Pelgrimspad 2: Heeze - Witven

Dinsdag 6 juli 2021

We parkeren op de Beuvenlaan. Het streekbusje rijdt eens in de anderhalf uur, dus we hebben een heel ruime marge aangehouden om het busje te halen. Dat betekent even wachten. Binnen een kwartier nadat we instappen, stappen we bij station Heeze uit.

Hier pakken we de route van gisteren weer op. Een van de voordelen van het lopen van telkens het volgende traject is dat we nog weten hoe de situatie gisteren lag. Op de plaats waar we volgens het boekje een kapel passeren, staat een complete protestantse kerk. We lopen het bos in, langs kasteel Heeze. In de middeleeuwen was al sprake van een heerlijkheid Heeze. Het kasteel is nu in het bezit van een stichting.

Hierachter wandelen we door de Herbertusbossen (niet de Hubertusbossen). Vandaar lopen we de Strabrechtse Heide op. We volgen even de bosrand, en daarna een zandweg met asfalt fietspad dwars over het heideveld dat we een groot deel van de kaart blijven volgen. Regelmatig komen we fietsers tegen. Van de herder met 350 Kempische heideschapen zien we geen spoor. Jos had vanuit de auto een kudde paarden gezien. En in de verte zien we koeien. Of grazen daar toch schapen? Door de afstand is het niet te zien. In elk geval mogen ze allemaal flink aan de bak, want hoewel er best heide groeit, zien we ook heel veel gras. Midden op het heideveld is een afgezet perceel waar boekweit geteeld wordt. Wat nazoeken leert dat heide niet leeft van volkomen uitgemergelde grond, en verspreide akkers hielpen vroeger om de grond te verrijken.

We spotten verschillende vogelaars, er zwerven 3 slangenarenden in de omgeving. Ze wijzen er eentje aan die heeeeeeeeeel ver weg in een boomtop zit te zitten. Als ze me verteld hadden dat het een raaf is, had ik ze ook geloofd.

Het Waschven en het Beuven zijn niet toegankelijk - er zijn tonnen slib afgevoerd, en er kunnen zeldzame planten groeien. Een naamloos ven kan wel benaderd worden. Er groeit moerashertshooi, een klein plantje met kleine gele bloemetjes. 

We stoppen bij de provinciale weg. Er staan 97 km vanuit Den Bosch op de teller. Morgen een rustdag, en dan donderdag kijken of we verder kunnen wandelen naar Maarheze.

Pelgrimspad 2: Valkenswaard - Heeze

Maandag 5 juli 2021

We parkeren in Heeze gratis bij het station. Binnen 3 minuten blijkt de sprinter naar Eindhoven aan te komen. Daar hebben we opnieuw mazzel: de bus naar Valkenswaard vertrekt binnen 5 minuten. 

In Valkenswaard volgen we het fietspad langs de drukke Eindhovenseweg. Tegenover restaurant Treeswijkhoeve slaan we het bos in. De naam van het restaurant staat met grote letters op de gevel; onze kleindochter van 6 zou zich niet vergissen. In het bos laten we het verkeerslawaai snel achter ons. We lopen over zandwegen. Het zand is door de regens van de afgelopen avond en nacht lekker hard. Dat loopt een stuk lekkerder dan rul zand. Iets waar we de hele week al ons voordeel mee doen. Er is een smalle geasfalteerde fietsstrook naast de weg, maar wanneer we daarvan gebruik willen maken komen er verschillende fietsers langs. Dit stuk Brabant is fietsland. Op onze camping is één ander echtpaar dat wandelt; alle anderen fietsen. Het bos biedt qua soorten geen verrassingen. We wandelen gewoon lekker door. Links passeren we een stuk heide dat vooral vergrast is. 

Aan het eind van het bos steken we het beekje Tongelreep over. Door de hekjes kan ik niet zien welke leuke plantensoorten er groeien. We lopen door een gehuchtje Achtereind. Het valt me op dat veel van deze Brabantse dorpjes geen kerk of kapelletje hebben. Ook kruisbeelden zien we zelden. Jos vermoedt dat dat meer Limburgs is. Het miezert regelmatig, en dan is het telkens de regencape aan om een halve kilometer verder weer uit te doen.

