Maas-Niederrheinpad: Venlo - De Krosselt

Maandag 1 juli 2019.

We kamperen deze vakantie in het noorden van Limburg, omdat de gezondheid geen langere reis toe laat. De gezondheid heeft ook aan de conditie geknaagd, dus we willen met een korte wandeling beginnen. Het idee is om deze vakantie vanaf Venlo het Maas-Niederrheinpad richting noorden te lopen - we zien wel hoever we komen.

We parkeren bij de Krosselt, en zien de bus naar Venlo voorbijrijden terwijl we naar N271 lopen. Een half uurtje geduld oefenen. Daarna is de volgende bus keurig op tijd, en brengt ons zonder problemen naar het station in Venlo.

Van hier is de route gemakkelijk te vinden - maar niet te volgen. Het parkje, waar de route door loopt, is afgesloten. We wandelen via een straat die er evenwijdig mee loopt. We zien enkele mannen aan het werk en bij navraag horen we dat er komend weekend een dansfestival in het park is.

Wandelend door Venlo vallen me twee dingen op. Een is het grote aantal kunstwerken. Is dat een nalatenschap van het Rijke Roomse Leven? Twee is de voorliefde voor woordspelingen met de naam Venlo. Een kapsalon van Louise zal bijvoorbeeld al snel VenLOuisekapsalon heten. Alleen VenLOsers zie ik nergens.
Nu ik met die opmerking alle rechtgeaarde Venlo-ers tegen me in het harnas heb gejaagd, is het tijd om Venlo snel te verlaten. De route voert ons via meest rustige straten naar de Maasoever. Zoals wel vaker valt het MN-pad ook hier samen met het Pieterspad. Af en toe lijkt het alsof de bewegwijzeraars van het MN-pad gedacht hebbben: loop maar op de bewegwijzering van het Pieterspad, maar dan komen we toch weer geel-rode stickers tegen.

Na een kleine kilometer lopen, wandelen we door wat ik gemakshalve de uiterwaarden van de Maas noem. Het pad is met grint verhard, en aan weerskanten één grote bloemenzee. Niet alleen bekende planten als braam, boerenwormkruid, kamille en jakobskruiskruid, maar ook grijskruid, zeepkruid, zwarte toorts, sikkelklaver en wilde marjolein bloeien volop. Het is zo mooi dat ik helemaal vergeet een foto van de Maas te nemen. Mijn nieuwe app, Obsidentifier planten, overtreft al mijn verwachtingen.

Bij Genooi bewegen we ons landinwaarts. We bekijken het Genooier kappelletje. Het is lunchtijd, en dat is te merken aan het grote aantal werknemers van Oce die hun lunchpauzewandeling maken. Via een tunneltje onder de A73 komen we bij onze auto.

Gewandeld: 71,6 + 5,2 = 76,8km.

Deltapad: Strandweg - Zoutelande

Zaterdag 1 juni 2019

Na familiebezoek parkeren we de auto op een mooie parkeerplaats aan het eind van de strandweg. Betaald, dat wel. Het is prachtig weer, en we lopen even naar boven naar het eindpunt van de vorige kaart. Daarna direct terug. We wandelen aanvankelijk door het binnenduin. Lekker schaduw van de esdoorn, lijsterbes, zomereik, hondsroos en andere bomen en struiken. Een bloemenweide bestaat grotendeels uit scherpe boterbloem. Op de terug weg ontdekken we enkele paarse bloemen - ik determineer rietorchis.

Een voetpad voert ons door een oude tankwal. De betonnen punten beginnen te verbrokkelen. Speodig daarna lopen we over de zeereep. Kromhals, wouw, dauwbraam, rimpelroos, duindoorn, rode guichelheil zijn enkele van de vele planten. Links is de helling naar het strand beneden vaak steil. Het is zomers weer, en het strand is druk bezocht.
Na een bocht zien we in de verte Zoutelande. We wandelen over een bunker, die tevens museum is, maar helaas gesloten. Zoutelande is een leuk dorpje, maar in het plaatselijke supermarktje ziet onze dochter, die ons vandaag gezelschap houdt, zonnebrand creme voor 19,45. Nee, dat is niet de 10-liter verpakking. We doen wel even zonder.

Hier bekijken we even het dorpje, en wandelen langs de voet van het duin terug. Wanneer het voetpad ophoud, gaan we weer omhoog het duin op. We wandelen neller terug dan dat we heen gewandeld zijn.

