woensdag, januari 24

GR5 Zeeland: Bergen op Zoom - Halsteren

Woensdag 24 januari 2018.

We zitten bijtijds in de auto, want vanochtend is er alleen sprake van korte miezerbuitjes, terwijl er vanmiddag één lange bui op het programma staat.

We parkeren nu niet op de betaalde parkeerplaats bij het station, maar 300 meter verder langs het spoor. En het is gratis, én het ziet er veiliger uit. We lopen deze etappe tegen de normale noor-zuid richting in.

Onder een grijze, weinig goeds belovende lucht lopen we vanaf het station regelrecht door een gezellige winkelstraat het oude centrum van Bergen op Zoom binnen. Verschillende huizen hebben poppen aan de muur hangen, misschien voorbereiding op het komende carnaval. Het centrum van Bergen doet ons denken aan Middelburg. Op de grote Markt passeren we het oude stadhuis. We slaan rechtsaf de Fortuinstraat in en staan op de volgende kruising voor onze eerste puzzel: volgens de kaart moeten we rechtdoor, volgens de bewegwijzering rechtsaf. Bewegwijzering gaat boven boekje, dus proberen we rechtsaf. Op de volgende kruising is geen bewegwijzering meer te vinden. We slaan linksaf, we moeten dan op de route terugkomen. Op het St Catharinaplein blijkt dit inderdaad het geval.

Wel lopen we hier nog even linksaf om het paleis van de heren, later de markiezen, van Bergen op Zoom te bewonderen. We komen door enkele stadsparkjes; en waar ik anders in januari nog wel eens een winterbloeier aantref, is dat nu beperkt tot verpieterde madeliefjes.

Bij De Zoom is het even op letten met de route. In het Oscar van Hemelpark en Meilustbos liggen nog bomen om door de storm van vorige week donderdag. Het vormt een groene route; een goed gekozen tracé.

Aan de andere zijde van de Randweg Noord komen we bij het gebied van 3 forten. Het eerste is Fort Pinsen. Daarna lopen we over het talud van enkele oude wallen. De puntige vormen van de oude vestingwallen is kundig opnieuw opgebouwd. Voormalig Fort de Roovere vormt de afsluiting van dit bosgebied. We komen er via een "mozesbrug". Een moderne uitkijktoren bekroont dit oude bolwerk. Een bleek zonnetje breekt even door. Door buitenwijken lopen we naar de Oude Molen, het eindpunt van deze kaart.

Een bus met schoolkinderen brengt ons terug naar het station van Bergen Op Zoom. We lopen terug naar de auto. Wanneer we wegrijden, kan ik de ruitenwissers aanzetten.

Gelopen: 3,1 + 10,7 = 13,8 km
Te gaan: 61,9 - 13,8 = 48,1 km

zaterdag, januari 13

Grote Rivierenpad: Kinderdijk - Krimpen a/d IJssel

Zaterdag 13 april 2018

Over de Lekdijk rijden we, na familiebezoek, richting Kinderdijk. M'n nieuwe routewijzer, Waze, een Nederlands product, adviseert de Lek bij Schoonhoven over te steken, maar we hebben best 10 minuutjes extra over om vanaf de dijk van het uitzicht op de nog steeds hoge waterstand te genieten.
Waze adviseert me herhaaldelijk naar links te gaan, adviezen die ik stelselmatig negeer. Gele waarschuwingsborden over omleidingen en wegwerkzaamheden genieten bij mij even weinig vertrouwen: in het weekend laat men vaak de borden staan maar wordt de weg beschikbaar gesteld. De app en de borden hebben gelijk. Via een achteraf weggetje komen we weer op de dijk terug, maar hebben wel tijd verloren.
We zijn net op tijd om met het pontje mee te gaan. Met de auto steken we de rivier over, en parkeren in Krimpen a/d Lek in de smalle Dorpsstraat, waar vlak bij het veer nog gratis parkeerplekken vrij zijn..

Bij het pontje pakken we moeiteloos de wandelroute op. Het is al ruim 3 uur, de tijd vliegt. De bestickering is hier ruim voldoende. We wandelen nu aan de andere kant van de Lek over de dijk. Het is januari, dus de oogst aan bloeiende planten is gering, een enkele kamilleplant siert hier de berm. De dijk kent mooie, ruime huizen die ik me als eenvoudig ambtenaar niet kan veroorloven. Maar dromen zijn gratis.