Op een bankje eten op een kruispunt we onze lunch op. Net wanneer ik zeg dat ik van de rust en stilte geniet, komt er van links een auto en van rechts een wandelend echtpaar. De auto passeert. De man van het echtpaar draagt een wandelboekje in zijn hand. Ik vraag welke route ze wandelen, en tot mijn verassing lopen ze ook het pelgrimspad. Tot mijn verrassing, want de zijweg waar ze vandaan komen hoort niet bij het pelgrimspad. Ze vertellen dat ze verkeerd gelopen zijn. Uit hun woorden begrijp ik dat ze naar Steensel willen, en bij de Treeswijkhoeve de verkeerde kant uit zijn gelopen. Hoe ze dat hebben klaargespeeld, is 'beyond me'. 

Bij het meeuwven zien we geen meeuwen. Geen enkele watervogel. Hoera, er is een plek waar we tot aan het water mogen lopen. We speuren naar zonnedauw, maar helaas. Wel pitrus, gewone waternavel en greppelrus. 

De hut van Mie Pils is op maandag gesloten. We steken de A2 over. Hierna lopen we grotendeels op de rand van bos en grasland. De plantenrijkdom is beperkt, allemaal heel algemene soorten. De zandweg heeft hier wel een probleem: grote waterplassen door de regen van vannacht over de volle breedte van het pad. We hebben al onze aandacht en vindingrijkheid nodig om droge voeten te houden.

Ook het bos hierna blinkt uit in 'soorten van 15 in een dozijn'. 

In Heeze lopen we grotendeels door parkjes naar het station. De wegmarkering ontbreekt hier, we zien alleen de geel-rode stickers van het Brabants vennepad. Bij het station zijn we tevreden: we hebben er 12 kilometer opzitten. We zijn 84 km van Den Bosch verwijderd. We rijden terug naar de camping, waar eindelijk de zon doorbreekt. 

Pelgrimspad 2: Steensel - Valkenswaard

Vrijdag 2 juli 2021

We parkeren op de Europalaan, nou ja, een korte parallelweg ervan. En we hebben mazzel: de buschauffeur heeft een klant die zijn kaart moet opladen, en daardoor halen we rennend net de bus. In Eindhoven stappen we over. Een kwartierke wachten, daar doen we 'bie os' nie moeilijk over. Het is grijs bewolkt wanneer we in Steensel uitstappen. De weersverwachting is: droog tot 5 uur, en dan hoosbuien. We hopen voor die tijd bij de caravan terug te zijn.

We lopen even langs een vrij drukke asfaltweg, maar nemen al snel een zijweg. De naam zandstraat doet zijn naam na een tijdje eer aan. We lopen een rustig bos in. Ik zie vooral zomereik, Amerikaanse eik, lijsterbes, grove den en Amerikaanse vogelkers. De rust is heerlijk. Geluiden van vogels en de wind die de bladeren laat ruisen. Een stukje verderop lopen we tussen de weilanden. In de berm bloeien onder andere valse salie, grote wederik en wilde bertram. Die laatste komt in vrijwel heel Nederland algemeen voor, maar ik zie hem niet heel vaak. 

We stappen opnieuw een bos binnen. Opnieuw daalt de rust op ons neer. Dit voelt als pelgrimeren. Dit voelt als vakantie. Tegen het eind van het bos stuitten we op een nieuwe asfaltweg, die dwars door het bos is aangelegd. Er raast nog geen verkeer over, maar wanneer dat straks het geval is, zal het bos een stuk minder rustig zijn. Weer een stukje Nederland waar 'stilte' een onbekend begrip is geworden. 

Over een fonkelnieuw voetgangersviaduct steken we de nieuwe weg over. Daarna komen we wel stickers van de route tegen, maar waar we op de kaart zijn? Geen idee. Gelukkig heb ik gisteravond de route op mijn mobiel gedownload. We volgen moeiteloos de route.

