Hollands kustpad: Julianadorp - Den Helder

Zaterdag 6 juni 2015

We parkeren de auto aan de Keizersgracht in Den Helder, op 10 minuten van het station. Over een markt komen we bij het busstation. De bussen naar Julianadorp rijden vier keer per uur, dus we hoeven niet lang te wachten. In Julianadorp stappen we uit op de van Foreestweg. Vandaar is het nog even stevig doorlopen naar de parkeerplaats waar we de vorige keer de auto hadden staan. Onderweg komen we een soort ui tegen, maar die lijkt niet in de Heukels voor te komen.
Foto's nemen en later uitzoeken (Navragen op waarneming.nlleert dat het Allium christophii is.

Zonder probleem pakken we hier het pad weer op. De stickers zijn snel gevonden, en dat blijft de hele rest van de weg zo. Zodra we het drukke fietspad verlaten, nemen we tijd voor een korte lunch. Om ons heen groeit overal de duinroos. Laag, kruipend, maar volop aanwezig.
Ook het Duinviooltje groeit hier, maar niet heel algemeen. We vervolgen het pad. Het duingebied is niet heel afwisselend, maar wel kaal en maakt daarmee een ruige indruk. Ik hou er wel van.

We vervolgen onze wandeling over een schelpenpad. De duinen zijn in dit deel van Nederland vrij smal: eigenlijk een zeereep, een stuk duinvallei, een duinenrij, die deels kunstmatig oogt, en daarachter het polderlandschap. Een witte bloeier, die er op het eerste gezicht uitziet als een schermbloemige, maar dat niet is. Ik concludeer een pijlkruidkers. Geen typische duinplant, maar wel een plant die ik nog niet kende.

De laatste kaart voert langs de dijk die Den Helder en de kop van Noord-Holland tegen de zee beschermt. In de verte zien we een zandplaat, de Noorderhaaks, en Texel liggen. Het is asfalt, waar weinig groeit, maar we kunnen wel stevig doorstappen.

De lucht is helder, het zonnetje schijnt, maar de wind doet dat ook. Prima wandelweer op dit laatste traject. Voor we het weten wandelen we Den Helder in. Na meer dan 5 jaar (begonnen in 2007) hebben we het Hollands Kustpad uitgewandeld.

Gedaan: 163,4+15,1=178,5km
Te gaan:  72,5 km (tot Den Oever)
Te gaan: 15,1-15,1=0 tot Den Helder
We hebben niet de ambitie om het stuk naar Den Oever te wandelen: dat hoort bij het Nederlands kustpad, niet bij het Hollands kustpad, en lijkt vooral bedoeld om dit kustpad met de afsluitdijk en Nederlands kustpad deel 3 (Friesland + Groningen) te verbinden.

Hollands kustpad: Callantsoog - Julianadorp

Zaterdag 23 mei 2015

Het miezert wanneer we van huis wegrijden, en in Zuid Holland 'genieten' we van enkele stevige buien. Maar hoe verder we naar het noorden komen, hoe meer het opklaart. We parkeren de auto op de parkeerplaats van een tennisvereniging langs de kustweg bij Julianadorp. Volgens de 9292 app moeten we lopen naar Julianadorp, waar eens per uur een bus vertrekt waarna we twee keer moeten overstappen.
We zetten er stevig de pas in en arriveren tien minuutjes voordat de bus ter plaatse is. Dat is mazzel. Ik vertel de buschauffeur waar we willen overstappen en hij neemt contact op met een verkeersleider. Die beveelt een andere overstap aan, en zal de betreffende bus vragen even op ons te wachten. Dat is service!

Daarmee  komen we keurig in Callantsoog. Hier proberen we het pad terug te vinden waar we vorig jaar zijn geeindigd. Het boekje vermeld een kerkje, en dat is snel gevonden. De drukke winkelstraat die het centrum vormt, herinneren we ons goed. Bij het kerkje staat echter maar 1 sticker: de kant waar we de vorige keer vandaan kwamen. 'Bij de kerk rechtdoor' betekent dan richting dorpsstraat. Het boekje noemt ook het VVV kantoor, dat aan de dorpstraat zit. Maar op het kaartje lijkt de route ten oosten van deze weg te lopen.
We lopen maar naar het noorden, en soms naar het oosten, en na een tijdje vinden we de bewegwijzering terug bij 'Kolfweid'.
Vanaf hier is de route weer goed te vinden. We lopen een gebied binnen dat een combinatie lijkt te zijn van weilanden, binnenduin, sportvelden en park. Op één plek staat de echte koekoeksbloem in bloei.




