in Achterveld. De bus naar Amersfoort blijken we net te hebben gemist. Drie kwartier wachten. De volgende bus is een paar minuten te laat. De chauffeur blijkt een gezellige kletskous. 9292 beval ons aan om bij halte de 'groene zoom' over te stappen, maar volgens de chauffeur is 2 haltes eerder beter. We volgen graag zijn advies op. Al met al zijn we pas even voor 12 bij het station in Amersfoort. 

We hebben van het Marskramerpad al het stuk van Den Haag naar Amersfoort gelopen, en verderop van Stroe naar Apeldoorn. Tijd om het stuk hiertussen, de gelderse vallei, beet te pakken. Twee wandelaarsters hebben voor het station een vertrouwd boekje in de hand. Ook zij blijken van plan vandaag van Amersfoort naar Achterveld te lopen. In Amersfoort lopen we door het gezellige centrum. We weerstaan de verleidingen van de winkels. Het helpt dat we aan het begin van de wandeling staan, alles wat we kopen moeten we 13 kilometer meedragen. Het centrum is lekker oud, en op de een of andere manier maakt dat een stadscentrum bijzonder.

Vanuit het centrum lopen we het Randenbroek park in. Hoog tijd voor de lunch. Daarna lopen we langs de beek verder. Op een boomstronk groeit een felgele zwam. Het blijkt heksenboter, een slijmzwam die zich voedt met microorganismen. 

Langs smalle paadjes langs het beekje gaat het verder. Links van ons ligt een 'kwetsbaar gebied'. Er zou ringslang voorkomen. Verderop buigt het pad naar links. Ik snoep van de rijpe bramen. De twee dames die we bij het station ontmoet hebben, genieten op een terrasje van een kopje koffie of thee.

Langs een breed water (de Amer?) gaan we onder de A28 door. Hoe vaak ben ik op weg naar mijn werk hieroverheen gereden! We volgen dit water een tijdje. We lopen over zandwegen en paden. Het weer dreigt met regen maar zet de sombere luchten geen kracht bij. De buien drijven over of langs. 

Bij kasteel Stoutenburg hopen we een kopje thee te drinken, maar helaas, de twee restaurantjes zijn gesloten. Dan maar verder. Tussen weilanden en akkers lopen we door. In de berm staat het gele schermhavikskruid in bloei. 

In Achterveld zijn we moe en trakteren we onszelf op een ijsje. We hebben er 13 km op zitten. Vanuit de auto zwaaien we de twee dames gedag als ze net het dorp in komen lopen.

Deltapad / Nederlands kustpad 1: Westkapelle - standpvergang 50a

Donderdag 19 augustus 2021

Na familiebezoek parkeren we in Westkapelle op de Kerkeweg. We staan daarmee direct op de route. Westkapelle wordt op zijn Walchers uitgesproken als 'Westschappel' of 'Westkappel'. Dat laatste is een beetje verwarrend, omdat Westkappel ook de plaatsnaam is van een plaatsje in het noordwesten van Frankrijk. 

We wandelen over de Kerkeweg richting noorden. Na het bord einde bebouwde kom volgen we de Pantegemseweg. Hier gaan we rechtsaf. Volgens het boekje moeten we de oude zandweg volgen. Ondanks zijn naam is dit een klinkerweg. Maar al na een meter of tien worden we linksaf een zand/grasweg opgestuurd. We lopen langs braam en bonte wikke. Die laatste is een vrij zeldzame plant. Een leuk begin van de tocht. 

De grasweg komt al snel bij de weg terug en blijft hier evenwijdig aan lopen. In de berm groeien heelblaadjes. Links liggen plassen dit niet in het boekje staan. Echte vogelgebieden, we horen de grote stern. Zwaluwen schieten over ons hoofd heen. Jammer dat we geen verrekijken bij ons hebben.

Aan het eind komen we op de weg terecht. Een opvallende vondst is dubbelkelk. Buiten de Zuidhollandse en Zeeuwse eilanden is die vrij zeldzaam, hier is hij algemeen. We lopen door tot aan de voet van de duinreep. Een bord vertelt over 10 verschillende vlindersoorten die hier voorkomen. We klimmen de duinreep op. Op bijna heel Walcheren zijn de duinen maar 1 duin breed. Eigenlijk eng smal, als je er over nadenkt. We wandelen over een schelpenpad dat precies over de top loopt. Links zien we het strand en de zee met kite-surfers. Rechts kijken we over Walcheren uit tot de toren van de Lange Jan in Middelburg. Links en rechts groeien grote zandkool, bezemkruiskruid, braam, rimpelroos en tot mijn verrassing boksdoorn, kruipend stalkruid en brede lathyrus. De zandkool wordt hier en daar volledig kaal gegeten door een groep enthousiaste slakken. Van de 10 vlindersoorten hebben we er geen een gezien.