Pas na een tijdje realiseren we ons dat de route een stuk verlegd is. Tsja, het boekje is inmiddels ook een aantal jaren oud. Hierna wandelen we een tijd tussen weilanden en kleine stukken bos. In de berm zien we prachtklokje, haagliguster, zandblauwtje, opnieuw grote wederik en mottenkruid. Bij de kruising waar we rechtsaf moeten, zien we dat dit een snelfietspad is. Zodra we kans zien, steken we over naar een voetpad dat evenwijdig met het fietspad loopt. In de berm bewonderen we nog wilde marjolein en driekleurig viooltje.

Bij het kruispunt waar we de auto geparkeerd hebben, zijn we tevreden. Vanaf Den Bosch zitten er nu 72 aaneengesloten kilometers op. Nog 240 -72 - 30 = 140 kilometer te gaan.

Pelgrimspad 2: Vessem - Steensel.

Donderdag 1 juli 2021

 

De navigatie brengt ons keurig naar Steensel. We parkeren naast een gemeenschapshuis. Bus 319 is 10 minuten te vroeg. We stappen in en de bus brengt ons gezwind naar busstation Bladel. Daar zouden we normaal een kwartier overstaptijd hebben voor streekbus 129 naar Vessem. Vreemd: er zijn bij de busperrons twee haltes, maar de streekbus staat niet op de bordjes. Het duurt even voor het duidelijk wordt dat de streekbus van een andere maatschappij is en dus niet van de haltes van Bravo gebruik kan maken. De halte staat achter ons. Alleen een haltepaal, geen perron. De bus rijdt eens in de twee uur. Om 10:50  zou de bus moeten vertrekken. Om 10:05 is hij er nog niet. We worden ongerust. In Zeeland hebben we wel eens gehad dat de bus door vrijwilligers werd gereden, en zonder vrijwilliger geen bus.  Gelukkig komt de bus net aanrijden als we het willen opgeven. De chauffeur is heel vriendelijk, en zet ons af bij de Jacobushoeve. 

Van de Jacobushoeve wandelen we over een smal paadje naar de kerk. Voor een klein plaatsje als Vessem is het een groot gebouw. Het is droog en grijs. Volgens de buienradar zou het dat de hele dag blijven. We passeren de Jacobusherberg, met een labyrint en overnachtingsplaats voor pelgrims. Via de zuidrand van Vessem lopen we naar het oosten. Langs en door een aardig bos met vooral den, zomereik, amerikaanse eik, en lijsterbes lopen we naar het oosten. Vingerhoedskruid, klein springzaad en robertskruid bepalen de kruidlaag. Om ons heen liggen graslanden, en akkers met mais en bieten.

Het zijn heerlijk rustige boswegen en we komen tot rust. We genieten van kievitten en laagvliegende zwaluwen. Bordjes wijzen naar grafheuvels links en rechts. We gaan niet op onderzoek. 

In Knegsel drinken we een kopje thee met gebak bij restaurant "De Kempen". Leuke tent, ze proberen echt om iedere consumptie iets eigens mee te geven. Mijn gemberthee komt met honing, de gewone thee waar Jos voor gaat met noga in plaats van een biscuitje. Na Knegsel stappen we weer het bos in.  We zien in de berm akkerklokje. De bewegwijzering is voldoende, maar ook niet veel meer dan dat. Via een brug steken we de A67 over. Hier vinden we bossalie, steenanjer en grote centaurie. 

We passeren een kapelletje met gebrandschilderde ramen uit Den Haag.

Zonder probleem vinden we de auto terug. Vandaag hebben we er 10 km bijgevoegd, er zitten nu 60 van de 240 km op.