We komen bij de plek waar de 'afsluitdijk-route' zich afsplitst van de 'Den Helder-variant'. We hebben deze laatste gekozen om verschillende redenen: allereerst omdat we dit begonnen zijn als Hollands Kustpad, wat tot Den Helder liep, En verder trekt dit kustpad ons meer dan het polderpad naar de Afsluitdijk. Dat klinkt in mijn oren toch een beetje als een 'moetje', om het te laten aansluiten op deel 3, wat de Friese en Groningse kust bestrijkt.
Over een aantal polderwegen wandelen we terug naar de duinenrij. De grond lijkt hier niet echt vruchtbaar: veel los zand, maar ook weiden en graanbouw. De eerste kaart zit er op.

Bij de kustweg lopen we vrijwel voortdurend langs de duinvoet. De duinenrij is hier maar smal. Veel kort gras, afgewisseld met helm, rimpelroos, duinroos, duinreigersbek, dauwbraam, eikvaren en duinviooltje. In zeker opzicht is dit een saai pad, doordat het een lang recht stuk pad is, maar de flora en het zonnetje maken veel goed.

Tegen het eind draait het pad van de weg af de duinen in. Dat staat niet op de kaart. Hier aarzelen we even: zitten we niet ondertussen op de volgende kaart? Nee, we lopen echt goed. Doorstappen dus.
Bij een stoplicht zijn we nog niet aan het einde van de kaart, maar keren we toch terug naar de auto, die we zojuist gepasseerd zijn. De laatste 100 meter bewaren we voor de eind-etappe.

Gedaan: 159,9+3,5=163,4km
Te gaan:  232,4-159,9=72,5 km (tot den oever)
Te gaan: 15,1 tot Den Helder

Grote Rivierenpad: Rotterdam - Terbregge

Vrijdag 15 mei 2015

Trouwe lezers van deze rubriek herinneren zich heel misschien dat we bij het Grote Rivierenpad de noordelijke variant gekozen hebben. Daar is nog een stuk van 17 kilometer, dat we nog niet hebben gelopen.

We stappen bij het station Melanchtonweg uit de Metro. Vandaar is het maar een klein stukje lopen naar de spoorwegovergang Kleiweg. Hier pakken we de draad weer op. Via de Hoofdlaan komen we in het Melanchtonpark, waar we met ons drieen - Klaas houd ons vandaag gezelschap - de meegebrachte lunch gebruiken.

Al snel komt de Bergsche Achterplas in het vizier. Een stel zwanen hebben al jongen. We lopen door bebouwing, maar zien regelmatig een glimp van het water. Op het water is het rustig, slechts een enkele zeilboot komt bij ons in de buurt. Vanaf de drukke straatweg hebben we een mooi uitzicht over de Bergsche Achterplas.



Als we de straatweg oversteken, komen we bij de Bergsche Voorplas. Hier is meer pleziervaart. Een met de hand bediend bruggetje staat open voor een zeilboot. Hierna lopen we een lang stuk over een grasdijk. De grasdijk scheidt de Bergsche Voorplas van het riviertje de Rotte. Aan weerszijden is de grasdijk begroeid met Fluitekruid, groot hoefblad, koolzaad, hondsdraf, margrieten, bernagie, ruwe smeerwortel, witte dovenetel, scherpe boterbloem, en verschillende grassoorten. Allemaal heel algemene planten, maar wel een prachtig gezicht om al die bloemen bij elkaar te zien.


We passeren de Prinsenmolen en vervolgen het voetpad. Voordat we er erg in hebben zijn we in Terbregge. We gaan verder naar het Lage Bergse bos, maar moeten terugkeren als de enkel van Jos gaat opspelen.