Over enkele smalle binnendoorpaadjes volgen we min of meer de rivieroever, tot we linksaf slaan. Een rustige Breekande en even rustige Meent voeren ons naar het noorden. Door een jong aangelegd en (te) keurig onderhouden Krimpenerhout wandelen we naar Krimpen a/d IJssel. Hier loopt de route gedeeltelijk samen met een "Polderpriratenpad", aangelegd om kinderen vertrouwd te maken met de natuur in de polder. Het is kwart over vier wanneer we bij de kruising aankomen, te laat om door te wandelen naar het Loetbos. Ik raadpleeg m'n 9292 app: helaas gaat het twee uur kosten om met het ov weer bij de auto terug te geraken. We besluiten langs de N477 terug te wandelen. We passeren een bushalte, waar alleen op door de weekse dagen en alleen in de spits een bus rijdt.

Alles bij elkaar een 7 of 8 km, niet veel, maar we voeren langzaam op.

zaterdag, januari 6

GR5: Bergen op Zoom - Klavervelden

Zaterdag 6 januari 2018

We parkeren bij station Bergen op Zoom. Betaald parkeren, helaas, en glas van een ingeslagen autoruitje verderop voorspelt niet veel goeds. We zijn onderweg naar familie in Zeeland, en willen onderweg even de benen strekken.

Bij een stoplicht op de invalsweg in bergen op Zoom moeten we lang wachten. We zien we een stel met wandelschoenen. Hij draagt een rugtas. Wandelaars, denkt Jos.

We zitten ana de noordkant van het station, en willen naar de zuidzijde. De eerste sticker bij het station leidt ons naar een perron, waar we aan de andere kant niet vanaf kunnen. Even verderop is een tunnel onder het spoor door. Aan de andere zijde zien we direct stickers die ons de straat tegenover het station in loodsen. Goed geregeld. Even verderop komen we opnieuw stickers tegen. We volgen deze weg tot de Kastanjelaan. We worden hier verwend met stickers. Elke kruising is perfect aangegeven. Ik krijg het vermoeden dat er twee pad-coordinatoren dit traject onderhouden, misschien wel 3. Bij het Piusplein slaan we even verderop linksaf. We lopen tussen de huizen door. Eenvoudige huizen met voortintjes, waarvan er een wordt opgeknapt.
Door een parkje lopen we rustig richting de invalsweg. Hier wordt het druk. Bij het stoplicht waar we het wandelstel zagen, mogen we nu zelf oversteken.

Via het ziekenhuis en een tunnel onder de A58 verlaten we Bergen op Zoom. De weg wordt hier rustig. Aan weerszijden staan auto's geparkeerd. Al spoedig bereiken we de 3-paden-paal.
De woorden op de paal zijn vrijwel onleesbaar, verweerd door weer en wind.

Via dezelfde weg keren we terug. Opnieuw valt de bijzonder goede bewegwijzering op. Rapportcijfer 10.






vrijdag, december 29

Grote rivierenpad: Alblasserdam-Kinderdijk

Dinsdag 26 december 2017

Het grote rivierenpad hebben we reeds gewandeld van Hoek van Holland tot de Duitse grens bij Nijmegen. Bij Rotterdam hebben we de Noord-route gevolgd, en deze tweede kerstdag willen we gebruiken om een stukje van het zuidelijke trace te volgen.

Vandaag wandelen we met z'n vieren: Onze dochter Margreet en onze zoon Klaas wandelen mee. We parkeren in Alblasserdam bij de marineweg. Bij het uitstappen merk ik dat we het wandelboekje thuis hebben laten liggen. Ik heb de route niet gedownload op m'n mobiel, dus we zullen op de bewegwijziring en op m'n geheugen moeten wandelen. Ik herinner me duidelijk dat de wandelroute over de straat met naam 'Haven' liep. Het is nogal zoeken om hier een sticker te vinden. Uiteindelijk vinden we er een: op de plaats waar de Haven rechtsaf buigt, en de Kraanbaan rechtdoor loopt. Maar voor welke is hij nu bedoelt? We kiezen voor rechtdoor, en lopen dood tegen het water. Over een smal voetpad bereiken we de Cortgene, die over gaat in de Oost Kinderdijk. Ik herinner me van de kaart in het boekje dat we hier goed lopen, maar stickers zijn of afwezig of vrijwel geheel vervaagd. Eenmaal zien we op de achterzijde, voor mensen die in tegenovergestelde richting lopen, wel een sticker.