Pelgrimspad 2: Landschotse heide - Vessem

Woensdag 30 juni

Het stuk van Middelbeers naar Landschotse heide hebben we al eerder gelopen, voor vandaag staat 5 km van Landschotse heide naar Vessem op het menu. Het is regenachtig, maar we besluiten toch te gaan. Voor de rest van de vakantie bestaat de verwachting uit regen, miezer, buien en af en toe een droge periode. We kunnen er ons beter op instellen, anders zitten we de hele vakantie in de caravan chagrijnig te zijn. Dus vooruit!

In Vessem parkeren we in de buurt van de kerk. Een gewoon straatje, waar voldoende parkeerruimte is. De markering van het pelgrimspad was vanuit de auto al zichtbaar. Het miezert dus we doen de regencapes om. Op het eerste stuk ontmoeten we al een wandelaar die we gisteren ook tegenkwamen. Hij herkent ons ook en we maken even een praatje. Hij heeft 3 weken vakantie, en geen vastgesteld doel - gewoon kijken hoever hij komt. We lopen vooral over asfalt, en afwisselend langs akkers met vooral aardappel, door bos en langs hooilanden. Gelukkig is het niet alleen asfalt, er staan ook flinke stukken bospad en zandweg op het programma. De regen geeft er wel een somber sfeertje aan. 

In de bermen groeit vingerhoedskruid, lupine, grote teunisbloem, sint-janskruid, rolklaver en puntige wederik. Die laatste is net iets anders dan de grote wederik die we gisteren zagen. Bij de Landschotse heide is het diep graven in het geheugen om ons de plek te herinneren. Toch komt er wel weer wat boven. Zelfde route terug. De heide is veelal vergrast. De grote grazers die hier zouden zijn, hebben nog wat te doen. 

Er zit nu 50 aaneengesloten kilometers op. Hiernaast hebben we ook 30 kilometer in de Limburgse Kempen afgelegd. 

Pelgrimspad 2: Spoordonk - Middelbeers.

Dinsdag 29 juni 2021

Wanneer we 's ochtends wakker worden lijkt het een camping dag te worden. Maar volgens de weerberichten zou het om een uur of 10 droog worden. Daar vertrouwen we dan maar op. 

En wanneer we in Middelbeers parkeren, is het bewolkt maar droog. Jammer genoeg rijdt de bus voor onze neus weg. Het duurt een uur voor de volgende bus komt, en die doet er dan ook nog eens twee uur over. Daar gaan we niet op wachten. We klimmen in de benenwagen. Tegen de richting in, wat meestal betekent dat de bewegwijzering niet optimaal is. Dat valt in het begin nog mee, maar tijdens de wandeling komen we wel voor een paar vraagtekens te staan. 

De route is rustig, en ook de asfaltweg waar we al snel op terecht komen is rustig. In de berm groeit onder de eikebomen hengel, een halfparasiet. Vrij algemeen, maar wel leuk want het is al een tijdje geleden dat we die gezien hebben. Andere planten zijn wilgeroosje, vogelwikke, brede lathyrus en gewone hennepnetel. We steken de Groote Beerze over. Is Middelsbeers naar de Beerze genoemd? Ik verwacht het wel, maar wikipedia zegt er niets over.

Landgoed Baest is een prachtig landgoed met een diverse flora. We zien niet alleen avondkoekoeksbloem, maar ook wit vetkruid, tripmadam, grote wederik, echte valriaan, grote egelskop en watertorkruid. Die laatste kende ik nog niet. Het omleidingskanaal van de Beerze staat er vol mee. 

We steken het Wilhelminakanaal over en lopen door het Groene Woud. Hier staan statiën. In de Rooms Katholieke traditie bevat een kruisweg 14 statiën, halteplaatsen, (in het latijn: statio), waar gebeurtenissen uit de kruisweg van Christus worden herdacht. Als protestant ben ik niet verliefd op de afbeeldingen en de buitenbijbelse gebeurtenissen die worden aangeduid, maar aan de andere kant is het niet verkeerd om stil te staan bij de lijdensweg van Jezus.