Vandaag afgelegd: 4,9 km
Gedaan: 143,4 + 4,9 = 149,3km
Nog te gaan: 273,3-149,3=124,0 km

Scholtenpad: Bredevoort - Lieveveld

Maandag 4 mei 2015
Kaart 5 en 6

Kaart 5

In Bredevoort parkeren we op het marktplein. Het is nog steeds gratis. Vanaf hier loopt de route een stukje terug. We houden even halt om wat bij een van de vele open lucht boekenwinkeltjes te neuzen. Bredevoort is een oud vestingstadje, en een deel van het 17e eeuws aandoende bolwerk is bewaard gebleven. Een smal pad voert ons langs de buitenzijde van de vestinggracht. Een verstild, maar leuk stadje dat bij ons vorige bezoek mijn hart heeft gestolen.

Na het bolwerk volgen we een sloot of gekanaliseerde beek. De ruilverkaveling heeft hier genadeloos toegeslagen, en het landschap is heel anders dan ten zuidoosten van Winterswijk. De akkers zijn groter, de weilanden zijn groter. Alles is keurig recht. Het geeft het landschap wel iets eigens.

We komen door een bosgebied, dat op de kaart 'het klooster' heet, maar de bordjes langs de weg verkondigen een naam landgoed Nijveld. Beuken, ruwe en gladde berken, eiken en verschillende anderen vormen de boomlaag, In de struiklaag bloeien de seringen. Laag bij de grond treffen we het bleeksporig bosviooltje.

Het landschap is rustig. Vogels zijn de voornaamste lawaaimakers.


Kaart 6

We steken de weg over en komen bij Vragender. Tijd voor een boterham, die we genieten bij enkele picknicktafels bij een kruisbeeld met een mooie bede.
Na het dorp volgen we een smal fietspad. Fietsers komen we niet tegen.  Geleidelijk komt er meer verkeerslawaai. Het pad voert ons langs de 'engelse schans' uit de 80-jarige oorlog. Hier waakten Engelse troepen over het hoofdkwartier van prins Frederik Hendrik  terwijl hij Grollo (nu Groenlo) belegerde.
Qua natuur zien we verschillende vlinders: zandoogjes en witjes.

We zien een bus staan en haasten ons. Nee, dit zijn twee andere bussen, deze gaan niet naar Bredevoort. Ze vertrekken beiden leeg. Even daarna komt de streekbus. Deze zit na deze stop vrijwel helemaal vol. Snel brengt deze ons nar Bredevoort.

Op de terugweg shoppen we nog even in Winterswijk. Op de markt genieten we van een welverdiend ijsje bij een Italiaanse gelaterina. Geen geld: voor twee ijsjes met elk twee grote bollen betaal ik 4 euro.

Vandaag afgelegd: 7,3+7,4=14,7 km
Gedaan: 43,3+14,7=58,0km
Nog te gaan: 81,3-58=23,3 km.

Scholtenpad: Emmaschool - Kotten

Zaterdag 2 mei 2015

Bij de overheid is 5 mei een verplcihte vrije dag, en maandag 4 mei is bij het onderdeel waar ik gedetacheerd ben, een brugdag: ik ben verplicht een van mijn vrije dagen op te nemen. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een paar dagen op camping 't Wieskamp te verblijven. Het Scholtenpad is een pad van maar 80 kilometer, en in twee weken vakantie hebben we daar minder dan 30 kilometer van weten te lopen. Dat moet beter kunnen.