Gewandeld: 146,1 + 4,3 = 150,4 km
Te gaan: 195,1 - 150,4 = 44,7 km

Deltapad: Oostvoorne - Brielle

Donderdag 23 mei 2019
We parkeren aan de oostkant van Brielle; even voorbij de Jumbo is een grote gratis gemeenteparkeerplaats. Vlak bij de bushalte, waar we helaas een half uur moeten wachten. Maar daarna zijn we met een stief kwartierke in Oostvoorne.

In Oostvoorne stappen we uit bij halte Voornestraat, maar daarna is het zoeken om het beginpunt van de wandeling te vinden. Het is lastig om de kaart uit het boekje te relateren aan de kaart van google maps op mijn mobiel. Jos ziet een bordje Kaepduin en daarmee vinden we een punt ongeveer 100 meter van het begin van de route. We wandelen door het Kaepduin, een floristisch rijk gebied met o.a. bosaardbei, groot robertskruid, duinroos en glad parelzaad. Die laatste is een nieuwe plantensoort voor me, dus mijn dag is weer goed. :)
De bewegwijzering in dit stuk is ook top.

Hierna voert het pad langs de 'boulevard', een wandel/fietspad. Aan beide zijden staan loofbomen. Zo uit mijn hoofd een aardige collectie van meidoorn, sporkehout, berk, hulst en zomereik.
Een deel van het tweede traject langs het Brielse Meer is slecht bewegwijzerd. Het is ook saai. Ja, het loopt veel over zandpaden, door natuur. Maar de natuur is jong, en niet heel interessant. Ja, we hebben een mooi uitzicht over het Brielse Meer, maar toch kan het me niet echt bekoren. Over smaak valt niet te twisten, is de leus van een cafe in Brielle, en dat geldt ook hier. Vlinders als het citroengeeltje, groot koolwitje, bruin zandoogje, oranjetipje en de kleine vuurvlinder vrolijken ons wel op.

Aan het eind van de kaart komen we bij het stenen baken. Vroeger een houten vuurtoren, waar onder een tentdoek een vuur werd gestookt als baken voor de scheepvaart. Op de een of andere manier gingen verschillende houten vuurtorens in vlammen op. Gek, he?

Wat voor het stuk langs het Brielse meer geldt, geldt nog iets meer voor het stuk langs het Oosterlandse rak. Gelukkig loopt dit wel stevig door. De drie-en een halve kilometer loopt snel weg.
Brielle blijft een leuk plaatsje. Het is ruim 3 jaar geleden dat we hier gestart zijn voor het traject naar Maassluis, en ik herinner me er niet heel veel van. Op een terrasje drinken we als besluit van de wandeling een kop thee. Goede service, en een stevige tas thee, zoals mijn vlaamse vrienden zouden zeggen.


Gewandeld: 134,2 + 11,9 = 146,1 km
Te gaan: 195,1 - 146,1 = 49,0 km

Lees hier verder.

Pelgrimspad: Middelbeers - ir. van Meelweg

Donderdag 16-5-2019
We waren van plan geweest op safari op de Beekse Bergen te gaan, maar doordat er iets mis was gegaan met de kaartjes, kiezen we voor een safari op de Kuikseindsche heide. In Middelbeers wordt de parkeerplaats midden in het dorp onder handen genomen. We parkeren even bij de Jumbo.

In het dorp vinden we de route gemakkelijk. Wandelknooppunt 84 zien we niet, maar de afrembocht in de weg is duidelijk. Vandaar wandelen we een rustige zijweg in. De berm lijkt geen interessante planten te kennen. Al snel wandelen we het bos in. Mooi gemengd bos met, zo uit mijn hoofd, vooral Amerikaanse eik, zomereik en ruwe berk. De kruidlaag is, zoals in zoveel bossen, arm.

We slaan schuin rechtsaf en volgen de zandweg tot we aan de hoek van een groot heideveld komen. Verschillende vennen zijn te zien, waaronder een ondiep ven vooraan. Een grassoort met rode stengels bedekt de bodem - misschien knolrus (Juncus bulbosus). Het pad voert ons rondom het heideveld. Het pad houdt een solide afstand tot de vennen. Mijn hoop zonnedauw te vinden verwelkt.

Een paar keer vinden we prachtige dennenappels, maar zoals in zoveel bossen geldt ook hier: niets meenemen! Daar houden we ons dan maar aan.