De Heilige Eikkapel klonk ons in de oren als een kapel opgericht ter ere van een heilige eik. Dat zou in flagrante tegenspraak zijn van het christelijke principe dat geschapen dingen niet vereerd worden, maar alleen God. Het blijkt toch iets anders in elkaar te zitten. Houthakkers vonden bij het kappen van een boom een mariabeeldje, en deze kapel is gebouwd ter nagedachtenis van deze gebeurtenis. Bij het oversteken van de A58 komen we voor het eerst de jakobsschelp tegen, die het pelgrimspad naar Santiago de Compostella markeert..

We gaan over de A58, en komen bij Spoordonk. Daar moeten we 20 minuten wachten op de bus, in Oirschot overstappen met nog eens 30 minuten wachten, en dan zijn we in 10 minuten bij de auto terug.

We hebben er 7 kilometer opzitten. Omdat we vanaf Middelbeernis ooit al een stukje verder gelopen hebben, hebben we er nu vanaf Den Bosch een aangesloten stuk van 45 km opzitten. 

Pelgrimspad 1: Amsterdam - Amstelveen

Dinsdag 22 juni 2021

We parkeren bij de bovenkerk in Amstelveen. Er is een parkeerplekje vrij vlak naast de bushalte. We lopen geen stap meer dan nodig, hihihi. We hadden vorige week dit stuk willen lopen, maar met 30 graden vonden we het te warm om dwars door Amsterdam te gaan lopen sjouwen. Vandaag zijn we weer eens later gestart dan we hadden gewild. Het is bij elven als we in de bus stappen. Het GVB heeft de zaak goed georganiseerd. 2 keer overstappen, een keer op de tram en een keer op de metro, en we stappen uit bij Amsterdam Centraal Station. Heeft u dat stationsgebouw wel eens bekeken? Zelf ben ik bepaald geen architectuurliefhebber, en smaken verschillen, maar ik vind al die details toch een stuk  mooier dan het strakke glas en betonwerk van nu.

De beschrijving in het boekje is duidelijk. Dat is maar goed ook, want de gebruikelijke wegwijsstickers ontbreken. Misschien zijn ze door het gemeentebestuur verboden? Eerst passeren we, hoe toepasselijk voor een Pelgrimspad, de Sint Nikolaaskerk. Leuk om door alle plekjes te lopen die uit de boeken van Baantjes bekend zijn: Zeedijk, Oude Zijds Voorburgwal, Warmoesstraat, Dam, Rokin, Damrak. De naam Zeedijk staat ook in het Chinees op de straatnaambordjes. De Zeedijk zou het hart van Chinatown zijn, maar op het korte stukje dat wij lopen zie ik niet veel Chinese winkels. We passeren 'De Oude Kerk' en het museum 'Ons Lieve Heer op Solder'. De Begijnhof missen we doordat we in her Amsterdams Historisch Museum heel vriendelijk de verkeerde kant uitgestuurd worden. De Kalverstraat is voor veel mensen die hem voor de eerste keer bezoeken een afknapper, en zo ook voor Jos. Even verderop steken we de Leidsche straat over, eveneens bekend uit het Monopoly spel.

In het Vondelpark zijn we eindelijk verkeersvrij. Een prima plek om onze lunch te verorberen. Qua planten niet heel interessant. We pakken snel de draad weer op, want het is al over enen. In de 2e helft van de route verliezen we het pad. Gelukkig heeft het Vondelpark een vorm waarbij je niet echt kunt verdwalen. Pas als we de Amstelveense weg oversteken, komen we onze eerste wit-rode bewegwijzering tegen. We volgen hier een tijd de Schinkel. Vanaf een bankje kijken we uit op de tramremise. Daarna gaat het verder langs woonboten. Die liggen hier heerlijk rustig qua wegverkeer. Al moet je niet het bouwen van kaartenhuizen als hobby hebben, want er passeren regelmatig pleziervaartuigen die een flinke boeggolf maken.