Kaart 12

's Ochtends rijden we naar Emmaschool. Bij de school kunnen we parkeren, en er is een bushalte,  dus we kunnen straks met de bus gemakkelijk terug naar de auto.
Langs de N820 lopen we richting westen. In de berm groeit een eenzame hyacinth. Langs een wijngaard lopen we het rustige land binnen. En rust komen we onderweg volop tegen. Zoals we van het Scholtenpad gewend zijn, is het afwisselend: smalle rechte slootjes, landweggetjes met weilanden en akkers, kleine bospercelen en kronkelende beekjes. Bij een dergelijk gevarieerd landschap hoort ook een gevarieerde flora. De Judaspenning staat er met zijn paarse bloemen op verschillende plaatsen prachtig bij. We passeren ook een gele kruisbloemige die ik niet ken, maar zonder hauwtjes (vruchtdoosjes) zijn die lastig te determineren. Het is ook het begin van de wandeling, en ik wil er nu geen tijd aan besteden: we willen kilometers maken.
Het pad voert ons langs het Masterveld, wat rond de vorige eeuwwisseling nog een heideveld was. We raken even een puntje Duitsland aan. Ook hier wordt gas gewonnen, maar zonder de bevingen zoals in Groningen. Voor we er erg in hebben,  kunnen we de eerste kaart afvinken.


Kaart 13

Deze kaart lijkt wat minder bos te bevatten, maar de smalle slootjes en beekjes bevatten volop dotterbloemen. In een van de bermen treffen we in de kruidlaag bosanemoon en witte klaverzuring. Het weer is zonnig, maar niet heet, en we kunnen stevig doorstappen. De bewegwijzering is prima, Jos loopt op de markeringen, ik op de kaart en het boekje, en elk afzonderlijk zou al voldoende zijn.

Aan het eind van dit traject komen we bij de steengroeve. Deze werd begonnen door iemand die stenen uit Duitsland naar Nederland vervoerde, en halverwege bedacht: Maar die hebben we toch zelf hier ook in de grond zitten?
De kalk van deze groeve zorgt langs een aantal beekjes in de omgeving voor een kalminnende flora. Bij een van de hoeken van het terrein is een mooi overzicht. Hier huist ook de oehoe van 'beleef de lente'. Op zaterdag wordt er niet gewerkt, maar toch is het er druk met mineralen en fossielenjagers. Ik vind nog een witte kruisbloemige. Dit keer neem ik wel de tijd, maar zonder hauwtjes is het te lastig. Het zou de rozetsteenkers kiunnen zijn, maar zeker is het niet.

Kaart 14

Vanaf de steengroeve gaat het verder. In de sloten groeit dotterbloem, in de weiden pinksterbloem en paardenbloem. Wie het gewone niet eert, is het bijzondere niet weert, zou je met een variatie op een Nederlands spreekwoord kunnen zeggen. En de weilanden liggen er mooi bij. Een keer ziet Jos de slanke sleutelbloem staan. Op een andere plaats staat de grote muur uitbundig in bloei.

We voelen de benen behoorlijk als we in Kotten aankomen, het geplande eindstation van onze wandeling vandaag. Waar is de bushalte? Niet te zien. Dan maar een inboorling vragen. Een fietser is zo vriendelijk even te stoppen. Nee, niet bekend. Hij raadpleegt zijn mobiel. Hij heeft een app voor de Duitse busmaatschappij. Toch wordt het bellen. Naar Duitsland. In het Duits. Conclusie: Er is hier geen bushalte meer. Er rijdt wel een bus, maar alleen op verzoek. En de dichtstbijzijnde halte is in Winterswijk.

We nemen de benenwagen richting Winterswijk. Dat is 5 kilometer extra boven de bijna 15 kilometer die we er op hebben zitten. 4 kilometer verderop staan we aan de rand van Winterswijk. Naar het station is net zo ver als naar de N820, waar we de bushalte hebben zien staan. Vandaar is het nog maar twee kilometer naar de camping. We laten de auto nog even bij Emmaschool staan.


Vandaag afgelegd: 6.0+4,9+3,8=14,7 km
Gedaan: 28,6+14,7= 43,3km
Nog te gaan: 81,3-43,3=38,0 km.

Grote Rivierenpad: Ameide - Lexmond

zaterdag 18 april 2015.

Toen we een aantal weken geleden het Marskramerpad van Wassenaar naar den Haag liepen, stond er nog maar weinig in bloei. Nu zien de bermen onderweg geel van het koolzaad, dat we ook een groot deel van de wandeling zullen zien. In Ameide is nog een parkeerplaatsje vrij bij de dorpskerk. 