Bij duinovergang 49 vragen we ons af of dit het punt was waar we de vorige keer vanuit Domburg gestopt zijn. Nee, volgens onze verslagen was dat bij 50a. We lopen nog even door. Wanneer we daar zijn, houden we even rust en nemen dan dezelfde route terug. Bij de auto gekomen heeft Jos ruim 9 km op de stappenteller staan. Het stuk Hoek van Holland naar Maassluis hebben we al een keer gelopen als onderdeel van het grote rivierenpad.

Daarmee hebben we het Nederlands kustpad deel 1 (voorheen Deltapad) er op zitten. Wel willen we het Nederlandse deel van de GR-5, dat ook in dit boekje staat, nog een keer uitlopen. Maar dat kan wachten tot een andere keer.

Gewandeld: 195 van de 195 kilometer. Tijd om thuis vanavond wat te vieren.

Pelgrimspad 1: Schoonhoven - Groot Ammers

Donderdag 12 augustus.

Bij de ingang van Groot Ammers is een kleine parkeerplaats. En ondanks de naam staat Groot Ammers me voor de ogen als een klein plaatsje, dus een parkeerplaats is een onverwacht mazzeltje. Zeker omdat er 1 plekje van de 5 vrij is.

Groot Ammers is een dijkdorp en inderdaad niet groot. We zijn al snel aan de oostkant van het dorp en lopen over een brede en hoge grasdijk. Het eerste hek moeten we openen, maar de volgende hekken kennen een houten overstapje. Links van ons hebben we uitzicht over de Lek. Onze zoon Klaas wandelt vandaag met ons mee. Er is hier een brede uiterwaard en het is moeilijk voor te stellen dat die hele ruimte vol met water staat. Laat staan dat zo'n brede en hoge dijk dan ook nog kan doorbreken. We genieten van het zonnetje en het bezig zijn. Tegen het eind van de dijk komen we door een kudde schapen. Ze komen enthousiast op ons afrennen. Zijn ze gewend dat de boer hen eten komt brengen? Zijn ze gewoon nieuwsgierig wie er 'hun' wei binnenkomt? Of zijn er buurt bewoners die hen met oud brood komen voeren? Ik kan me niet goed voorstellen dat je als schaap in een wei met fris groen gras enthousiast wordt van wat oud hard brood.

We zien hier ook een ooievaar. Om hem heen staan een stel even grote vogels, maar zonder de wit-zwarte veren. Zijn het jonge ooievaars die nog niet hun volwassen kleed hebben? Wanneer ze over ons weg vliegen, zien we dat hun nek in een s-bocht licht. Het zijn dus reigers.

We steken de weg over en passeren het koetshuis van het vroegere kasteel Liesveld. Liesveld is dertig jaar lang een ooievaarbroedplaats geweest. Leuk dat we er een gezien hebben. Na Liesveld volgen we 2 km lang een smal pad tussen een industrieterrein links en een asfaltweg met daarachter weilanden rechts. Het is geen lelijk pad, en het loopt redelijk rustig. Het zonnetje is intussen fel, maar de bomen langs dit pad geven voldoende schaduw. Langs de oevers van de slootjes staan koninginnenkruid en harig wilgenroosje opvallend in bloei.

Aan het eind slaan we linksaf en lopen langs een dijk. We missen de afslag naar het oude vestingplaatsje Nieuwpoort. Met het pontje steken we over naar Schoonhoven. Daar bezoeken we het zilvermuseum, dat we de vorige keer uit tijdgebrek hebben laten zitten. Daarna nemen we de pont terug en volgen de dijkweg. Wanneer we Groot Ammers in lopen, zien we een ruime parkeerplaats vlak langs de wandelroute. Nou ja. We hadden een plekje.

Het eerste stukje is van de Alblasserwaard afgeknabbeld. Vandaag hebben we niet veel gelopen, 5 km. Volgende keer beter.

Pelgrimspad 1: Haastrecht - Schoonhoven

Vrijdag 30 juli 2021

In Schoonhoven parkeren we zonder probleem gratis bij de veerpont naar Groot-Ammers. Volgens 9292.nl kunnen we in Gouda bij de Stolwijkersluis overstappen op de bus naar Haastrecht.