Bij een restaurant met uitzicht over de Bosbaan trakteren we onszelf op thee en koffie. Daarna lopen we het Amsterdamsche bos in. In het begin rustig, maar in de buurt van de A9 wordt het lawaaierig. Het tunneltje onder de A9 lijkt voor wandelaars gesloten. Schrik. Toch kunnen we er over het fietspad door. Als het niet kan zoals het moet, moet het maar zoals het kan. Het laatste stukje, door de ommelanden van de Amstelveens Poel, is het mooi. Een Amerikaanse rivierkreeft verspert ons dreigend de weg. Ze komen in elk geval altijd dreigend over, ondanks hun kleine afmeting. Kale jonker (hiernaast afgebeeld), gevlekte rietorchis, grote ratelaar, vogelwikke en veldlathyrus staan volop in bloei.

Vermoeid komen we bij de auto aan. 16 km is voor ons een mooie prestatie. We hebben nu het hele stuk van Amsterdam naar Reeuwijk er op zitten, 63 km. Volgende week hopen we op vakantie te zijn en Pelgrimspad 2 weer op te pakken.

Pelgrimspad 1: Amstelveen - De Kwakel

Dinsdag 7 juni 2021

We parkeren weer in De Kwakel, een heerlijk rustig plaatsje waar ik geen molest aan onze wagen verwacht. We beginnen met de busreis. Twee keer overstappen, met weinig speling. Tot mijn grote en aangename verbazing stappen we nog geen drie kwartier later uit bij halte Zwarte Pad, vlakbij de Bovenkerk in Amstelveen. Complimenten aan het OV.

De Bovenkerk wordt na een brand gerestaureerd. Aan de buitenkant vallen brandsporen niet op  (excuus dat de foto niet helemaal verticaal staat, dat ligt niet aan de toren maar aan de fotograaf).

Hier duiken we ook het Amsterdamse Bos in. Het is nog ochtend, en lekker koel. Het belooft een hete dag te worden. De gemeente voert in het park blijkbaar vakkundig onderhoud uit, want we zien ratelaar, echte koekoeksbloem, kale jonker en een soort Handekenskruid, vermoedelijk gevlekte rietorchis. Even later duikt het eerste hinderpaaltje op: een brug, waar de route overheen gaat, is afgezet. Op de kaart stippel ik een omleidingsroute uit. Daar verspert een stel Schotse hooglanders ons de weg. Nee, ik bedoel niet de doedelzakspelers, maar de grote grazers. Hoewel we net een bordje "25 meter afstand houden" gepasseerd zijn, loopt Jos er moedig tussendoor. Zonder probleem pakken we de draad weer op. Het is nog rustig in het bos, een enkele wandelaar of fietser. 

We steken een weg over en komen in het aangrenzende Schinkelbos. Het pad van de route is in het voorjaar afgesloten. Het recht-toe-recht-aan pad is wel geopend. Dat nemen we dan maar. Het loopt in elk geval gemakkelijk weg. We horen verschillende vogels maar zien ze niet. 

Hierna volgen we het Zwarte Pad langs de 'Grote Tocht', een water. Een waarschuwingsbord informeert ons dat dit over een week dicht gaat. We zijn net op tijd. In de verte zien we Schiphol. Aan het eind van het pad slaan we linksaf. 

Volgens de kaart lopen we nu een heel stuk langs water en groen. Maar wat ik verwachtte blijkt juist: het water en het groen worden vrijwel helemaal door huizen aan het zicht onttrokken. Het is een redelijk drukke straatweg. Aan de overkant van de weg passeren we een kerk: Volgens het informatiebord is het een Oud-Katholieke kerk, met de enige Oud-Katholieke begraafplaats van Nederland. Even verderop passeren we een moderne protestantse kerk.

De volgende tegenvaller dient zich aan: het fietspad, dat een stuk rust door het groen had kunnen brengen, blijkt niet toegankelijk. Werkzaamheden aan de dijk. Het waarschuwingsbord meldt vrolijk dat wandelaars van het Pelgrimspad maar 100 meter om hoeven te lopen. Wat ze er niet bij vermelden is dat het een kilometer langs druk verkeer over het fietspad betekent.