Op de Oost Kinderdijk waait het stevig. Vooral Klaas, die geen echte winterjas aan heeft, moet het zwaar hebben, al ontkent hij het. Bij het Rijzenwiel lopen we even uit de wind door beneden langs te lopen. Wanneer we terug zijn, zien we dat we hier geheel rond hadden dienen te wandelen, maar opnieuw is dat door gebrek aan bewegwijzering niet duidelijk.

Even verderop slaan we bij de Molenkade rechtsaf. Hier staat inderdaad een sticker, al hadden we deze afslag ook zonder deze aanwijzing gevonden: in de verte zijn de beroemde molens goed zichtbaar. Al snel lopen we tussen de buitenlandse toeristen. We passeren de eerste molen, die streng is afgezet met hekjes en bordjes. Duidelijk prive terrein, en de eigenaar heeft te veel toeristen op zijn terrein gehad. Jammer dat er te weinig zon is voor mooie foto's.

In Kinderdijk rijdt de bus naar Alblasserdam net voor onze neus weg. We gebruiken iets warms op een terrasje - er is hier geen restaurant waar we even binnen kunnen zitten - en nemen dan de volgende bus.

We registreren geen kilometers; de route is immers al gewandeld.


zaterdag, november 18

Deltapad: Veerse Gat dam

Zaterdag 17 november 2017

Na familiebezoek parkeren we de auto aan de Noordzijde van de Veerse gat dam. Gratis parkeren in deze tijd van het jaar. We hebben deze dam eerder vanuit het zuiden belopen, nu dus vanuit het noorden. We lopen over de dam, en genieten van de mooie, dreigende luchten. Af en toe dreigt het zonnetje met doorbreken.



Bezemkruiskruid, Jakobskruiskruid en Teunisbloem tonen nog bloemen. Halverwege de dam dalen we af naar het strand. Langs het opkomende water wandelen we terug naar het noorden. Hier zijn plaatsen waar de helm tot aan de vloedlijn groeit. Door een slufter wandelen we terug naar de dam. Op de dam lopen we terug naar de parkeerplaats. Het noordelijkste stukje hebben we al gewandeld, na 3 keer is dit kaartje eindelijk af.



Gewandeld: 112,7 + 4,5 = 117,2km
Te gaan: 195,1 - 117,2 = 77,9 km



donderdag, september 7

Grenslandpad: Ell-Thorn

Donderdag 7 september 2017

We parkeren in Thorn, op de grote parkeerplaats even buiten het dorp. De bushalte is er recht tegenover, en we oefenen een kwartiertje geduld. Buslijn 73 zet ons keurig in de Niesstraat in Ell af. Hier lopen we bijna de verkeerde weg het dorp uit. Dat krijg je als je te veel op routine gaat werken.

Al spoedig lopen we tussen de akkers en weilanden richting Hunsel. Fruitteelt is hier geen onbekende, we zien conference peren en verschillende appelrassen. Een van de akkers heet Brunisserhei, maar de boer verbouwt beslist geen hei.
De akkers bevatten vaak mais. Mais betekent vruchtbare of bemeste grond, dus de bermflora is navenant oninteressant. Toch neem ik even de tijd om een groenbloeiende plant te determineren. Ik kom uit op de bastaard adamant.

Deze streek bevat veel eiken, en ook op dt traject komen we veel eiken in de bossen zowel als langs de wegrand tegen. Eiken kennen veel gallen, insecten die in de bloemen, bladeren, takken of vruchten van de boom huizen en zich hier inkapselen. Zie bijgaande foto's voor enkele voorbeelden. Ik snij enkele bruine eikels open en tref in sommigen een witte larve aan. Nazoeken op internet leert dat dit waarschijnlijk de eikelboorder is, een keversoort die een gaatje in de eikels boort, en daar twee eitjes inlegt. De larve eet de eikel van binnenuit op, graaft zich, nadat de eikel in de herfst op de grond is gevallen, 25 cm de grond in. Na de winter verpopt de larve zich en in mei of juni komt de kever uit de pop.

Hunsel is niet ver meer, een relatief onbekend plaatsje en terecht. We wandelen verder richting Ittervoort. Op de Mezenstraat passeren we museum Cuyperhout. De eigenaar toont ons graag wat van de spulletjes. In Ittervoort gekomen strijken we neer op het terras van onze 'stamkroeg', en trakteren we onszelf op ijs, thee en vlaai. Daarna is het vanaf Ittervoort naar Thorn een kippeneindje, en bovendien hebben we dit al eerder gelopen.

Vandaag gewandeld: 9,7 km.
Gedaan: 17,0 + 9,7 = 26,7km.
Te gaan: 276,5 - 26,7 = 249,8 km.