We stappen uit en een vriendelijke dame wijst ons dat we daarvoor een bushalte aan de overkant om de hoek moeten hebben. Daar staat op het bordje dat de bus NU langs moet komen. We wachten. Hij komt niet en we wachten. Een hulpvaardige 'local' vertelt ons dat de bus niet naar Haastrecht rijdt in verband met het wegonderhoud verderop. Ja, dat wegonderhoud hadden we vorige week last van. We hebben geen zin 4 km extra te lopen en nemen de bus naar het station in Gouda. Want vorige week hadden we een buurtbus van Haastrecht naar Gouda station. Jammer genoeg is bij het station in Gouda de buurtbus nergens te vinden. Wat voor nummer was het ook al weer? We vragen maar iedereen geeft verschillende antwoorden of verwijst naar anderen. We wachten tevergeefs op bus 107 - als die eindelijk komt blijkt die een eind van Haastrecht vandaan te blijven. Bij het Arriva kantoortje kijken ze ons aan met de meewarige blik van: weer een Syntus slachtoffer.

Ten einde raad besluiten we de bus terug naar Stolwijkersluis te nemen. Vandaar wandelen we 4 kilometer extra naar Haastrecht. Voordeel is dat we Haastrechtse molen passeren. Haastrecht ontstond rond 1100 en kreeg in 1396 stadsrechten. In Haastrecht pakken we het pad bij de brug gemakkelijk weer op. Leuk oud straatje. Aan de overkant van de provinciale weg volgen we een asfaltweg die al snel over gaat in een voetpad. Honderd meter achter ons loopt een wandelaarster. Twee keer hebben we tegenliggers, wandelaars die ons tegemoet komen. Naast het pad, aan de waterkant, staan moerasandoorn, moerasspirea, en koninginnekruid in bloei.  Een wegwijzer als kruising met het Floris V pad vertelt dat we 79 kilometer van Amsterdam en 359 kilometer van Visé zijn.

Het pad komt uit op een fietspad langs de Vlist. Bij een zijweg staat een informatiebord over de Koeneschans. De weilanden ten oosten van de Vlist konden onder water worden gezet (Oude Hollandse Waterlinie) maar de Slangeweg stak boven de inundatie uit. Vanuit de Koeneschans had men een prima schootsveld over deze weg. We volgen nu het fietspad richting Schoonhoven. In het water naast ons groeit waterlelie, gele plomp en ook de kikkerbeet staat met haar kleine witte bloempjes in bloei. Els en wilg zijn veel voorkomende bomen. Links van ons ligt vooral weiland. Een molen, de Bonrepas, hield hier vroeger de polder droog. 

In de buitenwijk van Schoonhoven zien we opeens bekende gezichten. Jos herkent ze direct: ze stonden bij ons op camping The Turnery in Afferden. Zij herkennen ons ook en we kletsen gezellig bij. 

Het plan was om een bezoekje aan het zilvermuseum te brengen. Maar in Schoonhoven lopen we verkeerd. Het weer heeft de hele dag heen en weer geschommeld van zon via bewolkt tot een hele lichte miezer, maar nu gaat het echt regenen. Het centrum is de moeite waard, maar niet in deze regen. We zijn blij wanneer we in de auto stappen.

We zijn nu 90 gewandelde kilometers van Amsterdam. 

Pelgrimspad 1: Driebruggen - Haastrecht.

Donderdag 23 juli 2021

Het OV-vervoer op dit traject is, laten we zeggen, wat strak gepland. Er vertrekken twee bussen uit Haastrecht, een om kwart voor tien en een om tien uur. Daarna is de volgende bus uit Haastrecht ergen om 12 uur. Volgens 9292.nl. En dan moeten we 3 keer overstappen, in Gouda, in Woerden en in Bodegraven. Met soms niet al te veel overstaptijd. We zorgen daarom dat we op tijd in de auto zitten. Volgens de tom-tom zijn we er kwart voor negen.

Bij Gouda worden we bewaard. Ik moet 2 rijstroken naar rechts opschuiven. Ik kijk achterom, en er zit geen verkeer op rijstrook 2. Ik ga naar rechts, en opeens zit er wel een auto. Die zal wel van rijstrook 1 zijn gekomen. 

Dat kwart over negen gaat niet lukken. Er is een provinciale weg afgesloten. We worden vlak bij Haastrecht teruggestuurd naar de A12, en dan helemaal tot Waddinxveen. Vandaar volgen we de A12 tot Woerden. Pas daar nemen we een afslag. Om kwart voor tien rijden we Haastrecht binnen. De eerste bus hebben we gemist. We zoeken en vinden een parkeerplaats. De bushalte is buiten gebruik, maar er staat een verwijzing naar een tijdelijke halte op de Grote Haven. Die straat is niet zo heel lang, en in het hele straatje is geen halte te bekennen. Het buurtbusje komt aanrijden, en we steken op goed geluk onze hand op. Gelukkig, hij stopt. De eerste horde is genomen. Nu hebben we in Gouda 3 minuten om de trein te halen. Door de afgesloten provinciale weg rijdt het busje over een smal dijkje. U voelt het al: we rennen in Gouda het perron op en zien in de verte de trein wegrijden.