We trekken de wandelschoenen aan en lopen de Lekdijk op. 12 uur, dus tijd voor lunch. Die genieten we onder een blauwe lucht met witte wolken, en uitzicht op het water. 

Het eerste deel voert ons over de Lekdijk. Al wandelend hebben we een prachtig uitzicht over de Lek. Tussen de stenen van de dijk groeien enkele interessante planten, maar die staan nog niet in bloei, en ik begin er daarom niet aan om ze te determineren.

Ik noemde al het koolzaad, dat ook hier overvloedig groeit. Tussen de stenen van de dijk groeit naast het koolzaad ook een andere kruisbloemige, met bleekgele bloemen en donkergroene bladeren. Wat bladeren in de Tirion brengt me bij de raket, en binnen de raket kom ik bij de Maasraket. Een mooie vondst, de wandeling begint goed.Thuis gekomen begin ik te twijfelen. Schijnraket lijkt waarschijnlijker. Vraag gesteld op waarneming.nl

Vanaf de Lekdijk slaan we rechtsaf. Deze asfaltweg loopt lekker rustig. Het weggetje voert ons langs de zouweboezem en de boezem. Het is hier een echt vogelgebied, en Jos hoort verschillende vogels als de rietzanger. Dieren trekken jagers aan, en we zien dan ook verschillende jagers met hun uitrusting in de weer. Die uitrusting bestaat uit camera, een meter lange telelens en statief. Heel vreedzaam dus.

Tussen het water, riet en op zompige plaatsen bloeit de dotterbloem met felgele grote bloemen.  Die had ik zowel in onze tuin als in Utrecht al gezien, maar toch blijft het genieten.  Bewegwijzering is hier niet of nauwelijks nodig. Het boekje en de plattegrond zijn hier voldoende. Aan het eind van het pad steken we enkele houten bruggetjes over. Hier staat het pad duidelijk aangegeven. De graskade waar we nu over lopen is smal en heel rustig. Slechts een maal komt een andere wandelaar ons achterop. Sommige weilanden hebben een kleed van lichtroze pinksterbloemen. Langs de graskade zelf is de flora minder interessant: de grond is tamelijk stikstofrijk en we zien dan ook planten als hondsdraf en fluitenkruid.

We houden rust op een bankje en komen daarna via een paardenwei op de Lekdijk terug. Vandaar komen we snel in Lexmond.

Vandaag afgelegd: 8,1 km
Gedaan: 135,3+8,1=143,4 km
Nog te gaan: 273,3-143,4=130,9 km

Marskramerpad: Wassenaar - Den Haag CS

Zaterdag 21 maart 2015

To hike or not to hike, that is the question. Wanneer we 's ochtends de weersverwachting bekijken, is het vooruitzicht regenachtig. Tijdens het doen van de wekelijkse boodschappen trekken er twee buien over.
Maar wanneer we ons klaarmaken om op de Scheveningse boulevard te lunchen met mijn vader, mijn broer en schoonzus, is de weersverwachting wat optimistischer: nog maar sporadische buien. Tijdens de lunch breekt zelfs af en toe een zonnetje door.

Na de lunch fietsen we naar station Den Haag centraal en stallen onze fietsen. Bus 444 staat op ons te wachten en brengt ons snel naar de  Zijlaan in Wassenaar. Dat is om de hoek van de Lange kerkdam waar we vorige week gestopt zijn.

We wandelen de Prinses Marielaan in en vinden gemakkelijk het fietspad. Zoals gebruikelijk op het Marskramerpad is de bewegwijzering prima. Het zijn landgoederen, en ik hoop in deze tijd van het jaar op stinzenflora. De route voert ons langs raadhuis de Pauw. De vijver ligt er onder een grijs wolkendek kleurloos bij. Dat geeft wel een aparte sfeer. Ook op landgoed Backershagen lijkt niet veel meer stinzenflora te bloeien dan wat sneeuwklokjes.