We komen een insektenminnende opa met zijn kleinzoon tegen. Hij vertelt enthoussiast over een kevertje waarvan ik de naam alweer kwijt ben. Een bordje herinnert aan de oefenschepen waarop Duitse piloten in WO2 scheepsbombardementen oefenden.

Wanneer de route aan het eind van het heideveld rechtsaf slaat, lopen wij rechtdoor. De tweede kaart erbij nemen en vanaf Vessem de bus terug nemen is even een stap te ver. Even verderop slaan we linksaf, langs een droge beekbedding. In de berm staan de margrieten in knop. De echte koekoeksbloem staat massaal in bloei. Vanaf een bankje zien we een reiger, een steltloper, een groenpootruiter en gewone wilde eenden.

Vlak voor het punt waar we het heideveld bereikten, slaan we rechstaf. Deze zandweg brengt ons regelrecht naar Middelbeers terug. Als dank voor de parkeerservice belonen we de jumbo met een paar kleine inkopen.

Vandaag gewandeld: 5,8 km.
Gedaan: 39,8 + 5,8 = 45,6km.
Te gaan: 276,5 - 45,6 = 231,9 km.

Nederlands kustpad deel 1: Nollehoofd - Strandweg

Zaterdag 6 april 2019
We hadden ons voorbereid op Nollehoofd - Zoutelande, maar we beginnen later door een uitgelopen familiebezoekje. Familie is belangrijker dan wandelen.

We parkeren weer in het Nollebos. Het is april, dus betaald parkeren, bijna 7 euro. Niet mis.

We weten de weg nog, en pakken de route weer op. Op het Nollehoofd groeien verschillende interessante planten, maar helaas is me niet duidelijk welke soorten het zijn. Een vlinderbloemige in het zand, en iets anders tussen het asfalt. Zonder bloemen lastig op naam te brengen.

Het is grauw, grijs, maar droog. De belofte van zon wordt nog niet ingelost. Het eerste gedeelte loopt over zand wat over asfalt is gewaaid, maar daarna komt het echte zand. Blaaswier (Fucus vesiculosus en eikapsels van wulken (Buccinum undatum) sieren de vloedlijn.

Het strand is niet breed. Ondanks dat we zo veel mogelijk over het natte zand lopen, werkt het vermoeiend. Verderop wordt het strand nog smaller door een serie strandhuisjes. Hier gaan we het duin op.

Vanaf de duinkam van het hoge maar smalle duin hebben we een prima uitzicht over rechts Walcheren en links de Noordzee. Braam en (vermoedelijk) meidoorn lopen uit. De Eikvaren draagt sporen. Op het kruispunt met de Strandweg keren we terug. We vermijden nu het strand en volgen het duinpad. Onderweg zien we nog de eerste blauwgroene blaadjes van de zeedistel (Eryngium maritimum) en de zeewolfsmelk (Euphorbia paralias).


Gewandeld: 129,4+ 4,8 = 134,2km
Te gaan: 195,1 - 134,2 = 60,9 km

Maas-Niederrheinpad: Herkenbosch - St Odilienberg

Donderdag 21 maart 2019

De avond ervoor zoeken we het OV uit. De 9292 app geeft geen ov-verkeer tussen St Odilienberg en Herkenbosch op 21 maart 10:00 uur. Wel tussen Odilienberg en Roermond. Niet tussen Roermond en Herkenbosch. Het lijkt wel alsof Herkenbosch niet meer per OV bereikbaar is. Vlodrop wel, maar dat is weer een aantal kilometers verder. Tegenslag 1. We kijken naar een alternatief. Misschien een rondje Odilienberg-Melick-Fietsbrug-Odilienberg.

We besluiten vanochtend eerst in Herkenbosch te gaan kijken - misschien wordt de route van en naar Herkenbosch onderhouden door een Duitse maatschappij die niet in 9292 staat. Dat blijkt een goed idee te zijn, want er blijkt wel degelijk OV-verkeer in Herkenbosch te zijn. We rijden door naar de Meinweg en parkeren bij het bezoekerscentrum. De bushalte is dichtbij en de bus naar Odilienberg via Postholt arriveert binnen 10 minuten. We besluiten het OV-stuk eerst te doen, al betekent dit dat we deze twee kaarten 'tegen de richting in' lopen.