Aan het eind van de kilometer dient zich de volgende verrassing aan: Het pad is verlegd. De padbeheerder heeft dit keurig aangegeven. Waar de route eerst over een druk fietspad liep, loopt de route nu over een rustige graskade. We komen één wandelaar met hond tegen. Op een bankje eten we onze boterhammen. We kijken naar de overvliegende vliegtuigen die op Schiphol landen. Aan de overkant passeert de ene fietser na de andere. Een prima verbetering van de padbeheerder. We bewonderen een molen, en wandelen verder langs de achterkant van de bloemenveiling van Aalsmeer. Een zijweg blijkt genoemd naar Jac. P. Thijsse, een bekend natuurliefhebber uit de vorige eeuw.

Langs de Westeinderplassen hebben we een koele bries, lekker. De watertoren is een rijksmonument. Op een strandje is het druk met mensen. We genieten van een ijsje en beginnen aan het laatste traject. Dat bestaat vooral uit graskade, en we hebben er intussen zo'n 10 kilometer op zitten. Waardoor weten we niet, maar we voelen ons veel vermoeider dan vorige week. Het laatste stuk lopen we over een druk fietspad 'waar auto's te gast zijn'. De route volgt eigenlijk de graskade ernaast, maar we na het eerste deel voelen we ons te moe om nog een weg door het hoge gras te zoeken.

Er zit een kleine 15 kilometer op, een mooi resultaat. Hopelijk kunnen we een volgende keer het stuk van Amsterdam Centraal naar Amstelveen in één keer lopen. 

Het vervolg van de route leest u hier.

Pelgrimspad I: De Kwakel - Papenveer

Woensdag 2 juni 2021

Deel 1 van het Pelgrimspad in Nederland loopt van Amsterdam naar Den Bosch, deel 2 van Den Bosch naar Maastricht. Met deel 1 zijn we ergens midden in het groene hart begonnen. En de laatste tijd 'wandelen we terug' naar het startpunt Amsterdam. We parkeren de auto in de Kwakel. Natuurlijk weet heel Nederland waar De Kwakel ligt. Nee? Nou, net ten zuiden van Amstelveen. De parkeerstrook ligt vlak bij het fort, zie hieronder. De bedoeling is om weer van het OV gebruik te gaan maken nu de minister president heeft verklaard dat de lock down voorbij is. Helaas zijn we net te laat voor de bus naar Papenveer. We hebben geen zin om twee uur te wachten op de volgende bus. Dan maar eerst lopen en van de betrekkelijke koelte van de ochtend gebruik maken, al betekent dit dat we het lastige OV-vraagstuk voor ons uitschuiven naar de middag.

De route voert ons langs Fort de Kwakel, dat in het begin van de vorige eeuw gebouwd is. Solide, zoals je van een fort mag verwachten. Het staat er nog, schijnbaar onaangetast door de tijd. Een smal grintpaadje brengt ons naar een verkeersweg met aan weerskanten huizen. Voor een brug gaan we rechtsaf een smalle rustige weg in. Die gaat over in een smal fiets- en wandelpad. Wandelaars zien we niet veel, fietsers des te meer. Ik krijg het gevoel dat we elke twee minuten even de berm in moeten om de fietsers voorrang te geven. Het pad loopt langs het water, en dat doet het eigenlijk de rest van de route, zo'n 7 kilometer lang. Zonder de vele fietsers zou het een rustige route zijn geweest. Nu verlang ik terug naar de rust van het vorige traject.

Qua flora valt er minder te beleven dan vorige week. Of misschien is minder niet het juiste woord: meer van hetzelfde komt dichter in de buurt. Iepen, berken, wilgen en essen zijn de belangrijkste bomen langs het pad. Het meest opvallend zijn de vele gele lissen aan de slootkanten.

De zon schijnt fel, het is prachtig weer. Gelukkig hebben we hoofddeksels en voldoende drinken bij ons. We hopen bij theehuis [H]eerlijk onszelf te trakteren, maar dat is jammer genoeg alleen op vrijdag t/m zondag geopend. We wandelen verder door een klein plaatsje Bilderdam en gebruiken de lunch op een bankje. In het water ligt een schip met een Katharenvlag. De schipper vertelt dat hij met de boot tot Carcasonne is gevaren, via de Maas naar Frankrijk en vandaar via kanalen en rivieren naar het zuiden. 