Onverwacht stuiten we toch nog op een leuke bloeier: de grote sneeuwroem. Een leuk plantje, met paarse bloemetjes. Even verderop komen we enkele bosanemoontjes tegen. We wandelen verder en genieten van de landgoederen Wiltzanck en Rust en Vreugd. Dit laatste ligt bij kasteel Oud Wassenaar., wat we vanaf een afstandje bewonderen. De volgende kaart gidst ons over de landgoederen Wittenburg en Beukenhorst. Hier wordt de bewegwijzering schaars. Met het boekje in de hand is het echter goed te doen.

We steken de N44 en de Landscheidingsweg over. Pas bij park Marlot vinden we de stickers en verfstrepen weer terug. We stappen langs huis Marlot, een park dat ik eigenlijk niet ken. Sneller dan we verwachten zijn we op de Leidsche straatweg.Vanaf hier is de route bekend terrein: dit hebben we al gelopen als onderdeel van het Hollands Kustpad. Toch lopen we nog door: via het Haagse Bos komen we terug bij het centraal station.


Gedaan: 47,8+12=59,8 km
Te gaan: 360-59,8=300,2 km

Marskramerpad: Voorschoten - Wassenaar

Het KNMI verwacht in de ochtend zon, dan wolken en in de loop van de middag motregen. Redelijk wandelweer, maar geen weer voor mooie plantenfoto's.

Vanaf den Haag Centraal nemen we de sprinter naar Leiden. We zijn net op tijd, en letten alleen op het perron dat we moeten hebben. Eenmaal in de trein zien we dat deze naar Utrecht gaat. Dat is niet wat ik zou verwachten. Ik verwacht Leiden of eventueel Amsterdam. Geen conducteur in de buurt. We stappen uit, en kijken op het bord. Daar staat Weesp. Terwijl we aarzelen sluiten de deuren en rijdt de trein weg.
Even later blijkt dat we de trein toch moesten hebben. Deze sprinter rijdt vanaf Den Haag via Leiden en Amsterdam naar Utrecht. De trein rijdtr eens in het half uur, dus we oefenen geduld.

In Voorschoten stappen we uit. Over de Generaal Spoorlaan en de Migchelbrinklaan pakken we het spoor van de vorige keer weer op. Dat voert ons al snel het Rosenburghpark in. De beschrijving in het boekje is duidelijk en accuraat. De sneeuwklokjes zijn aan het eind van hun bloei. Een reiger is bezig zijn nest te maken.

Een gecombineerd voetpad en fietspad voert ons langs de spoorbaan, waar we al snel onderdoor gaan.

Na de spoorbaan slaan we rechtsaf de horsten in. We betalen netjes de toegangskaartjes bij de automaat. De sloten van het landgoed zijn er aan toe om grondig  uitgebaggerd te worden. Wel mooi zijn de oude dode bomen, die hier gewoon blijven staan. Enkele voorbijgangers kijken verbaasd terwijl ik een dode boom fotografeer. Verschillende malen horen we een specht.

Een smal pad voert ons tussen de weilanden door. Er groeit hier speenkruid, dat zowel Jos als ik eerder deze week in bloei zagen. Nu zijn de bloemen gesloten wegens gebrek aan zon.

We komen bij de seringenberg, maar deze staat nog lang niet in bloei. Ook de vele rhododendrons staan nog in knop. Het geluid van de N44 door Wassenaar is vanaf hier goed hoorbaar. Via de voergangers- en fiets tunnel steken we deze over.

Hier nemen we de bus naar Den Haag Centraal terug.

Gedaan: 34,9+12,9=47,8 km
Te gaan: 360-47,8=312,2 km

Marskramerpad: Leiden - Voorschoten.

Tot vanochtend hebben we geaarzeld of we vandaag wel wilden wandelen: volgens de buienradar komen er aardig wat buien over. Maar wanneer we aan het begin van de middag in de auto stappen schijnt het zonnetje. Wel herinnert mijn vrouw me er aan dat het weer in Leiden heel anders kan zijn. In Voorschoten parkeren we bij het station, en nemen de bus naar Leiden. Wanneer de bus Leiden nadert, begint het net te regenen. Mijn vrouw zou zo bij het KNMI aan de slag kunnen.