Bij de Bernhardlaan stappen we uit. Hier is de route gemakkelijk te vinden. We wandelen langs een rustige weg en slaan spoedig het bos in. Het speenkruid staat vrolijk in bloei. Verderop staat een witte kruisbloemige. Ik kom uit op bosveldkers, niet onlogisch gezien de bloeiplaats. Citroengeeltjes fladderen vrolijk rond.
Drie kilometer verder wacht ons een verrassing. Er staat een duidelijk bord geen toegang met de tekst "Hoog water". Twee wandelaars komen terug en bevestigen dat de fietsbrug niet bereikbaar is. Tegenslag 2.

Over de weg wandelen we terug naar St. Odilienberg. Daar volgen we het pad naar het noorden, richting Melick. De brug over de Roer geeft een mooi uitzicht over de buiten zijn oevers getreden rivier. Even over de brug volgen we het Pieterpad rechtsaf. Het is prachtig zonnig en warm weer en we trekken onze warme jassen uit. Drie kilometer verder zijn we aan de andere kant van de fietsbrug. Ook hier staat een duidelijk bord.

De Prins Bernhardmolen is mooi herbouwd. We genieten van een kopje thee en een punt Limburgse vlaai op de uitspanning er tegenover. Verschillende fietsers en wandelaars volgen ons voorbeeld. Daarna zetten we er met frisse moed de pas in.

Een kilometer verder stuiten we op hindernis 3: Een beekje met de naam Leigraaf is buiten haar oevers getreden en overstroomt de weg. Zullen we onze schoenen en sokken uitdoen en blootsvoets erdoor waden? We hebben geen handdoek bij ons en keren terug. Er loopt een weg evenwijdig aan dit stuk, en die nemen we. Een scootmobieler lijkt het water in te willen rijden en ik roep hem aan. Ik vraag of hij wel kans ziet zonder kortsluiting door het kniehoge water te rijden. Hij keert terug.

De weg parallel aan dit stuk is minder mooi maar stapt stevig door. Via Herkenbosch komen we langs het kasteel Daelenbroeck. De donjon ziet er schitterend middeleeuws uit. Van hieruit is het maar een kleine afstand naar de auto. Het gedeelte "Maasplassen" is afgerond.

Gewandeld: 58,8 + 12,8 = 71,6km.

Het vervolg leest u hier.

Maas-Niederrhein pad: St Odilienberg - Linne

Dinsdag 19 maart 2019

Het Maas-Niederrhein pad is ingedeeld in stukken, en het stuk Maasplassen lopen we wel in de richting van het pad, maar 'achterstevoren': elke keer lopen we het traject voor het vorige. We parkeren weer in Linne, net als gisteren, en nemen bus 60 naar Roermond en vandaar bus 63 naar St Odilienberg. Bus 63 heeft maar 1 halte in St Odilienberg, en dat is niet de halte die op het kaartje staat. Wanneer we per abuis te vroeg willen uitstappen, wijst de chauffeur ons er vriendelijk op dat St Odilienberg nog een paar kilometer verder is. De halte waar we uit stappen, staat op het kaartje wat we donderdag hopen te lopen: kaart 49. Even de kaart bekijkend concluderen we dat we dicht bij de route zijn uitgestapt. We besluiten daarom een deel van kaart 49 er bij te doen.

De route voert ons vlak achter de huizen langs de provinciale weg langs. Wanneer we die oversteken, komen we bij het oude hart van St Odilienberg. We hebben ene mooi uitzicht op de basiliek de H.H. Wiro, Plechelmus en Otgerus, soms kortweg de basiliek van St. Odilienberg genoemd. Er zou reeds in 706 een abdij op deze plaats hebben gestaan, waarvan echter geen resten bekend zijn.

De beek de Roer (niet te verwarren met de Ruhr) is buiten zijn oevers getreden. Een deel van het pad is overstroomd; gelukkig kunnen we gemakkelijk langs de weg lopen.

Via een grintweg komen we bij een broekbos. De broekbossen in het westen van Nederland zijn meestal vloedbossen; dit broekbos lijkt door de langdurige regen onder water te staan.

We komen bij het begin van de wandeling die we gepland hadden staan, en worden nu echt het bos ingestuurd. Een gedeelte van het traject valt samen met het Pieterpad, Nederlands bekendste lange afstand wandelpad. Soms wijkt het Pieterpad even af, en komt later weer terug. Het is een mooi bos, en de paden zijn geen rechte brede zandwegen, en toch wordt ik niet heel enthousiast over dit bos. Er zijn genoeg kleine hoogteverschillen, en vaak zijn volgens het enige wat we horen. Misschien ben ik te verwend geraakt, maar ik mis ondergroei. Bramen en gras zijn het enige wat ik zie. Tegen het eind van de wandeling komen we een stuk tegen met varens. Ondanks dat er genoeg licht is, groeit er weinig in de kruidlaag. Wel wordt de wandeling opgefleurd door cinrtoengeeltjes. De vrolijke vlinders dartelen rond dat het een lieve lust is.