We lopen een honderdtal meters Nieuwveen binnen, om vervolgens langs golfvelden naar Papenveer te lopen. Daar blijkt dat we meer dan een uur op de volgende bus moeten wachten. En daarna moeten we twee of drie keer overstappen. We besluiten terug te lopen naar Nieuwveen, waar Jos een bushalte heeft gezien met hetzelfde nummer als in De Kwakel. Dat blijkt te kloppen. De informatie over de looproute in Nieuwveen blijkt op de 9292 app wat misleidend, maar we komen er toch. Een klein half uur wachten, de bus rijdt hier twee keer per uur. We zijn de enige passagiers.

Het vervolg van de route leest u hier.

Pelgrimspad: Aarlanderveen - Zwammerdam

Vrijdag 28 mei 2021

We parkeren weer onder aan de brug over de oude Rijn in Zwammerdam. We kunnen bij de brug direct het pad oppakken. De bewegwijzering is duidelijk. We zien ook stickers van het "Romeinse Limespad". Geen wonder, de Romeinse grens liep langs de Oude Rijn. In Zwammerdam zijn 6 Romeinse schepen opgegraven, drie vissersboten van uitgeholde eikenstammen en drie militaire platbodem-transportschepen van 20-34 meter lang die door de Romeinen onder andere werden gebruikt om steen over de Rijn te vervoeren. Afwisselend lopen we langs de asfaltweg en over een smal voetpad langs de Oude Rijn. 

Langs de weg zitten veel pleziervissers met hun hengel naast hun auto naar hun dobber te staren. Een van hen vraagt wat we willen wandelen, en we vertellen hem dat we via het Pelgrimspad naar Aarlanderveen willen. We tonen het op de kaart uit het boekje. Dat is volgens hem een prachtige route, langs de drie molens. Hij stelt ons gerust dat we niet tussen de koeien door hoeven, alleen een paar schapen.

We zien rechts het pad, goed herkenbaar aan de drie molens, en passeren een stel schapen. Die gaan angstig voor ons opzij. Links en rechts bloeit fluitenkruid, boterbloem, ruwe smeerwortel, prachtige gele lis, pinksterbloem en groot streepzaad. Halverwege het pad zien we een zwaan zitten. Een paar weken geleden zagen we zwanen met jongen, dus is het niet waarschijnlijk dat deze zit te broeden, redeneren we. Toch passeren we maar op de maximale afstand die het dijkje ons toelaat. Een paar honderd meter verderop passeren we opnieuw een zwaan. Deze voelt zich duidelijk wat geruster, en met reden: een prikkeldraadhek scheidt ons. Jos ziet dat deze zwaan wel zit te broeden: wat een grote eieren!

Op een rustige asfaltweg slaan we linksaf, om later langs de kerktrekvaartweg naar Aarlanderveen te lopen. Daar zijn we ooit aan het Pelgrimspad I begonnen met een wandeling van Aarlanderveen naar Papenveer. Op de een of andere manier hebben we geen van beiden veel over Aarlanderveen of van de wandeling onthouden. Blijkbaar heeft dat traject niet veel indruk op ons gemaakt.

In Aarlanderveen bekijken we even de hervormde kerk. Daarna terug. Aan het eind van de kerkvaartsweg lopen we rechtdoor een voetpad op. Hier loopt een streekpad, het Groene Hartpad. Heerlijk rustig. Langs de slootkant opnieuw gele lis, maar nu ook lisdodde en blaartrekkende boterbloem. Die laatste vind ik een leuke vondst: volgens de flora van Heukels is hij algemeen, maar ik zie hem maar zelden.

Bij de Oude Rijn slaan we linksaf en volgen deze tot aan de parkeerplaats. Het vervolg van het pad leest u hier.