We nemen vast de volgende trein naar Woerden, en van daar naar Bodegraven. Daar moet buurtbus 724 naar Driebruggen vertrekken. Wanneer we daar zijn, bekijken we de verschillende OV opties nog eens extra. Want we zouden dan pas om 14 uur in Driebruggen met wandelen kunnen beginnen. Vanuit Woerden zou de streekbus ook via een andere route naar Driebruggen rijden. En dan kunnen we om half twee beginnen met lopen. We besluiten dat maar te doen. In Woerden eten we in een parkje onze boterhammen op. Het buurtbusje brengt ons keurig naar Driebruggen.

We steken de ophaalbrug over en lopen langs een paar huizen voor we op een graskade langs de Dubbele Wiericke komen. Er loopt hier ook een stuk van het Limes pad, dat de oude Romeinse Noordgrens volgt. Het is heerlijk rustig. We hebben ons zomers gekleed, want het beloofde een warme zomer dag te worden met temperaturen rond de 25 graden. Het blijkt bewolkt, maar een echte regenwolk drijft langs ons heen. We genieten van het weidse polderlandschap. Het riet staat hoog; van de Dubbele Wiericke zien we niet veel door de grote massa riet. Twee keer komen we andere wandelaars tegen. 

Op een plaats staan poelruit en gele kamille overvloedig in bloei. Bij een klein dorpje met de naam Hogebrug gaan we onder de spoorbaan door.

We slaan rechtsaf een tiendweg op. Deze graskade loopt zo'n 3,5 kilometer tussen de weilanden tot aan Gouda. Links en rechts groeit harig wilgenrooosje, echte valeriaan, moerasandoorn, moerasspirea en andere planten die houden van een vochtig veen-milieu. De zaden van de akkerdistel vormen grote plukken pluis. Het pad wordt regelmatig onderbroken door hekjes. Sommigen kunnen open, maar anderen moeten we klimmen. Ik schat dat we zo'n 50 keer over een hekje klimmen. Gymnastiek! Een paar mensen zijn bezig de sloot uit te baggeren. Futen brengen hun jongen groot. Atalanta's fladderen onbekommerd rond. Libellen houden bloedzuigers in toom; we hebben geen autan nodig. 

Aan de rand van Gouda slaan we linksaf. Fietspad. Via de smalle dijk, waar deze zomer veel extra verkeer is, lopen we naar Haastrecht. Gelukkig is dat stukje dijk maar een paar honderd meter. In Haastrecht lopen we over het marktje en kopen we kaas van Boerin Betje voor Jos en pittiger kaas van boer Bas voor mij. 

Pelgrimspad 1: Reeuwijk - Driebruggen

Vrijdag 16 juli 2021

Ja, we zijn weer in Zuid-Holland terug. Bij het binnenrijden in Driebruggen zien we een grote gratis parkeerplaats. Voor een zuinige Hollander als ik is dat de hoofdprijs. Er vlakbij staat een bushalte, en de bus komt over een kwartier. Niet slecht uitgemikt. 

In Reeuwijk pakken we bij het uitstappen zonder moeite de draad weer op. Al na honderd meter verlaten we de drukke weg en lopen over een fiets/wandelpad. Na het kruisen van een asfaltweg staat een bord dat het pad geblokkeerd is. Essentakkenziekte. Daar heb ik eerder een bord van gezien. We proberen het pad een poosje, maar moeten toch terug naar de asfaltweg. Gelukkig geen groot stuk. We wandelen langs de Reeuwijkseplassen. We beseffen het nog niet, maar dit is het stuk met het mooiste uitzicht. Het pad maakt een bocht, en aan allebei de kanten lopen we tussen het riet. Het is een heerlijk rustig voetpad. In het begin is het geluid van de A12 nog duidelijk hoorbaar, maar geleidelijk wordt dit minder. Tussen het riet groeien en bloeien haagwinde, koninginnekruid, lisdodde, harig wilgenroosje, gevleugeld hertshooi en echte valeriaan. 