Tegen het eind van de wandeling zien we toch twee planten: kleine maagdenpalm, die alleen in Zuid-Limburg echt in het wild voorkomt, en rankende helmbloem.

Het vervolg van het pad leest u hier.

Gewandeld: 48,3 + 10,5 = 58,8km.

Maas-Niederrhein pad: LInne- Roermond

Maandag 18-03-2019

Het is koud maar zonnig als we in Linne op de Mergelweg parkeren. Het pad is gemakkelijk op te pikken. We lopen langs een boomgaard die net bespoten wordt. Het zal allemaal wel duurzaam en biologisch en met EU goedgekeurde stoffen zijn, maar veiligheidshalve wachten we toch even met passeren tot hij wat verder van ons pad verwijderd is. Dan duiken we het bos langs de vlootbeek in. Een idyllisch en avontuurlijk paadje langs deze fraai meanderende beek. De sneeuwklokjes zijn uitgebloeid. Het speenkruid heeft nog te weinig zon om zijn bloemetjes te openen. Regelmatig versperren omgevallen bomen het pad en moeten we klimmen of omlopen.

Kasteel Heysterum uit de 18e eeuw ziet er fraai uit, maar niet bijzonder interessant. Dat is natuurlijk een kwestie van persoonlijke smaak. Via een paar weilanden komen we bij de Maas. Die ziet er nog steeds bijzonder breed uit.

De route voert ons langs een aardig oeverpad. We dalen af en het pad staat hier onder water. Toch maar bovenlangs? Op de kaart oogt dat als een forse omweg. Gelukkig kunnen we onder langs de dijk lopen. Dat is maar goed ook, want nu ontdek ik de rankende duivekervel, fumaria capreolata, in bloei. Een echte plant van rivierdalen.

In de verte komen donkere wolken aan zeilen, en ondanks ons aanvankelijk optimisme - dat drijft wel langs - lopen we even later door een hagelbui.
In Herten voert de route ons door een buitenwijk en daarna net langs het centrum. Dat moet mooier kunnen, maar we houden ons aan de route. Wanneer we in Roermond arriveren, zijn we moe maar voldaan. We steken de brug over de Roer over en lopen door het fraaie stadscentrum naar het station.

Het vervolg van het pad leest u hier.

Gewandeld: 36,2 + 12,1 = 48,3km.

Maas-Niederrheinpad: Roermond - Swalmen

Zaterdag 16 maart 2019
Vanochtend kletterde de regen tegen de ramen van ons vakantiebungalowtje op de Lommerbergen in Reuver. Wat zegt u? Maartse buien? Gewoon herfstweer in Maart. Brr.

Maar we zijn gekomen om een stuk van het Maas-Niederrhein pad te lopen, en dat doen we niet door in de bungalow te blijven hangen. We parkeren de auto in Swalmen, vlak bij het station. Gratis. Limburgse gastvrijheid. Op het station van Swalmen moeten we 20 minuten wachten. De trein uit Roermond naar Nijmegen komt eerder. Een inlander vertelt: 'Ja, de trein naar Roermond komt over 10 minuten, ook bij dit perron.' Oh. Waarom ligt hier dan dubbel spoor?

Maar de trein rijdt keurig op tijd en brengt ons in 5 minuten naar Roermond. Het is droog, al dreigt de lucht met donkergrijze wolkenpartijen. Daar pakken we de route zonder probleem op door enkele straten met mooie 19de eeuwse panden. Door een tunneltje komen we op een bedrijventerrein. In de berm bloeien madeliefje, vroegeling en paardenbloem.
Aan het eind slaan we linksaf. Bij restaurant 'gewone meneerkes' drinken we een kopje thee. Vriendelijke bediening. De waardin waarschuwt ons dat we niet de weg onderlangs het water moeten nemen, want die loopt dood. De bewegwijzering voert ons echter direct de groote stadsweide in. Hier houden we zoveel mogelijk de weg langs de haven aan. Enkele koeien doen hun best om ons de doorgang onmogelijk te maken, en voorzichtigheidshalve lopen we een stukje om. Aan het eind snijden we een stukje af. Langs de maasoever lopen we richting noorden. Madeliefjes en speenkruid liggen aan onze voeten. Bomen met rode katjes welven boven onze hoofden.