Andricus foecundatrix
Gewone lensgal



woensdag, september 6

Pelgrimspad: Tungelroy - Ell

Woensdag 6 september 2017

We parkeren in Ell op een parkeerplaats bij een paar winkels. De bus stopt praktisch om de hoek, en we hebben nog 15 minuten. De weersverwachting was vanochtend regen, vanmiddag opklaringen. Maar nu de zon 's ochtends schijnt, klimmen we toch maar vast in de benenwagen.

Arriva rijdt stipt op tijd, en met maar 2 minuten overstaptijd is ze dat geraden ook. We wachten zelfs nog 3 minuten op onze overstap in Weert.

In Tungelroy stappen we uit langs de provinciale weg, want de buurtbus naar Tungelroy komt nog steeds niet in het vocabulair van 9292.nl voor. In Tungelroy pikken we direct het Pelgrimspad op. Het plaatsje beschikt over een mooie molen, de Sint Annamolen, die we in het voorbijgaan bewonderen.

Daarna duiken we de landerijen in. Weilanden en maisakkers. Alsof die twee iets met elkaar te maken hebben :-p. Al spoedig wandelen we langs een bosrand. Een gele composiet die ik niet ken, ik ga er even voor zitten maar kom er niet uit. Verder, op pad!
We steken een asfaltweg over en komen bordjes 'de Krang' tegen. Volgens de wandelgids is dit een gevarieerd gebied, en voor een keer is dat niet overdreven. Voor de eerste keer deze vakantie zie ik weer eens niet-alledaagse planten. Wilde hop, valse salie, wilde marjolein en een uitgebloeide wespenorchis.

De Tungelroyse beek valt vies tegen. De grond was met zink bevuild. Voor miljoenen is de grond gezuiverd en de beek meanderend gemaakt. Wat mij betreft had er qua natuurgebied een personenauto naar de Geul heen en weer mogen rijden om wat zaadjes van het zink viooltje en de zinkboerenkers te halen. De beek zal op andere plaatsen best meanderen, maar hier loopt de beek kaarsrecht. De grond is voedselrijk, gezien de aanwezigheid van brandnetel, riet en haagwinde langs de oevers.

In Ell vinden we de auto zonder probleem terug. Het is, op een enkele druppel na, droog gebleven. Dat houden we zo tot we bij de tent terug zijn, daarna begint een gestage regenval. Geen probleem, ik wil toch dit verslagje nog schrijven.

Vandaag gewandeld: 9,0 km.
Gedaan: 8,0 + 9,0 = 17,0km.
Te gaan: 276,5 - 17,0 = 259,5 km.



maandag, september 4

Grenslandpad: Neeritter - Stramproy

Maandag 4 september 2017

We parkeren de auto in de doorgaande straat in Stramproy, vlakbij de bushalte. De bus laat niet lang op zich wachten. Een buurtbusje, en de chauffeur rijdt ons probleemloos naar Neeritter, waar we op een pleintje uitstappen. Het is het pleintje waar we de vorige keer gestopt zijn, dus bekend gebied. We pakken het grenslandpad dan ook moeiteloos op.

Bij de Haardstraat slaan we linksaf; de bewegwijzering is hier prima. Het trace leidt ons door een stuk bos, waarna akkers en weilanden elkaar afwisselen. In deze streek valt op hoeveel mais er geteeld wordt. Vandaag zijn het de grote velden pompoenen die de aandacht trekken.

We steken de grens over en het landschap verandert niet wezenlijk. We blijven verkeersarme asfaltwegen volgen. Even voor Kinrooy stoppen we bij een bruggetje. Bij gebrek aan een bankje op het muurtje van de brug gezeten, peuzelen we onze meegebrachte bammetjes op. Dan slaan slaan we rechtsaf en volgen een smal paadje langs een beek. En oe raadt het al: binnen honderd meter nadat we weer op pad zijn, zien we een bankje staan. En nog een. En nog een.

We geraken in de buitenwijken van Molenbeersel en bezoeken het kapelleke. Ook het rooster van de bus is interessant: de bus rijdt tot aan de grens, en vooral op school- en spitstijden. 9292.nl adviseert ons om van Molenbeersel naar de grens te lopen, en vandaar de bus naar Stramproy te nemen. De grens kan dus door bussen van beiden kanten bereikt worden, maar er zijn geen doorgaande bussen.

Vanuit Molenbeersel volgen we een serie asfaltewegen en grintwegen door de velden richting Stramproy. De kilometertjes lopen gemakkelijk weg, misschien ook omdat we regelmatig een korte rustpauze inlassen.