Achter het riet staan huisjes verscholen, alleen toegankelijk via het voetpad en over het water. Een dergelijk lang pad tussen de meren door is zeldzaam. Het weer begon grijs, maar geleidelijk breekt de zon steeds vaker door. Jos heeft haar verrekijker meegenomen, maar tussen twee muren van riet hebben we er niets aan. Pas wanneer we linksaf slaan en een smal pad langs een weg volgen, krijgen we regelmatig een doorkijkje tussen het riet door. Jammer genoeg valt er weinig aan vogels te zien. We horen een paar meeuwen en een wilde eend met kuikens en dat is het. Na de asfaltweg volgt opnieuw een smal pad dat we volgen tot de Enkele Wiericke. Een naam die ik me samen met die van de Dubbele Wiericke herinner van de talloze malen dat ik op de A12 overheen kruiste. Het zijn twee kanalen die de grenzen vormden van de Hollandse waterlinie. Vanaf een uitkijktoren bekijken we de omgeving.

Het laatste stuk van vandaag loopt langs een sloot waarin onder andere de zwanebloem in bloei staat. 

In Driebruggen lopen we terug naar de auto. We zijn nu 72 gewandelde kilometers van Amsterdam. Nog 206-72=134 km naar Den Bosch.

Pelgrimspad 2: Maarheze - Weert

Vrijdag 9 juli 2021

We parkeren bij de ijzeren man in Weert, die we ons nog herinneren van de vakantie in 2017 waarin we aan het Pelgrimspad begonnen. Met de bus naar het station, en dan met de trein naar Maarheeze. Daar is het ruim twee kilometer lopen naar de route. We kennen het stukje nog van gisteren. We volgen een smal pad dat overgaat in een zandweg. Het is een prettige route om te wandelen, en net als gisteren is de bewegwijzering ruim voldoende. Bos, hooivelden en heide wisselen elkaar af. We passeren een grenskerk, waar van 1648 tot 1712 de Rooms Katholieke bevolking in het Katholieke Limburg naar de kerk ging, omdat dit in Brabant verboden was.

Het traject bevat nogal wat rechte stukken. Dat wandelt lekker door, en bespaart tijd bij het spoorzoeken. Een minpuntje van dit traject is het geringe aantal bankjes. We eten onze meegebrachte bammetjes zittend op een boomstronk.

Bij de spoorwegovergang bloeit een wolfsmelk. De Obsidentify app komt op amandelwolfsmelk. Zelf denk ik aan vroege wolfsmelk.

Wanneer we bijna bij het eind zijn, nemen we een kopje thee bij een restaurant. De laatste anderhalve kilometer is langs bedrijfsterrein en kanaal. Ons doel voor deze vakantie zit er op. Omdat we in 2017 al het stuk van Weert naar Thorn hadden gelopen, zit nu het hele stuk van Den Bosch naar Thorn er op.  150 van de 240 km. 

Misschien dat we volgende week nog een stukje van het Grenslandpad wandelen. 

Pelgrimspad 2: Huize Witven - Maarheze

Donderdag 8 juli 2021

We parkeren de auto op de Hommelberg in Maarheze. Vandaar met de trein naar Heeze en met de bus naar huize Witven. Daar pakken we de draad van dinsdag weer op. We laten de Strabrechtse heide achter ons en wandelen een bos in. En tot mijn aangename verrassing: geen zandweg door het bos dit keer, maar een smal bospad. De bewegwijzering is prima. Dat is ook wel nodig, want het pad is sinds het drukken van het boekje verplaatst. Het voelt alsof het iets langer is. 

Bij het Keelven mogen we een keer bij het water komen. Uitzonderlijk, want de meeste oevers van vennen zijn afgesloten voor bezoekers: kwetsbaar gebied. Dit keer is het speuren raak: niet alleen het moerashertshooi, maar ook de kleine zonnedauw. We eten onze lunch op een bankje terwijl 50 meter verder de schotse hooglanders grazen. Het zou de hele dag droog blijven, en het is warm. 

De Sommelsdijk is lang en recht. Het heideveld in de Pan is omheind en er graast een kudde schapen. Het ziet er ook echt uit als heide. We hebben hier weer boswegen, en die zijn nogal ongelijk. Er is een soort van rupsbaan ontstaan, met soms meer dan een halve meter hoogteverschil. We spotten verschillende vlinders: phagea vlinder, citroengeeltje, atalanta en dagpauwoog. Boven onze hoofden vliegen vijf of zes groene helicopters over. 

We voelen ons moe, hoewel we gisteren een rustdag hebben ingelast, en we zijn blij wanneer we de kaart kunnen afvinken. Het stuk dat in het boekje "Brabantse Kempen" genoemd wordt, is klaar. Nu is er nog een gat van 15 km naar Weert, waar we een aantal jaren geleden 30 km gewandeld hebben.