Een man die aangespoelde rommel opruimt, wijst ons op een dode bever. Een eind verderop staat het klein hoefblad massaal in bloei. Bomen die bij de voet zijn afgeknaagd wijzen er op dat er ook levende bevers zijn.
Onder een spoorviaduct door wijst de bewegwijzering en het boekje linksaf. Vijftig meter verder snijdt het water van de Maas hier elk pad af. Blijkbaar staat het water in de Asseltse plassen hoog.

Via een klein stukje asfaltweg komen we in de vuilbemden. Gevlekt longkruid verrast ons hier, een leuke ontdekking! Dit stuk oogt wild.
In Asselt stuiten we op een Noormannenroute. Langs de Maas lopen we naar het noorden tot we richting binnenland afslaan. Op de viersprong lopen we rechtdoor langs ruine Ouborg. We slaan even door een tunneltje rechtsaf om een mini dorpje te bewonderen.
Dan richting station. Jos ontdekt nog het maarts viooltje in de berm voor we vermoeid langs het station naar de auto lopen.
.

Gewandeld: 25,2 + 11,0 = 36,2km.

Marskramerpad: Zevenhoven - Noorden

Zaterdag 23 februari 2019.

Er wordt een droge en zonnige dag verwacht - uitstekend weer om na 3 maanden het wandelen weer voorzichtig op te pakken. We hebben dit stuk eerder geprobeerd te lopen, maar hadden toen hond Maiky bij ons. Het grootste deel van de wandeling bleek toen over een fietspad met loslopende koeien te lopen. En Maiky en loslopende koeien leek ons geen goed idee. We willen nu van Noorden naar Zevenhoven en teruglopen. Er is openbaar vervoer in deze streek - op door de weekse dagen, en dan alleen op schooltijden. Mocht u hier een oude vader of moeder hebben wonen, dan kunt u die niet met het ov 's avonds of in het weekend opzoeken. Iedereen heeft toch een auto?

Dit keer parkeren we in Noorden, vlakbij de kerk op een mooi publiek parkeerterrein naast een restaurant. Over een fietspad lopen we in een heerlijk Noorderzonnetje naar de Prolkade. Over deze kade lopend zien we dat we hier dichtbij het startpunt hadden kunnen parkeren. maar je, we kwamen om te wandelen. Aan het eind slaan we linksaf de Kousweg in. Waar deze naar rechtsbuigt, gaan we rechtdoor een fietspad op. We passeren een veerooster. Met de wind in de rug wandelen we door het Groene Hart. Eindeloze weilanden, doosneden door sloten. Gras, gras en gras. We passeren twee weilanden vol met ganzen. Misschien de kleine rietgans. Mijn fototoestel heeft geen telelens, helaas. Op het moment dat ik wat dichter bijloop, scharrelen de voorsten angstig weg tussen de groep.

Op een bankje gebruiken we de lunch. Daarna wandelen we verder. Tussen het gras bloeien hier en daar paarse krokusjes. We passeren het veerooster waar we bij onze vorige poging gestopt zijn. We wandelen nog iets verder voordat we omdraaien. We hebben nu de wind tegen, en dat voelen we. Een fris briesje. Naast de krokusjes zie ik nu ook een eenzaam exemplaar van het klein kruiskruid in bloei staan. Bij het picknickbankje houden we even rust. Vier wandelaars met hond komen ons gezelschap houden. Zij hebben het ov-probleem opgelost door met twee auto's te komen, een aan het begin en een aan het eind. Ook een oplossing. De twee weilanden met ganzen zitten nog vol. Wanneer we dichterbij komen, vliegen ze plots allemaal op. De reden? Drie rammelende hazen rennen in volle snelheid op het af. Jawel, de ganzen kiezen en masse het hazenpad.

Voor we het weten zijn we terug bij de auto. Onze vorige predikant heeft hier in Noorden gestaan, en ik wil nog even een kijkje bij de kerk nemen. De kerk hebben we aan het begin van de wandeling al op de foto gezet. Ik check nog even - wat maar goed ook is, anders hadden we een flater geslagen - de op-vallende kerk tegenover de parkeerplaats is een Rooms katholieke kerk, de Sint Marinuskerk..

Gedaan: 91 + 4,1 = 95,1 km
Te gaan: 360 - 95,1 = 265,9 km