In Leiden stappen we uit bij de Zoeterwoudse Singel. We lopen over de oude vestingwerken en steken over naar de Lorentzkade. Niet-natuurkundigen zegt die naam niet zo veel, maar Hendrik Antoon Lorentz was een Nederlands natuurkundige die als eerste veronderstelde dat de afmeting en de massa van voorwerpen beïnvloed wordt door hun snelheid (de lorentzcontractie). Ook nam hij aan dat de lichtsnelheid de hoogst mogelijke snelheid is. Daarmee legde hij de basis voor de speciale relativiteitstheorie van Albert Einstein. Einsteins speciale relativiteitstheorie geeft keurig de formules die Lorentz formuleerde. Gelukkig houdt de regen snel op. We wandelen door tot aan de Vliet. Vlak hierbij komen we een mooie molen tegen.

Bij een  fiets- en voetgangersbrug steken we de Vliet over.  We wachten even op een passerende trein, en wandelen park Cronestein in. In een park hoop ik in deze tijd van het jaar op stinsenflora: Sneeuwklokjes, hyacinthen, krokussen, winterakoniet en dat soort spul. Helaas pindakaas. Bij nieuw Cronestein lopen we langs een weiland. Langs de slootoever bloeien eindelijk sneeuwklokjes.  Ook de daslook komt op, maar het zal nog wel even duren voor die in bloei staat en zijn sterke uienlucht verspreidt.

Hierna wandelen we langs de Vliet. ER breekt nu regelmatig een zwak zonnetje door het wolkendek. Langs de weg staan veel huizen met tuinen. Bij een tuinhekje groeit een verwilderd exemplaar van het stinkend nieskruid. Doordat de bloembladen hiervan gewoon groen zijn, valt niet op dat deze in bloei staat.

Bij de eerste brug over de Vliet steken we over. Hier komen we in Voorschoten, en lopen terug naar de auto.


Gedaan: 32,2+2,7=34,9 km
Te gaan: 360-34,9=325,1 km

Marskramerpad: Leiderdorp - Leiden.

Zaterdag 17 januari 2015.
Het is twee en een halve maand geleden dat we een stuk langeafstandspad wandelden en verslag deden. Hoog tijd om de draad weer op te pakken.

Op de heenweg staan de narcissen in bloei. Ja, half januari en de narcissen bloeien. Zowel in Rijswijk als in Waddinxveen. Eerst halen we in Boskoop enkele fruitbomen op die we daar besteld hadden. Op de terugweg rijden we naar Leiderdorp. We parkeren de auto in Leiderdorp op de hoek van de hoofdstraat en de Achthovenerweg. De gemeente heeft daar vlakbij een kleine parkeerplaats aangelegd.

We trekken de wandelschoenen aan en vinden de stickers van het Marskramerpad op de hoek. Ze wijzen ons de weg naar het jaagpad langs de Oude Rijn. Het jaagpad loopt tussen het water en de achtertuintjes van een serie huizen. Er schijnt een zwak zonnetje, dat zo af en toe schuilgaat achter een wolkenpartij. Ideaal wandelweer.

Er bloeit nog niet veel in het wild: Een herderstasje, maar die kan het hele jaar door bloeien. In de tuinen staan wel enkele struiken in bloei.

Het boekje vermeldt dat we onder de A4 doorlopen. Dat is natuurlijk veranderd: we lopen er over heen. De bewegwijzering ontbreekt hier, maar alles wordt hier nog druk verbouwd. Mettertijd zal dat wel goed komen. Na de A4 zoeken we opnieuw het jaagpad op. We volgen nog steeds de Oude Rijn, die ons door Leiden brengt.  In het centrum van Leiden is het markt. Druk, dus we kunnen hier niet doorlopen. Wel gezellig.

Na de markt brengt het pad ons langs de Pieterskerk. In mijn studententijd werd daar het academisch jaar geopend.  Over het Rapenburg wandelen we naar het zuiden.
Omdat we 's avonds nog een afspraak hebben, besluiten we de derde kaart van Leiden niet uit te lopen. Met bus 169 rijden we terug naar Leiderdorp.

Gedaan: 27,2+5,0=32,2 km
Te gaan: 360-32,2=327,8 km