De bermen onderweg boden o.a. grasklokje, veel streepzaad, tandzaad, kamille, boerenwormkruid, bramen, en reigersbek.

Vandaag gewandeld: 10,9
Gedaan: 3,8 + 10,9 = 14,7
Te gaan: 371,8 - 14,7 = 357,1

donderdag, augustus 31

Pelgrimspad: Sluis - Diesterbaan.

Woensdag 30 augustus 2017

We kwamen hier in Weert om het Grenslandpad te wandelen, maar het Pelgrimspad loopt zo dicht langs de camping dat we bij de VVV in Weert het boekje hebben aangeschaft.

Vanaf de sluis steken we de weg over en dalen schuin af naar de parkeerplaats van de IJzeren Man - de naam in de volksmond van de graafmachine die de zandafgraving uitgroef. De IJzerebn man is nu een recreatieplas. Bij de ingang van het zwembad slaan we rechtsaf en volgen een asfaltweg. De beschrijving in het boekje zegt dat we hier steeds rechtdoor moeten lopen, maar het kaartje in het zelfde boekje toont een stukje dat we evenwijdig door het bos lopen. We kiezen voor het laatste, en slaan na een bruggetje rechtsaf. Even verderop komen we weer op het hoofdpad terug. Op dit stukje ontbreekt bewegwijzering.

Langs het hertenkamp wandelen we verder. Het pad loopt gedeeltelijk samen met een trimbaan, waarvan we er enkele oefeningen uitproberen. Over een tweede bruggetje voert de route ons nog steeds rechtdoor. We passeren een zandafgraving, waar nog steeds zand afgegraven wordt. Enkele nieuwsgierigen worden door medewerkers van een beveiligingsbedrijf gesommeerd het afgeschermde terrein te verlaten.

Pas bij een bordje camping slaan we linksaf. Dit stuk loopt samen met een Libellenroute. Begrijpelijk, met alle vennen en plassen in deze omgeving. Ook kruisen we een streekpad, het Graaf van Hornepad.
Bij de Diesterbaan zit dit korte traject er op. We keren lopend terug naar de camping. Net op tijd voordat een plensbui los barst.

Vandaag gewandeld: 3,9 km.
Gedaan: 3,9 km
Te gaan: 276,5-3,9 = 272,6

woensdag, augustus 30

Grenslandpad: Valentinuskapel - Riethoven / Broekhoven

Maandag 28 augustus 2017

We parkeren in Westerhoven, op en klein buurtparkeerterreintje tussen de woonhuizen. Het hele plaatsje wekt de indruk uit woonhuizen te bestaan: de enige uitzondering die we zien is een gesloten fietsenhandel. We verlaten het plaatsje door de weg te volgen tot de rand van het dorp. Terwijl ik een groot formaat madeliefje probeer te determineren, ontdekt Jos een smal wandelpad langs een beek met de naam Keersop die ons rustig en mooi naar het beginpunt van onze wandeling brengt: de St. Valentinus kapel. Bij de kapel is een oude bron, die uiteraard op de foto gaat.

Een grintweg leidt ons naar een relatief rustige lokale asfaltweg. Aan de overzijde wandelen we door een buitenwijk van Westerhoven. We steken de provinciale weg, de N397, over, en vervolgen onze route over een zandweg. Mul zand, dus vermoeiend lopen.

De bermflora tussen de akkers bestaat uit boerenwormkruid, vlasbekje, koninginnekruid, kamille, fijnstraal, rode klaver, en rolklaver. Allemaal niet bijzonder interessant. Bij Heiereind buigen we even af, om na enkele bochten door de bossen te wandelen richting wandelknooppunt 29.

Daar keren we om, en wandelen binnendoor naar Riethoven. Over de dorpstraat wandelen we terug naar Westerhoven. Deze weg bestaat uit een middenstrook voor de auto's aan beide zijden geflankeerd door een fietsstrook. Omdat de middenstrook te smal is voor elkaar tegemoet komende auto's, rijden deze regelmatig over de beide fietststroken. Een auto dwingt ons om een snoeksprong van de fietsstrook de berm in te maken. Een volgende auto stopt netjes op 'onze' fietsstrook, wacht tot de tegenligger voorbij is, en passeert ons dan. Opvallend is dat de flora in de berm hier interessanter is dan op de heenweg: vrolijke grasklokjes sieren deze berm.


Vandaag gewandeld: 3,8
Gedaan: 3,8
Te gaan: 371,8-3,8=368,0